บทที่ 109 ประหาร

สำหรับคนหนุ่มสาวบางคนและคนที่มีคุณสมบัติต่ำ พวกเขาไม่รู้จักการเรียกแบบนี้ แต่สำหรับคนที่มีตำแหน่งบางอย่างในสังคม ในประเทศหวาคนที่มีตำแหน่ง ล้วนเคยได้ยินชื่อในตำนานนี้

จอมพลโผ้จวิน ไม่เพียงแต่เป็นการแต่งตั้ง ยังเป็นเกียรติ เป็นตำแหน่งด้วย

ซ่งฉาวอู่พูดว่า "ใช่ครับ นี่ก็คือจอมพลโผ้จวิน"

หม่าจงหัวเดินไปข้างหน้าของฟางเหยียนโค้งคำนับและพูดว่า "ได้ยินชื่อเสียงของท่านมานาน หม่าจงหัวที่แก่หงำเหงือกคำนับแม่ทัพ"

ฟางเหยียนมองไปที่หม่าจงหัวและพูดว่า "ผมเคยให้โอกาสคุณแล้ว แต่ดูเหมือนว่าคุณไม่รู้จักรักษา หลานชายคุณฆ่าคนกลางถนน ยังพาคนมาวางแผนจะฆ่าผม หลานชายของคุณ ก่ออาชญากรรมต่อหน้าผม!”

ดวงตาของหม่าจงหัวเบิกกว้างในทันที เขาก็ตกตะลึงสั่นไปทั้งตัว

ที่แท้เป็นเขา! โทรศัพท์นั้นเขาเป็นคนให้คนโทรไป ทางโทรศัพท์เพื่อนเก่าหงจิ่วพูดแล้ว นั่นเป็นผู้บังคับบัญชาของเขา หงจิ่วเป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียงของประเทศหวา เบื้องหลังใหญ่ข้ามฟ้า แต่คนนี้ยังเป็นผู้บังคับบัญชาที่เหนือกว่าเขา ยิ่งสถานการณ์นี้ยิ่งทำให้คนไม่กล้าคิด

กล้ามเนื้อบนใบหน้าแก่ๆของเขากระตุกไปหลายที และร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านขึ้นมาโดยไม่สามารถบังคับได้ หน้าเขียวคล้ำมองไปที่หม่าซวี่ซงด้วยหน้าตาบูดบึ้งและพูดอย่างโกรธเคือง "ไอ้สารเลว ยังไม่มาคุกเข่าอีก"

หม่าซวี่ซงชะงักไปครู่หนึ่งก่อน จากนั้นสองขาของเขาก็อ่อนหมดแรงและเขาทรุดตัวลงคุกเข่าหม่าจงหัวเดินไปหาหม่าซวี่ซงอย่างโกรธเคือง ยกมือขึ้นแล้วตบเขาไปสองทีอย่างแรง จากนั้นก็เตะไปที่ร่างของหม่าซวี่ซง

ตะโกนด่าว่า "ไอ้สัตว์เดรัจฉาน กูเคยบอกแกแล้วว่าอย่าไปสร้างปัญหาข้างนอกให้กู แกไม่ฟังเลย แม่งแกเพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นคือชีวิตแก!"

หม่าซวี่ซงถูกเตะกลิ้งลงกับพื้น รีบลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็วและคุกเข่าอีกครั้ง เขารู้ว่าที่ปู่ทุบตีเขา ก็จะไม่นิ่งดูดาย อย่างน้อยเห็นคุณปู่หม่าจงหัวปรากฏตัวขึ้นเรื่องนี้ก็คงมีทางแก้ไข

หลังจากหม่าซวี่ซงถูกทุบตีจนหัวร้างข้างแตก หม่าจงหัวมองไปที่ฟางเหยียนและพูดว่า "จอมพลโผ้จวิน หวังว่าจอมพลโผ้จวินจะให้โอกาสหลานชายผมสักครั้ง เขามีตาหามีแววไม่จริงๆ จอมพลโผ้จวิน ท่านเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง ไว้ชีวิตสุนัขของหลานชายผมสักครั้งเถอะ”

ซ่งฉาวอู่ก็รีบพูดเสริมว่า “จอมพลโผ้จวิน หม่าซวี่ซงถึงแม้จะเป็นคนโหดร้าย แต่สันดานไม่ได้เป็นคนเลว อีกอย่าง ใครบ้างที่ไม่เคยทำผิด หวังว่าจอมพลโผ้จวินเป็นผู้ใหญ่ท่านจะให้โอกาสเขากลับตัวสักครั้ง "

“บังอาจ!” ฟางเหยียนไม่ได้พูด แต่เทียนขุยตะโกนเสียงดังขึ้นมา

ด้วยเสียงนี้ ทำให้ทั้งสองคนตัวสั่นระริกขึ้น เทียนขุยมองไปที่สองคนและพูดว่า "พวกคุณนึกว่าอาศัยฐานะของตัวเอง มีสิทธิ์มาขอร้องหรอ พวกคุณถือว่าเป็นตัวอะไร?”

“ถ้าหากวันนี้ที่นี่ไม่ใช่เป็นจอมพลโผ้จวิน เป็นอีกคนหนึ่ง งั้นคนๆนี้ก็สมควรตายใช่ไหม พวกคุณก็สามารถปิดฟ้าข้ามทะเล ทำให้พวกคุณกระทำผิดอย่างเหิม​เกริมอย่างนี้ต่อไป?”

คำพูดของเทียนขุย ทุกคำ ทำให้ทั้งสองคนหน้าซีดทันที

“ฆ่าคนกลางถนน วางแผนพยายามฆ่าจอมพลโผ้จวินแห่งประเทศหวา ประหาร! ถ้าใครกล้าขัดขืน ก็ประหารไม่เว้น!” คำว่าประหาร พูดจนสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน เต็มไปด้วยพลัง

ไม่มีใครสามารถอ้อนวอนขอร้องต่อหน้าเขาได้ คนพวกนี้เป็นแค่คนที่ไม่เอาไหนได้แต่ลุกขึ้นมาก่อเรื่องแค่นั้นเอง

หากไม่มีจอมพลโผ้จวิน ไหนประเทศหวาจะมีคนพวกนี้

ฟางเหยียนเหลือบมองไปที่หวงหานเยว่และพูดว่า "ไปกันเถอะ ผมยังมีนัดกับปู่ของคุณ"

หลังจากพูดจบเขาก็จากไปอย่างเฉยเมย เทียนขุยเดินตามหลังเขาไปอย่างเงียบๆ หวงหานเยว่ได้สติกลับมาจากการตกตะลึง ค่ะคำเดียวแล้วรีบวิ่งไปที่รถเพื่อเปิดประตูรถออก

ระหว่างที่เดินขึ้นประตูรถ ฟางเหยียนพูดนิ่งๆ "ถ้าไม่เห็นเขาตาย ตระกูลหม่าก็จบสิ้น!"

“ซ่งฉาวอู่” สุดท้าย เขาก็เรียกชื่อซ่งฉาวอู่คำเดียว ส่งสายตาที่แฝงความหมาย และขึ้นรถไป

เสียงนี้ทำเอาซ่งฉาวอู่เซ่อๆซ่าๆ เขาไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร