บทที่190 เหมาเป็นเดือนก็ได้

เมื่อตกกลางคืน หลิงเหยากลับมาถึงที่หน้าบ้านของเธอเพียงลำพัง

เธอรู้สึกเหนื่อยทั้งกายและใจ เธอหยิบกุญแจออกมาเปิดประตู จากนั้นก็เดินเข้าไปในบ้าน

ปิดประตูและเปิดไฟ

ชายสามคนปรากฏตัวต่อหน้าเธอ!

หนึ่งในนั้นคือโม่ซ่าวหงอดีตแฟนหนุ่มของเธอ ส่วนอีกสองคนเธอไม่เคยไม่รู้จักมาก่อนเลย แต่ดูจากท่าทางที่สับปลับของอีกฝ่ายแล้ว

พวกเขาไม่ได้มาดีอย่างแน่นอน

“โม่ซ่าวหง ฉันให้เงินคุณไปแล้ว ทำไมคุณยังมาที่บ้านฉันอีก?”

โม่ซ่าวหงยักไหล่ “อย่าพึ่งเข้าใจผิดสิ วันนี้ผมไม่ได้อยากมานักหรอก แต่เฮียคางคกและเฮียไส้เดือนเห็นว่าคุณสวยก็เลยต้องการเป็นเพื่อนกับคุณน่ะ”

“ขอโทษนะ ฉันไม่อยากเป็นเพื่อนกับพวกคุณ ได้โปรดออกไปจากบ้านฉันซะ ไม่งั้นฉันจะโทรแจ้งตำรวจ”

คางคกหัวเราะคิกคัก “อืม ผมชอบผู้หญิงจองหองแบบนี้แหละ”

เขาหยิบเช็คออกมาใบหนึ่งและวางลงบนโต๊ะ

“คุณไม่ต้องกังวล ผมจะชดเชยค่าเสียหายแก่คุณอย่างแน่นอน”

“ขอแค่คุณทำให้เราสองคนพี่น้องสบายกายในคืนนี้ คุณอยากได้เท่าไหร่ก็ไม่ใช่ปัญหา”

“หากคุณต้องการจะให้เรา 'เหมาทั้งเดือน' เลยก็ได้ เงินจำนวนนี้เยอะกว่าค่าจ้างของนักแสดงไม่ใช่เหรอ?”

หลิงเหยาที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้แล้ว ก็รู้สึกละอายและโกรธมาก

เธอไม่เคยเห็นชายไร้ยางอายเช่นนี้มาก่อน

“ออกไป!”

“ฉันไม่ต้องการเงินของพวกแก!”

คางคกหงุดหงิดทันที เขาเอื้อมมือไปทุบโต๊ะกาแฟอย่างแผ่วเบา และกล่าวขณะที่มองหลิงเหยาอย่างเย็นชา “เรามาเสนอราคาและคุยกับเธอดีๆ นั่นเพราะว่าเราสองคนให้เกียรติเธอ เธออย่ามาเล่นตัวให้มันมากนักเลย”

“เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร?”

“เป็นแค่ของมือสองเท่านั้น ยังจะมาแสร้งทำเป็นว่าตัวเองเป็นดาราสาวที่ไร้เดียงสาอีกเหรอ?”