บทที่ 953 ไม่ยอมเป็นผีที่ตายอย่างไม่มีความผิด

ตอนนี้ถึงสือควนไม่อยากไปก็ต้องไป เขาไม่ยอมเดินไปด้วยตนเอง ถ้าอย่างนั้นก็จะถูกตำรวจพาตัวไปอยู่ดี

เขาทำเสียงฮึดฮัด ถีบประตูรถออกอย่างแรง ถลึงตาใส่เจียงชื่อไปทีหนึ่ง

ภายใต้การควบคุมที่แน่นหนาของตำรวจ สือควนก็เดินเข้าไปในกรมตำรวจ

เขาไม่ได้ถูกพาเข้าไปในห้องสอบสวนทันที แต่กลับถูกพาไปในห้องรับรองห้องหนึ่ง เหมือนกับที่เจียงชื่อพูด ในห้องรับรองนั้นมีชาหลงจิ่งที่ชงเสร็จแล้ววางอยู่

เขานั่งลงบนเก้าอี้ หยิบชาขึ้นมาแล้วกินไปแก้วหนึ่ง และไม่สนใจเลยว่าชาแก้วนี้จะมีปัญหาหรือไม่

แน่นอน ในเมื่อเขาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้แล้ว ช่างมันว่าจะมีอะไรอยู่ในชารึเปล่า เขาไม่สนใจอีกแล้ว

เจียงชื่อเดินตามหลังมา พร้อมกับปิดประตูห้อง

เขามานั่งลงตรงข้ามสือควน

สือควนไม่แม้แต่จะมองเขา ถามพร้อมกับควงถ้วยชาในมือเล่นไป "เจียงชื่อ พูดมา แกรู้แผนการหนีของฉันได้ยังไงและทำยังไงถึงพาฉันจากสนามบินมาถึงที่นี่ได้?"

เจียงชื่อยกแก้วชาขึ้นมา จิบไปเบาๆ

"มันง่ายมากเลยครับ ผมได้ติดป้ายสัญญาณของตำรวจที่ตรงทางเข้าที่รถแท็กซี่วิ่งผ่าน บนนั้นมีรูปของคุณติดอยู่ มันเด่นชัดมาก"

"ไม่ว่าใครที่ผ่านทางนั้น ก็ต้องเห็นอย่างแน่นอน"

"ดังนั้น คนขับรถแท็กซี่ทุกคนก็ต้องจำหน้าคุณได้อย่างแน่นอน การที่คุณนั่งรถออกไปกลางดึก ก็ต้องถูกคนขับแท็กซี่ส่งมาที่กรมตำรวจเป็นเรื่องธรรมดา"

"ไม่ต้องให้เราลงมือ คุณก็จะวิ่งมาติดแหเอง"

สือควนขมวดคิ้วอย่างแรง

ปฏิเสธไม่ได้ว่าแผนนี้ของเจียงชื่อมันเจ๋งมาก เฝ้ารอกระต่าย ไม่ต้องออกแรงเลยสักนิดก็สามารถจับกุมสือควนได้สำเร็จ