บทที่ 939 ผมคือผู้บริหารระดับสูง!!!

คำพูดของเจียงชื่อราวกับสายฟ้าที่ผ่าใส่ติงหงเหย้ากับเผิงหย่าหลิงและคนอื่นๆ จนไหม้ไปทั้งตัว

เจียงชื่อเป็นคนเชิญคนกลุ่มนี้มาเอง?

ด้วยวิธีอะไร?

เจียงชื่อเป็นแค่ผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อเล็กๆ ของเครื่องประดับดาวฤกษ์เท่านั้น แล้วเขาเอาอำนาจอันยิ่งใหญ่นี้มาจากไหน? ผู้นำระดับสูงของทุกหน่วยงานจะลดตัวลงมาให้เกียรติคนกระจอกแบบนี้ได้อย่างไร?

ต้องเข้าใจว่าตอนนี้ไม่ใช่ผู้อำนวยการแค่คนสองคนที่อยู่ที่นี่ แต่เป็นผู้อำนวยการระดับสูงสุดของทั้งเขตเจียงหนานเลย

ซึ่งคนธรรมดาไม่สามารถทำแบบนี้ได้แน่นอน

ฉะนั้น เจียงชื่ออาจจะโกหก หรือไม่สถานะตำแหน่งของเขาอาจจะสูงจนเหนือจินตนาการได้

แต่ติงหงเหย้าเลือกที่จะเชื่อว่าเจียงชื่อกำลังโกหก

เขาจึงหัวเราะอย่างเย็นชาแล้วพูดอย่างประชดประชัน "เจียงชื่อ ข้ารู้สึกว่าเอ็งหน้าด้านขึ้นทุกวันเลยนะ ถึงแม้ข้าไม่รู้ว่าผู้นำเหล่านี้จะมาที่นี่ได้ยังไง แต่ข้าเชื่อว่าพวกเขาไม่ได้มาที่นี่เพราะแกหรอก"

"ที่เอ็งพูดแบบนี้ ก็เพราะว่าเอ็งอยากอ้างความสัมพันธ์กับเหล่าผู้นำ แล้วให้ตัวเองรอดพ้นไปจากที่นี่ได้"

"เหอะๆ จะบอกเอ็งไว้นะ มันเป็นไปไม่ได้หรอก!"

เจียงชื่อสุดจะทนจริงๆ

เรื่องมันก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ยังมีคนไม่ยอมรับความจริงอีก สรุปว่าไม่ยอมรับความจริงหรือว่าไม่กล้ายอมรับกันแน่?

เผิงหย่าหลิงก้าวไปข้างหน้าแล้วโบกมือพูดว่า "หงเหย้า คุณอย่าเพิ่งไปเสียเวลากับมัน สิ่งสำคัญในตอนนี้ไม่ใช่เจียงชื่อ แต่เป็นการต้อนรับผู้นำเหล่านั้น"

หลังจากเธอออกคำสั่ง ลูกน้องของเขาก็ถอนตัวออกไปหมด

ไม่ว่าเธอจะยอมหรือไม่ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะจัดการกับเจียงชื่อ เพราะผู้นำระดับสูงมากมายต่างก็อยู่ที่นี่กันแล้ว และถ้าหากเธอใช้กฎทำโทษของบ้านต่อหน้าผู้นำเหล่านี้ เหอะๆ ต่อให้ตระกูลจ้าวจะมีอิทธิพลมากแค่ไหนก็ไม่อาจช่วยเธอได้

เธอจึงจำเป็นต้องทนไปก่อน

เผิงหย่าหลิงพูดต่อ "เจียงชื่อ วันนี้ถือว่าคุณโชคดีนะ แต่คุณอย่าเพิ่งได้ใจไป เพราะหลังจากผู้นำเหล่านี้กลับไป ฉันก็ยังจะใช้กฎของบ้านทำโทษคุณอยู่ดี มากสุดคุณก็อยู่ต่อได้แค่อีกหนึ่งวัน!"

อยู่ต่อได้แค่อีกหนึ่งวัน?

เหอะๆ ช่างกล้าพูด!

เจียงชื่อไม่ได้พูดอะไร แต่กลับเป็นหวางควางยี่ที่อยู่ข้างๆ รีบลุกขึ้นยืนแล้วพูดแทนเจียงชื่อทันทีว่า "คุณนายน้อยครับ ผมก็ยังจะพูดเหมือนเดิม คุณช่วยฟังผมหน่อยนะ อย่ามีเรื่องกับเจียงชื่ออีกเลย ไม่อย่างนั้นคุณจะจบไม่สวยนะครับ"

เผิงหย่าหลิงขมวดคิ้วและสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับหวางควางยี่?

ที่ผ่านมาเขาทำตัวสุภาพเรียบร้อยมาตลอด แต่ในวันนี้ทำไมเขาถึงดูหยิ่งและหยาบคายมาก?

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาจัดการเขา หลังจากวันนี้ค่อยว่ากัน

โดยที่ไม่รอช้าอีก เผิงหย่าหลิงรีบให้คนใช้จัดระเบียบห้องโถงใหม่ และจัดวางเก้าอี้เป็นแถวเพื่อที่จะเชิญผู้นำเหล่านั้นเข้ามาทีละคนอย่างไม่กล้าประมาท

แต่ที่น่าอึดอัดใจคือผู้นำเหล่านั้นยืนอยู่ที่ลานหน้าบ้านและไม่มีใครเข้ามาในบ้านเลยแม้แต่สักคน

ไม่ว่าเผิงหย่าหลิงจะโน้มน้าวอย่างไร พวกเขาไม่มีใครขยับเลยแม้แต่ครึ่งก้าว

"ท่านผู้นำทุกๆ ท่านคะ วันนี้ทุกท่านมาที่นี่ทำไมคะ? ช่วยให้คำอธิบายกับดิฉันที? ตอนนี้ดิฉันสับสนไปหมดแล้วค่ะ"