บทที่69 ความบันเทิง

บทที่69 ความบันเทิง

เจิ้งยุ่นดิ้นรนลุกขึ้นมา สุดท้ายนักเลงอีกคนก็เตะไปที่ท้องของเขา

เขากุมท้องแล้วไอข้างถนน

นักเลงคนอื่นก็เข้ามาหมด เจิ้งยุ่นรีบปัดมือ"หยุด หยุดก่อน"

เขาพูดเสียงต่ำ"แสดงนิดเดียวก็พอแล้ว ไม่ต้องเอาจริง"

เพิ่งพูดจบ นักเลงอีกคนก็เอาไม้ตีขาเขาหนึ่งที ตีจนกระดูกเกือบหัก นอนร้องอยู่กับพื้น

"กูบอกว่าอีเชี้ย มึงแม่งไม่ได้ยินที่กูพูดเหรอ?"

นักเลงพวกนั้นไม่สนว่าเขาจะพูดอะไร เข้าไปทุบตีเตะถีบ ตีจนเจิ้งยุ่นหน้าบวมช้ำ เลือดท่วมตัว

เขาต้องทนกับความเจ็บปวดอย่างรุนแรงไปและงงไป

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

การแสดงมันกลายเป็นการต่อสู้ที่แท้จริงได้อย่างไร?

หลังจากนั้นไม่นาน ทุกคนก็แยกจากกัน เจียงชื่อก้าวเดินเข้ามา และไอเบา ๆ "เฮ้ นักแสดงเจิ้ง นายจะต่อสู้หนึ่งต่อสิบ เพื่อปกป้องซูสวนไม่ใช่เหรอ? ทำไมนายถึงนอนลงล่ะ?"

เจิ้งยุ่นลืมตาขึ้นเล็กน้อยและมองไปที่เจียงชื่อ

"นาย นายสลบไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงลุกขึ้นมาได้ล่ะ?"

ไม่ใช่แค่ลุกขึ้นมาได้ แถมยังไม่เป็นอะไรเลย

ซูสวนเดินเข้ามา ถุยใส่เขา"พวกเราแต่ทำด้วยวิธีทำนองเดียวกัน นายชอบแสดงละครไม่ใช่เหรอ? พวกเราเลยแสดงร่วมกันกับนายเอง"

เจิ้งยุ่นเพิ่งจะเข้าใจ ว่าตนถูกหลอกกลับแล้ว

เขาอยากแสดงเป็นฮีโร่ช่วยคนสวย ผลสุดท้ายคนที่เขาจ้างมาเปลี่ยนใจกะทันหัน ช่วยเจียงชื่อแสดงละคร มิน่าตอนลงมือไม่รู้จักหนักเบาเลย

เจิ้งยุ่นพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ครั้งนี้อวดดีไม่สำเร็จกลับโดนอัด เสียหายใหญ่โตมาก

เจียงชื่อพูดนิ่งๆ"ถ้าอนาคตนายยังอยากแสดงละครล่ะก็ อย่าลืมแจ้งผมล่ะ น่าสนุกดี"

เขาพาซูสวนออกไป ทิ้งเจิ้งยุ่นนอนสัมผัสการรุกรานของลมหนาว

ระหว่างทางกลับไป ซูสวนเปิดหน้าต่างรถ หัวเราะดีใจ มีความสุขสุดๆ

"ดีใจขนาดนั้นเลย?"

"แน่นอน นายไม่รู้ว่าช่วงนี้เจิ้งยุ่นน่ารำคาญแค่ไหน สลัดยังไงก็ไม่ออก แล้วยังชอบขู่เพื่อนของฉัน ฉันรำคาญมากๆ พี่เขย พี่ช่วยฉันแก้แค้นได้แล้ว"

เจียงชื่ออมยิ้ม

สิบนาทีผ่านไป รถจอดอยู่หน้าหมู่บ้าน ทั้งสองคนลงจากรถ

"เอาล่ะ ส่งเธอถึงตรงนี้แหละ เธอกลับบ้านพักผ่อนเถอะ"เจียงชื่อพูด

ซูสวนเสียดายมาก เวลาที่อยู่ด้วยกันกับเจียงชื่อมักจะผ่านไปเร็ว มีความสุขมาก ทำให้เธอไม่อยากแยกจากกันเลย

"พี่เขย"

"หืม?"

"จริงๆแล้วฉันชอ……"

ซูสวนก้มหน้า หน้าแดงมาก พูดไม่ออกตั้งนาน เสียงของเธอเบาราวกับยุง

เจียงชื่อขมวดคิ้ว"เธอกำลังทำอะไรอยู่?"

"ฉัน……"ซูสวนกวักมือเรียกเขา"นายขยับมา แล้วฉันจะบอกนายเบาๆ"

เจียงชื่อขยับหูตามที่บอก ซูสวนก็ขยับปากเล็กๆเข้าหาเขา

จากนั้น ซูสวนริมฝีปากสีชมพูอ่อนของ ก็จูบไปที่แก้มเจียงชื่ออย่างหนัก การกระทำนี้ทำให้จิตวิญญาณของเจียวชื่อหลุดจากการครอบครองของเขา และตกใจจนถอยกลับไป

"เธอ……"

ซูสวนกุมปากและยิ้มพูดว่า"ก่อนกลับบ้านอย่าลืมล้างหน้าล่ะ ไม่อย่างนั้นละก็ ให้พี่สะใภ้เห็นรอยลิปสติกนายจะแย่เอานะ"

เจียงชื่อหมดคำพูด"เธอซนจริงๆ"

"ฮิฮิ พี่เขย ราตรีสวัสดิ์"ซูสวนกระโดดเดินเข้าหมู่บ้าน ค่อยๆหายไปจากสายตาของเจียงชื่อ