บทที่ 136 ฆ่าจนผู้คนหวาดกลัวลนลาน

เดิมเซียวห้านนึกว่าฟางเหยียนได้เห็นสถานการณ์นี้แล้วจะหวาดกลัวจนหน้าซีด เธอภาพที่เธอจินตนาการไม่ได้ปรากฏออกมา คนคนนี้ยังเผชิญหน้ากับเธอด้วยท่าทางหยิ่งยโสอีกต่างหาก

เป็นไปได้ว่าที่เขาไม่เป็นเหมือนที่เธอจินตนาการเอาไว้เป็นเพราะเขารวบรวมคนอยู่ข้างหลัง?

ไม่สิ คนคนนี้จะต้องแสร้งทำเป็นใจเย็นแน่ ๆ เธอไม่เชื่อหรอกว่าผู้ชายคนหนึ่งที่ผอมบางอ่อนแอเหลือแสนตรงหน้านี้จะไม่กลัวสถานการณ์แบบนี้

พอคิดมาถึงการจัดรูปแบบของการสู้รบของเธอแล้วเธอก็ยืดอกขึ้น ร้อง ‘เฮอะ’ ขึ้นมาครั้งหนึ่ง พูดด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นว่า “ฉันมีหลายคำถามที่อยากจะถามแก แกแค่ตอบคำถามของฉันก็พอ”

ฟางเหยียนไม่พูดอะไร ยังคงใช้สายตาที่เต็มไปด้วยรังสีสังหารจ้องเซียวห้านตาเขม็ง

เซียวห้านใบหน้าเปลี่ยนสี เธอเอ่ยถามว่า “พี่ฮั่วของฉันถูกตัดขาทั้งสองข้าง แกเป็นคนทำใช่ไหม?”

“ใช่!” ฟางเหยียนตอบคำถามของเซียวห้านแทบจะในทันทีที่สิ้นเสียงของเธอ

เซียวห้านจ้องฟางเหยียนอย่างไม่อยากจะเชื่อ เธอถามต่อไปว่า “ถ้าอย่างนั้นที่คุณปู่รองของฉันถูกจับไป ก็เป็นแกที่จัดการใช่ไหม?”

“ใช่!”

เซียวห้านสั่นอยู่ในใจ อย่างที่คิดไว้ ทั้งหมดเป็นเหมือนที่เธอคาดเดาเอาไว้ แต่ทำไมเขาถึงได้ตอบอย่างตรงไปตรงมาขนาดนั้น นี่มันเป็นเพราะอะไร?

เธอขี้เกียจจะคิด ถามต่อไปว่า “ถ้าอย่างนั้นพ่อของฉัน แกก็เป็นคนฆ่าใช่ไหม?”

“ใช่!” ฟางเหยียนตอบออกมาอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้หยุดคิด จากนั้นเขาก็พูดต่อว่า “การตายของเธอ ก็จะเกิดขึ้นจากฉันเหมือนกัน เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับตระกูลเซียว ฉันเป็นคนควบคุมมันทั้งหมด ตระกูลเซียว สมควรตายแล้ว!”

เซียวห้านได้ยินคำนี้จิตใจก็สั่นกลัว นึกไม่ถึงว่าจะมีคนมาพูดว่าตระกูลเซียวจะต้องตายต่อหน้าเธอ!

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าคนคนนี้จวนเจียนจะถึงเวลาตายอยู่แล้วยังกล้ากำเริบเสิบสานเช่นนี้อีก เธอชี้ไปที่ฟางเหยียน โมโหจนตัวสั่น กล่าวว่า “เป็นแกจริง ๆ ฉันจะฆ่าแก! ฉันจะฆ่าแก!”

เธอชี้หน้า พยายามตะโกนด่าฟางเหยียนอย่างสุดความสามารถ ชายหน้าบากประคองเซียวห้านที่อารมณ์ฮึกเหิมเอาไว้ เงยหน้าขึ้นมามองฟางเหยียนแล้วเอ่ยว่า “ฆ่า”

คำคำเดียว ลูกสมุนสามพันคนก็ลุกฮือขึ้นมา ฟางเหยียนหน้าไม่เปลี่ยนสี มองตรงไปข้างหน้า ในตอนนี้ ชายคนหนึ่งที่ถือปังตอเข้าไปใกล้ฟางเหยียน ตอนที่มีดปังตอกำลังจะฟันลงไปที่ศีรษะของฟางเหยียนนั่นเอง มือข้างที่ถือมีดปังตอของเขาตกลงสู่พื้นโดยตรง เขายังไม่ทันได้มีปฏิกิริยาตอบสนองว่าเกิดอะไรขึ้น ก็พบว่าเลือดได้กระเด็นขึ้นมาเลอะใบหน้าของเขา

“อ๊ากกกก!” เสียงร้องอย่างน่าเวทนาดังลั่นไปทั่วทั้งอาคารของโรงงาน

แต่ว่าเสียงร้องนี้สั้นมาก จากนั้นแสงสะท้อนของมีดก็แวบผ่าน ทิ้งรอยแผลสีแดงสดไว้บนลำคอของเขา เสียงร้องหยุดลงในฉับพลัน ร่างกายร่วงลงสู่พื้นในทันที

ฝ่ามือของฟางเหยียนเป็นราวกับใบมีดที่คมปลาบ ฟัน ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ไม่กี่ที ตัดกล่องเสียงจนล้มลงไปบนพื้นไปทั้งแถบ แล้วก็ฟัน ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ต่อ ก็ล้มลงเพิ่มไปอีกแถบ เขาทำอย่างนี้ฟันเข้าไปทีละแถบ ๆ ราวกับหั่นผักหั่นปลา

ทั้งกระบวนการฆ่าฟัน เขาไม่ได้กะพริบตาแม้แต่ครั้งเดียว กระทั่งเท้าก็ยังไม่เคยขยับย้ายไปแม้แต่น้อย

คนที่พุ่งเข้ามาทั้งหมดล้วนล้มลงที่พื้น สูญเสียการมีชีวิต เขาไม่ได้ทิ้งคำพูดอะไรใดใดไว้สักนิด เมื่อเจอกับคนที่พุ่งเข้ามาก็ตัดเข้าไปที่กล่องเสียงโดยตรง ให้มันตายอย่างน่าอนาถ!

ไม่นานจากนั้นบนพื้นก็นองไปด้วยเลือด ศพกองกันเป็นภูเขา ส่วนเขา บนร่างไม่มีการแปดเปื้อนแม้แต่น้อย ยืนอยู่ตรงกลางของซากศพที่ล้อมรอบเป็นวงกลม รอบ ๆ เป็นศพทั้งหมด!

นี่ก็คือเขาที่กำลังทำสงครามปราบปรามอยู่ในสนามรบ เขาในตอนนี้ ในสายตามีแต่การทำสงครามปราบปราม สังหารอย่างต่อเนื่อง คนที่อยู่ที่นี่ทั้งหมดอย่าคิดที่จะได้มีชีวิตอยู่ เขามีเส้นตาย คนพวกนี้ได้เหยียบลงบนเส้นตายของเขาแล้ว

เย่ชิงหยู่เป็นภรรยาของเขา และก็เป็นเส้นตายสุดท้ายที่ทำให้เขามีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ คนที่นี่รังแกเธอ

ต้องตายทั้งหมด ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว

สงครามปราบปรามทำให้พวกทหารศัตรูที่โหดร้ายเป็นอย่างยิ่งหวาดกลัวจนลนลาน พอได้เห็นก็ยิ่งกลัวจนลนลาน แถมตรงหน้านี้ก็แค่กองกำลังที่ไร้ประโยชน์สามพันคน ทำไมเขาจะต้องมองเห็นอยู่ในสายตา ตอนที่สังหารพวกเขาเขาไม่ได้กะพริบตาแม้แต่น้อย