บทที่50 สังคมไร้ซึ่งน้ำใจต่อกัน

บทที่50 สังคมไร้ซึ่งน้ำใจต่อกัน

ติงเมิ่งเหยนเดินเข้ามาถาม:"พวกนายทำแบบนี้มันผิดกฎหมายรู้รึเปล่า? เป็นการจำกัดเสรีภาพส่วนบุคคลอย่างผิดกฎหมาย! "

เสือหมอบมองติงเมิ่งเหยน พร้อมกับความโลภในดวงตาของเขา ทำให้ติงเมิ่งเหยนก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ

"เหอะๆ เราไม่ได้จำกัดพวกคุณนี่"

"ก็แค่อยู่ในบ้านนี้ พวกคุณอยากทำอะไรก็ได้ ขอแค่ไม่ออกไป เราก็จะไม่ทำอะไรพวกคุณ"

"ในวงการนี้ กูถือว่าเป็นคนสุภาพมากนะ ถ้าเปลี่ยนเป็นบ้านอื่น น้องสาว อย่างเธอที่มีรูปร่างหน้าตาดี ก็คงถูกคนกลุ่มนั้นจ้องแล้ว"

ติงเมิ่งเหยนกัดฟันด้วยความโกรธ และหยิบมือถือออกมาเพื่อแจ้งตำรวจทันที

"ฮัลโหล ฉันจะแจ้งความ มีคนกลุ่มหนึ่งขวางหน้าบ้านพวกเราไม่ให้พวกเราออกไป"

"ใครเหรอ?เอ่อ เป็นบริษัททวงหนี้"

"ทำร้ายพวกเรารึเปล่า? ตอนนี้ยังไม่มี แต่ว่าพวกเขา7-8คนมีอาวุธกันทั้งนั้น แล้วยังไม่ให้พวกเราออกไป……"

"หมายความว่าไงที่ไม่สามารถฟ้องตำรวจได้ถ้าไม่ก่อให้เกิดอันตราย? หรือว่ารอให้พวกเขาทำร้ายพวกเราแล้ว พวกคุณถึงจะมาจัดการ?"

ติงเมิ่งเหยนโกรธจนวางสาย ใจร้อนจนอยากจะร้อง

เสือหมอบหัวเราะ:"ไม่ต้องแจ้งความหรอก ไม่ได้ช่วยอะไร ผมบอกแล้ว พวกเราสุภาพมาก ไม่ทำร้ายเธอหรอก ถ้าตำรวจมาแล้วจะทำอะไรพวกเราได้?ตอนเช้ากลับไปตอนเย็นพวกเราก็มาอีก ตอนเย็นกลับไปกลางคืนก็มาอีก วันนี้ไปแล้วพรุ่งนี้พวกเราก็มา หรือว่าเธอจะโทรทุกวันงั้นเหรอ?"

ประโยคนี้ฟังแล้วติงเมิ่งเหยนทั้งบ้านแทบจะหมดหวัง

นั้นสิ คนพวกนี้ไม่ได้ใช้ความรุนแรง ตำรวจมาแล้วก็ทำอะไรไม่ได้

ถึงจะไล่ออกไปได้ชั่วคราว พวกเขาก็มาขวางได้ทุกวัน ไม่คืนเงิน อย่าคิดจะออกจากประตูนี้ไปได้

ตอนนี่พวกเขาสามารถสัมผัสถึงความลำบอกที่เจียงโม่ได้รับตอนนั้นแล้ว

คาดว่าเจียงโม่คงโดนคนเหล่านี้บีบคั้นจนตายสินะ?

เสือหมอบพูดต่อ:"จริงสิ อาหารที่บ้านยังพอสินะ?ค่อย ๆ กิน กินประหยัด ๆ หน่อย เพราะว่าตั้งแต่นี้ไป พวกคุณอย่าคิดว่าจะมีอะไรส่งเข้าไปได้"

นี่คือจังหวะที่จะบีบคั้นครอบครัวของพวกเขาไปสู่ความตาย

แน่นอนว่าบริษัททวงหนี้ก็มีต้นทุนเช่นกัน เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะทำเช่นนี้ได้ตลอดทั้งปี พวกเขายังต้องการประสิทธิภาพ

การตัดอาหารของคุณออกเป็นวิธีที่ตรงที่สุด

หลังจากผ่านไปสองวันคุณก็ทนไม่ไหวแล้ว ถึงเวลาไม่คืนก็ต้องคืน

ติงฉี่ซานโกรธจนเตะกระถางดอกไม้ล้ม :"อยู่ไม่ได้แล้ว อยู่ไม่ได้แล้ว ! "

ติงเมิ่งเหยนหายใจเข้าลึก ๆ หยิบมือถือออกมาอีกครั้ง

"เธอจะโทรหาใคร?"ติงฉี่ซานถาม

"โทรหาปู่"

"มีประโยชน์อะไร?คุณปู่ติงจะเอาเงินมาจากไหน?ถึงจะมีเงิน จะจ่ายหนี้แทนเจียงชื่อได้ไง?"

แต่เรื่องมาถึงตอนนี้ก็ช่วยไม่ได้ ติงเมิ่งเหยนยังคงโทรหาคุณปู่ติงจ้ง

"ฮัลโหล คุณปู่ ฉัน…...อยากขอให้ปู่ช่วยอะไรหน่อยค่ะ"

เสียงเย็นชาของติงจ้งส่งมาจากทางนั้น:"โอ้ คุณหนูติงที่ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ก็มีเรื่องมาขอปู่เหรอ?"

"ปู่คะ คือแบบนี้ เจียงโม่ติดหนี้บริษัทเทียนติ่ง900ล้าน ตอนนี้จะให้เจียงชื่อจ่ายหนี้ ปู่ว่า……"