บทที่ 107 การต่อสู้ที่น่าตื่นเต้น

พวกเขาเป็นคนของโลกใต้ดิน แต่เห็นรถคันนี้มาถึง จึงต้องหลบไปอยู่ข้างๆ เพราะว่า นี่เป็น Bentley 6-6

ทั้งหนานหลิง มีเพียงคนเดียวที่มีเลขทะเบียนนี้ ทางนั้นคือเศรษฐีอันดับต้นของเขตภาคตะวันออกเฉียงใต้ หวงหยวนฉาว

เห็นรถเหมือนเห็นคน คนส่วนมากก็ไม่กล้าล่วงเกินผู้อาวุธโส อยู่ในเขตภาคตะวันออกเฉียงใต้ เขาเป็นบุคคลสำคัญ ถึงแม้หม่าจงหัวเห็นหวงหยวนฉาว ยังต้องให้ความเคารพ

หลังจากที่รถขับเข้ามา มีเด็กผู้หญิงผมหางม้ากระโดดลงจากรถ คือหวงหานเยว่หลานสาวของหวงหยวนฉาว

หวงหานเยว่กวาดสายตาไปรอบๆ สับสนมากไม่รู้ว่าที่นี่เกิดอะไรขึ้น

เมื่อตอนที่เธอเห็นฟางเหยียน ทันใดนั้นดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้นทันที และเธอก็ตะโกนใส่ฟางเหยียน “ท่านจอมพลโผ้จวินที่แท้ท่านอยู่ที่นี่นี่เอง"

ขณะพูด เธอวิ่งไปทางฟางเหยียน ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

ฟางเหยียนมองไปที่หวงหานเยว่ และพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อแสดงว่าเขาได้ตอบรับเธอแล้ว

หม่าซวี่ซงหัวเราะและพูดว่า "อะไรนะ? นี่คงไม่ใช่คนที่คุณเรียกมาหรอกนะ?”

แน่นอนหม่าซวี่ซงรู้จักหวงหานเยว่และรู้จักปู่ของเธอหวงหยวนฉาวด้วย อีกทั้งเขากับเธอก็ยังเป็นเพื่อนเก่าแก่กัน ก่อนหน้านั้นเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลาย ที่หนานหลิงยังเคยไปเรียนด้วยกัน และความสัมพันธ์ก็ถือว่าไม่เลว

“หวงหานเยว่ คุณจำผมได้ไหม?” หม่าซวี่ซงตะโกนเรียกหวงหานเยว่

หวงหานเยว่หันไปมอง และเมื่อเธอเห็นหม่าซวี่ซง เธอยิ้มและพูดว่า "เป็นคุณนี่เอง เหล่าหม่า! ฉันนึกว่าเป็นใครสักอีก อยู่ที่นี่วางกลยุทธ์ใหญ่ขนาดนี้ ที่แท้คุณนี่เอง"

"ใช่ กำลังจัดการกับคนที่ไม่รู้จักตาม้าตาเรือ" หม่าซวี่ซงจ้องไปที่ฟางเหยียนและพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ

เมื่อได้ยินคำทักทายของหวงหานเยว่ หม่าซวี่ซงคิดอยู่ในใจว่าในสมองของฟางเหยียนต้องมีคำถามมากมายผุดขึ้นมาในสมองแน่ ในเวลานี้ในใจคงเย็นวาบๆ ผู้ช่วยที่เขาหามา คือคนที่ตัวเองรู้จัก ความอึดอัดมากขนาดนี้ พอคิดถึงตรงนี้ เขายิ่งรู้สึกได้ใจมากขึ้น

“เจ้าเด็กน้อย นายโง่หรือเปล่าที่ขอให้เพื่อนผมมาเป็นผู้ช่วย?” หม่าซวี่ซงจ้องไปที่ฟางเหยียนถาม

เมื่อหวงหานเยว่เห็นท่าทางนี้ เธอตกตะลึงในทันที จากนั้นมองไปที่ฟางเหยียนและถามว่า "เกิดอะไรขึ้นหรอ ท่านจอมพล?”

ฟางเหยียนตอบอย่างแผ่วเบา "มันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ คุณไปอยู่ข้างๆก่อน!"

หวงหานเยว่กวาดสายตามองผู้ชายนับหมื่นที่อยู่รอบๆ รีบพูดว่า “เหล่าหม่า คุณคงไม่ใช่จะจัดการเขานะ?”

จัดการจอมพลโผ้จวิน ก็เท่ากับหาที่ตายนะ

หม่าซวี่ซงกอดอกของเขาและพูดอย่างภาคภูมิใจ "ใช่ ก็คือเขา!"

หวงหานเยว่ตกตะลึงในทันที และในใจเธอโผล่คำว่าฉิบหายขึ้นมาเป็นหมื่นๆคำ เธอรีบโบกมือและพูดว่า “ไม่ๆๆ คุณอย่าเข้าใจผิด นี่คือเพื่อนของปู่ฉัน คุณอย่าทำเหลวไหล!”

เวลานี้เธอสามารถพูดได้แค่นี้ และด้วยวิธีนี้เท่านั้นที่เธอสามารถช่วยหม่าซวี่ซงได้

หม่าซวี่ซงผงะไปครู่หนึ่ง เป็นเพื่อนของหวงหยวนฉาว! ไม่แปลกที่เขามีออร่าเช่นนี้ กำลังจะตายอยู่ต่อหน้าผู้คนมากมายยังไม่กลัว

ที่แท้มีหวงหานฉาวเป็นร่มกำบัง แต่ หวงหานฉาว จะปกป้องคุณได้?

ในหนานหลิง เขาหวงหยวนฉาวนั้นร้ายกาจมาก แต่เมื่อเทียบกับตระกูลหม่า ก็ไม่ถือว่าเท่าไหร่

ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างเคร่งขรึม "เพื่อนนักเรียนเสี่ยวเยว่ เรื่องนี้ไม่ใช่ธุระของคุณ ยิ่งไม่เกี่ยวกับคุณปู่ของคุณ รอผมจัดการกับคนนี้แล้ว ผมจะไปหาคุณปู่หวงเพื่ออธิบายให้ชัดเจน"

หวงหานเยว่พูดอย่างกังวล “ไม่ๆๆ คุณเข้าใจผิดแล้ว คนนี้ไม่ใช่คนที่คุณจะล่วงเกินได้นะ”

ทันทีที่หม่าซวี่ซงได้ยินหวงหานเยว่พูดแบบนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ แล้วชี้ไปที่หลังของเขาแล้วพูดว่า "คุณโง่หรอ? ที่นี่ผมมีคนมากมาย คุณรู้สึกว่าผมล่วงเกินเขาไม่ได้? คุณถือเขาเป็นใคร?”