บทที่ 968 ผู้ชายของฉัน ดีที่สุดในโลก

ทั้งที่มีตำแหน่งที่สูงศักดิ์ แต่กลับสามารถอดทนกล้ำกลืน ทำตัวเหมาะสมอยู่ในบ้านของพวกเขาได้

ไม่เคยเปิดเผยตัวตนมาก่อน

ไม่ว่าจะเป็นนิสัยหรือความสามารถต่างก็สุดยอดทั้งนั้น ‘ผู้วิเศษ’ ที่ขงจื๊อพูดถึง มันก็แค่เท่านั้นเองมั้ง?

"ตาแก่ นี่ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่มั้ย? ทะ ทำไมผู้บริหารระดับสูงที่ยืนอยู่บนเวที หน้าตาเหมือนกับชื่อเอ๋อของเราเลย?"

ไม่ใช่ว่าเธอดูไม่ออก แต่เป็นเพราะไม่กล้าที่จะเชื่อ

ผู้บริหารระดับสูงเป็นคนระดับไหน? มาเป็นเขยในบ้านซูฉิน เธอยังไม่เคยรู้เรื่องมาก่อนเลย

ฮึๆ พูดไปใครจะเชื่อ?

ยังไม่ทันที่ติงฉี่ซานจะได้ตอบ ติงเฟิงเฉิงที่อยู่ข้างก็ชิงพูดขึ้นมาก่อนว่า "น้าสะใภ้ นั่นเป็นเจียงชื่อไม่ผิดแน่ ไม่ผิดแน่นอน ชุดสูทที่เขาใส่ ผมเป็นคนซื้อให้เอง!"

เพราะเจียงชื่อทำตัวติดดินจนชินไปแล้ว จึงไม่มีเสื้อผ้าที่มียี่ห้ออะไร ด้วยความที่ติงเฟิงเฉิงต้องการตอบแทนเจียงชื่อเขาจึงตัดสูทให้ชุดหนึ่ง

แต่เจียงชื่อก็ไม่เคยใส่มันมาก่อน

หนึ่งคือเจียงชื่อไม่ชอบใส่ สองคือปกติถ้าไม่มีงานจะมีใครที่ชอบใส่สูทอยู่ตลอดเวลาล่ะ?

ดังนั้นที่ผ่านมาจึงไม่มีโอกาส

แต่ว่าวันนี้ งานเปิดตัวที่สำคัญขนาดนี้ ยังไงเจียงชื่อก็ต้องแต่งตัวให้ดีหน่อย ใส่สูทราคาแพงที่ติงเฟิงเฉิงสั่งตัดให้เขา

สไตล์แบบนั้น ติงเฟิงเฉิงมองออกตั้งแต่แวบแรกแล้ว

แต่พูดตามตรง ต่อให้ไม่มีสูทนั่น ติงเฟิงเฉิงก็ไม่มีทางจำเจียงชื่อไม่ได้หรอก

นั่นมันเจียงชื่อเลยนะ เคยเป็นดั่งฝันร้ายของเขา ด้วยบุญคุณในตอนนี้ ต่อให้ติงเฟิงเฉิงจะจำพ่อของตัวเองไม่ได้ ก็ไม่มีทางจำเจียงชื่อไม่ได้แน่นอน!

ติงเฟิงเฉิงส่ายหัวพร้อมกับรอยยิ้มที่ขมขื่น

"เจียงชื่อนะเจียงชื่อ นายนี้มันร้ายกาจจริงๆ การพนันในครั้งนี้ ฉันเป็นฝ่ายแพ้อีกแล้ว"

พวกเขาพนันกันว่าจะมาเจอกันในงาน

ที่ผ่านมาติงเฟิงเฉิงคิดว่ามันไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน แต่ตอนนี้พอเห็นเจียงชื่อที่ยืนอยู่กลางเวที ยืนอยู่หน้าไมค์ และทำให้สิ่งที่เป็นไปไม่ได้เป็นจริงขึ้นมา

พวกเขาเจอหน้ากันในงานแล้วจริงๆ

แถมระยะห่างของที่นั่งแถวหน้ากับเวทีไม่ถึงห้าเมตรด้วยซ้ำ พวกเขาอยู่ใกล้กันมาก!