บทที่ 153 ใครมันกล้าที่จะมายุ่งกับสิ่งของของตระกูลเย่

หลังจากออกจากฟางซื่อกรุ๊ป ฟางเหยียนก็ตรงไปที่บ้านใหญ่ตระกูลเย่ทันที

เมื่อยืนอยู่หน้าบ้านใหญ่ตระกูลเย่ ฟางเหยียนก็สูดหายใจเข้าลึกๆ พร้อมกับมองเข้าไปที่ประตูเก่าบานใหญ่นั้น หลังจากผ่านร้อนผ่านหนาวมากอย่างมาก เขาก็ได้กลับมาแล้ว กลับมาที่บ้านของนายของเขา

นี่คือบ้านใหญ่ตระกูลเย่ เขามีได้แค่แซ่เย่ เป็นสิ่งที่คนในตระกูลเย่เท่านั้นที่มี！

ฟางเหยียนเดินไปที่ประตูบ้านของตระกูลเย่ ยกมือขึ้นพร้อมกับไปเคาะที่ประตูบ้าน เมื่อมองเห็นตราประทับที่แปะอยู่ ฟางเหยียนก็ได้ยกมือขึ้นและดึงมันลงมา ทิ้งไว้ที่พื้น

“ท้ายที่สุด นายก็เป็นคนของตระกูลเย่！ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ห้ามเอาตัวเขาไป ลุงเย่ กลับบ้านกันเถอะ” ฟางเหยียนได้แต่พึมพำกับบ้านของตระกูลเย่ น้ำตาไหลรินอีกครั้ง

ที่บ้านใหญ่ตระกูลเย่นี้มีความทรงจำของเขามากมายนัก นี่คือวัยเด็กและทุกสิ่งทุกอย่างของเขา นี่เป็นของลุงเย่ของเขา เขาจะยอมให้คนอื่นเอามันไปได้ยังไงกัน！

แม้ว่าทุกอย่างจะอยู่ภายใต้การควบคุมของฟางเหยียน แต่เมื่อถึงเวลานี้ ในใจของฟางเหยียนเองก็อดตื่นเต้นไม่ได้ การฆ่าในสนามรบนั้นมันช่างเย็นชา และรสชาติของการได้กลับมาที่บ้านก็คือความสุข นี่คือบ้านของเขา และจะเป็นตลอดไป

“จอมพลโผ้จวิน นี่คือกุญแจบ้านของท่าน เทียนขุยยืนอยู่ไม่ไกลจากฟางเหยียน หยิบกุญแจทองสัมฤทธิ์และส่งให้ฟางเหยียน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นท่าทางเศร้าของจอมพลโผ้จวิน ซึ่งทำให้เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย”

ฟางเหยียนยกมือขึ้นคว้ากุญแจและพูดว่า “ขอบคุณ เทียนขุย！”

“จอมพลโผ้จวิน นี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำครับ” เทียนขุยตอบกลับอย่างจริงใจ

ฟางเหยียนไม่ได้พูดอะไรต่อ พร้อมกับถามว่า “ของในบ้านได้สะสางหรือยังล่ะ？”

เทียนขุยกล่าวว่า “ใช่ครับ ทุกอย่างยังอยู่ ยกเว้นโซฟาลายมังกรที่หายไป”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ความเศร้าที่ปรากฏบนใบหน้าของฟางเหยียนก็กลายเป็นความโกรธทันที เขากำหมัดแน่น ดวงตากลายเป็นสีแดงฉาน เขาหันกลับมา พร้อมกับถามเทียนขุยว่า “ใครย้ายโซฟาลายมังกรไป？”

เทียนขุยก้มศีรษะอย่างรวดเร็วและพูดคำสามคำออกมา “ลู่หงปอ！”

ลู่หงปอ ชายจากเมืองจินโจว ในเมืองจินโจวมีคำกล่าวที่ว่า มีเพียงมือเท่านั้นที่สามารถปกคลุมท้องฟ้าได้ อย่ายึดติดกับมารยาทใดๆ จงเล่นอย่างอิสระ ลู่หงปอคนนี้นั้นร่ำรวย ไม่มีใครรู้ว่าจริงๆแล้วเขามีเงินมากเท่าไหร่ สรุปได้ว่าจะใช้ฟุ่มเฟือยแค่ไหนก็ไม่มีวันหมด

แต่ที่หนักใจที่สุดไม่ใช่เงิน แต่เป็นอำนาจในมือ ว่ากันว่าพลังของเขานั้นขั้นเทพสุดๆ！

เขาซื้อเกาะในทะเลสาบของเมืองจินโจว สร้างปราสาทที่เก่าแก่ที่ถูกขนานนามว่า ปราสาทจี๋หลง ครอบครัวของเขาอาศัยอยู่บนป้อมปราการเล็กๆแห่งนี้ มีความสุขราวกับเทพธิดานางฟ้า เขานั้นถือว่าเป็นคนที่สนุกสนานกับชีวิตเสียจริง

ว่ากันว่าเขาถือครองสัดส่วนเส้นชีวิตของเมืองจินโจว แม้แต่ตัวเมืองจินโจวเองก็ไม่กล้าที่จะทำอะไรเขา ถ้าเจอเรื่องอะไร ก็แค่ต้องขอให้เขามาจัดการให้เท่านั้น นักธุรกิจบางคนที่อยากจะไปเยี่ยมเยียน ก็โดนปฏิเสธมานักต่อนักแล้ว

ฟางเหยียนนั้นรู้จักคนคนนี้ดี เมื่อเขาอยู่มัธยม ลู่หงปอได้บอกว่าต้องการที่จะซื้อโซฟาลายมังกรของเย่เทียน แต่ว่าโดนเย่เทียนปฏิเสธไป นั่นคือมรดกของตระกูลเย่ มีความหมายต่อตระกูลเย่มากที่สุด จะไม่ยอมขายมันเด็ดขาด

หลังจากนั้นมาลู่หงปอก็ไม่ได้ถามอะไรอีก แต่ใครจะรู้ว่าเมื่อตระกูลเย่เกิดเรื่องขึ้นมา เขาก็ได้เอามันไปแล้วจริงๆ

เมื่อเห็นการแสดงออกที่น่าสะพรึงกลัวของฟางเหยียน เทียนขุยก็พูดอย่างรวดเร็วว่า “จอมพลโผ้จวิน ผมจะเป็นคนไปเอากลับมาให้เองครับ”

ฟางเหยียนโบกมือ “ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันไปเอาเอง！”