บทที่ 985 หญิงน้ำแข็งและหญิงโลลิ

คนชั่วร้ายมีกรรมชั่วของตนเอง ผางจงกังจะต้องจบสิ้นแบบนี้ เขาสมควรได้รับมัน

เจียงชื่อเหลือบมองดูเวลาแล้วพูดว่า "ใกล้จะถึงเวลาแล้ว ผมเตรียมตัวขึ้นเครื่องแล้ว ทุกคนไว้พบกันใหม่นะครับ"

รองผู้อำนวยการจางและเซี่ยเมิ่งจื้อต่างก็โค้งตัว

เมื่อเห็นเจียงชื่อที่เดินจากไป ทั้งสองรู้สึกทำใจไม่ได้

ชายที่มีทั้งปัญญาและความเก่งควบคู่กัน กล้าที่จะลงมือยอมรับกับปัญหา ถ้าเขาเป็นผู้นำการพัฒนาเขตเจียงหนานต่อไป คนในเขตเจียงหนานจะไม่มีชีวิตที่เจริญรุ่งเรืองได้อย่างไรล่ะ?

น่าเสียดายที่เขาใช้เวลาเพียงหนึ่งปีในการควบคุมเขตเจียงหนาน

แต่นี้ก็เพียงพอแล้ว

ปีนี้คุ้มค่าแก่การพัฒนาเมืองอื่น ๆ เป็นเวลา 10 ปี พรสวรรค์และหน้าตาหล่อเหลาเช่นนี้หาได้ยาก

เจียงชื่อและเริ่นจื่อหลันขึ้นเครื่องบินอย่างราบรื่นและนั่งในที่นั่งตามลำดับ เนื่องจากเป็นห้องโดยสารชั้นหนึ่ง ระยะห่างระหว่างที่นั่งจึงค่อนข้างใหญ่และที่นั่งก็สบายกว่า นอกจากนี้ยังมีพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินที่เสิร์ฟชาและเทน้ำ บริการอย่างดีตามที่ตนเองต้องการ

การเดินทางเที่ยวบินนี้ ดูเหมือนว่าจะสามารถเพลิดเพลินได้

ด้วยเสียงคำรามดัง เครื่องบินเริ่มช้า ค่อยๆ บินขึ้น และในที่สุดก็บินขึ้นได้อย่างสำเร็จ

เจียงชื่อเอนหลังพิงเก้าอี้และหลับตาลงอย่างช้าๆ

เมืองหลวง ฉันมาแล้ว!

เที่ยวบินนี้กินเวลาเกือบสามชั่วโมง ทุกคนหลับตาและพักจิตใจ อย่างไรก็ตาม บนเครื่องบินไม่มีความบันเทิงใดๆ

หลังจากพักผ่อนประมาณหนึ่งชั่วโมง เจียงชื่อก็ได้ยินเสียงชายสองคนในหูของเขา

คนหนึ่งเสียงทุ้ม อีกคนมีเสียงที่แหลม

ชายเสียงทุ้มพูดก่อน "เหล่ายาว นายเห็นผู้หญิงสองคนนั่งอยู่ทางซ้ายมือหรือไม่?"

ชายเสียงแหลม "เห็นตั้งนานแล้ว พอขึ้นเครื่องบินก็จ้องไปที่สองคนนั้นแล้ว ว้าว หน้าตาสวยมากๆ เป็นของดีแน่นอน" ."

"มีของดีแบบนี้จะถูกปล่อยให้หลุดมือไปต่อหน้าพวกเราแบบนี้ได้ไง!"