บทที่ 978 ไม่รู้จักกาลเทศะ

ชายอ้วนโมโหและตบลงไปที่โต๊ะ "นายอยากตายหรือไง?รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? ลุกขึ้นออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!"

สาวเซ็กซี่นั่นยังคงแต่ใจ: "ที่รัก ได้ยัง? ฉันทนกลิ่นไม่ไหวแล้ว"

"จะได้แล้ว จะได้แล้ว" ชายอ้วนชี้ไปที่เจียงชื่อ "ฉันนับถึงสาม ถ้ายังไม่ลุกขึ้นอีก อย่ามาโทษฉันไม่เตือน!"

เมื่อเห็นสถานการณ์นี้ พนักงานเสิร์ฟก็ตกใจจึงรีบเข้ามา "ท่านอ้วน ท่านเป็นอะไรไหมครับ?ทุกคนออกมากินข้าวกัน ไม่จำเป็นต้องโกรธเลยนะครับ"

ชายอ้วนพูดด้วยสีหน้าที่เย็นชา "ใช่ว่าฉันอยากจะโกรธ แต่เด็กไอ้เด็กนี้ที่ไม่รู้จักกาลเทศะ!"

พนักงานเสิร์ฟมองไปที่ชายอ้วนแล้วมองไปที่เจียงชื่อ

เมื่อเปรียบเทียบทั้งสองฝ่าย เขาก็ไอไปทีหนึ่งและพูดกับเจียงชื่อว่า "คุณครับ คุณช่วยลุกขึ้นเพื่อเสียสละให้ท่านอ้วนนั่งที่นี้หน่อยนะครับ เดี๋ยวผมเปลี่ยนโต๊ะใหม่ให้นะครับ"

เจียงชื่อหัวเราะ

เขาหันไปมองพนักงานแล้วถามว่า "ฉันนั่งลงก่อน อาหารก็เสิร์ฟมาหมดแล้ว มีสิทธิ์อะไรมาให้ฉันลุกออกไป"

พนักงานเสิร์ฟตลก "คุณครับ มีคำกล่าวไว้ว่า 'คนที่รู้จักกาลเทศะคือผู้ชายที่ดีที่สุด' คุณเป็นคนนั่งตรงนี้ก่อนก็จริง และทุกสิ่งที่คุณพูดก็สมเหตุสมผล แต่ดูร่างกายของคุณสิ ถ้าเกิดต่อยกันจริงๆ สิบคนก็เอาท่านอ้วนไม่หยุด อย่าฝืนเลย"

"ถอยถอยออกมาแล้วฟ้าจะเบิกกว้าง ถ้าจำเป็นต้องถอยก็ถอย อย่าหาความเจ็บปวดให้ตัวเองเลย"

"ไม่ใช่เรื่องน่าละอายที่จะหลีกทางให้ผู้แข็งแกร่งกว่า"

เจียงชื่อยิ้มอย่างช่วยไม่ได้

ออกมากินข้าว กินออกมาได้ตนแข็งแกร่งคนหนึ่ง และไม่ต้องอายที่จะหลีกทางให้คนที่แข็งแกร่งกว่า อยากอ้วก อยากอ้วกจริงๆ ไม่คิดเลยว่าเขตเจียงหนาน ยังมีการเสือหมอบมังกรซ่อน คนเก่งอยู่ที่นี้

เขาเทเหล้าอีกแก้วหนึ่ง

"ถ้าฉันไม่ยอมล่ะ?"

ทัศนคติของเจียงชื่อ นั้นแข็งแกร่งเป็นพิเศษ และเขาไม่ยอมแม้แต่ก้าวเดียว