บทที่ 955 พ่อลูกแปรเปลี่ยนเป็นศัตรู

เซี่ยเมิ่งจื้อเป็นเหมือนหมาป่าที่หิวเจอเข้ากับลูกแกะตัวน้อย โดยพุ่งเข้าใส่ทันที

"แกนี่แม่งหนีเก่งจริงๆ เลยนะ ดูซิตอนนี้แกจะหนีไปไหนได้!"

เขายกมือขึ้นมาพร้อมกับกุญแจมือ เตรียมที่จะเข้าไปล็อกใส่สือควน

เจียงชื่อไอออกมาเบาๆ "ไม่จำเป็นแล้ว"

เซี่ยเมิ่งจื้อถึงได้ใจเย็นลง

ก็จริง ที่นี่เป็นกรมตำรวจ ในเมื่อสือควนเข้ามาแล้วก็ไม่มีทางหนีรอดออกไปได้ ไม่ว่าตำรวจคนไหนก็สามารถคุมตัวได้เลย

ที่สำคัญเจียงชื่อก็อยู่ตรงนี้ด้วย เซี่ยเมิ่งจื้อจึงไม่จำเป็นต้องโมโหเลยสักนิด

เขารู้ตัวถึงการเสียมารยาทของตัวเองแล้ว เอามือเขกหัวด้วยความเขินอาย ถอยหลังไปหลายก้าว

"ผู้บริหารระดับสูงครับ ทำไมสือควนถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ครับ?"

เจียงชื่อโบกไม้โบกมือ "เรื่องนี้เดี๋ยวก็มีคนรายงานให้คุณเอง ตรงนี้เราจะไม่พูดอะไรให้มากความแล้ว เอาล่ะ คนผิดก็ถูกจับแล้ว หลักฐานก็แน่นหนา ตรงนี้ก็ไม่มีอะไรที่ฉันต้องทำอีก ต่อจากนี้ก็ส่งเรื่องต่อให้หัวหน้าเซี่ยเลยละกัน"

เซี่ยเมิ่งจื้อรีบทำความเคารพ "รับทราบครับ!"

เจียงชื่อลุกขึ้นแล้วเดินจากไป พอเดินไปถึงหน้าประตูก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองสือควนแวบหนึ่ง

บางทีอาจเป็นเพราะอยากรู้ หรืออาจเป็นเพราะยังมีความรับผิดชอบในหน้าที่อยู่ ก่อนที่เจียงชื่อจะจากไปก็อดไม่ได้ที่จะถามไปว่า "จริงสิ มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากจะรู้ สือควน คนใหญ่คนโตคนนั้นในเมืองหลวงที่ออกบิลให้คุณมาโดยตลอดนั้นเป็นใครกัน?"

คนใหญ่คนโตคนนี้เป็นองค์ประกอบที่สำคัญ

ถ้าไม่ใช่เพราะคนใหญ่คนโตคนนั้นป่วยแล้วออกบิล สือควนก็คงมาไม่ถึงขั้นนี้

เมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้ สือควนก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีก

เขาถอนหายใจออกมายาวๆ แล้วพูดไปว่า "คนใหญ่คนโตคนนั้น เป็นประธานกรรมการประจำสำนักงานใหญ่ของบริษัทเทคโนโลยีเซิ่งเล่อในเมืองหลวง----เจียงห้านเฟย"

สำหรับสือควน ชื่อนี้ก็เป็นเพียงชื่อที่สุดแสนจะธรรมดา

เขาอยากพูดก็พูด ไม่เห็นจะมีอะไร

แต่สำหรับเจียงชื่อแล้ว......

ในตอนนี้ สมองของเจียงชื่อเหมือนแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ปวดหัวอย่างทรมาน

เทพแห่งสงครามชูร่าก็มีช่วงเวลาที่รู้สึกกลัวได้เหมือนกัน

เจียงชื่อสั่นไปทั้งตัว ถึงขั้นไม่มีแม้แต่แรงที่จะยืน พยายามใช้มือที่จับอยู่ตรงราวประตูประคองร่างกายเอาไว้

เขาจ้องเขม็งไปที่สือควน เหมือนตั้งใจที่จะจับพิรุธจากแววตาของสือควน

แต่ว่า สือควนก็เอาแต่นั่งก้มหน้าอยู่อย่างนั้น

ไม่มีอะไรที่ผิดปกติ

"บัดซบ!"

เจียงชื่อเป็นเหมือนกับคนบ้า พุ่งตัวเข้าไปอย่างกะทันหัน เอามือดึงไปที่คอเสื้อของสือควน แล้วพูดอย่างเดือดดาลว่า "นี่แกกล้าเล่นตลกกับฉันอย่างนั้นเหรอ?"

สือควนทำหน้ามึนงง

ทำไมการที่ตัวเองชี้แจงความผิดแล้วยังผิดอีก?

"นี่แกกำลังทำอะไร? จนป่านนี้แล้ว ฉันจะเล่นตลกกับแกไปทำไม?"