บทที่ 156 นี่คือราชาที่แท้จริง

ลู่หงปอผงะไปชั่วครู่และถามว่า “แกหมายความว่ายังไง？”

ฟางเหยียนเดินไปด้านหน้าด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ พึมพำว่า “นายไม่ควรย้ายสิ่งของของตระกูลเย่ แล้วยังจะมาทำเป็นของตัวเองอีก วันนี้ฉันจะสอนหลักการของชีวิตบางอย่างให้นาย บางอย่างน่ะเอาไปได้ แต่บางอย่างก็ไม่สามารถเอาไปได้หรอกนะ”

ลู่หงปออดไม่ได้ที่จะหัวเราะและพูดเยาะเย้ยว่า “แม่แกสิเป็นโรคประสาท ยังมีหน้าจะมาสอนหลักเหตุผลกับฉัน ฉันบอกว่านี่เป็นของของฉัน มันเป็นของฉัน ใครก็ห้ามไปโยกย้าย！”

“แก ไปตายซะ！”ลู่หงปอกัดฟันและตะโกนใส่ฟางเหยียน

ทันทีที่ทหารในอนาคตทั้งสี่ได้ยินเสียงที่แหลมคม พวกเขาก็เดินไปหาฟางเหยียนทีละก้าวพร้อมกับปืนในมือ

แต่ในขณะนั้นเอง ชายที่โดนเทียนขุยเตะไปในตอนแรกได้ทุลักทุเลเข้ามา ตะโกนออกไปว่า “นายท่าน ไม่ดีแล้ว คนของเราถูกจับไว้หมด ปืนทั้งหมดก็ถูกยึดไปแล้วด้วย”

ใบหน้าที่ดูสงบของลู่หงปอนั้นเปลี่ยนไปทันที แล้วถามว่า “ใครหน้าไหนมันกล้าทำ？ไม่รู้เหรอว่านี่คือพื้นที่ของฉัน？มาหาเรื่องถึงถิ่นฉัน ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วสินะ？”

ชายคนนั้นพูดอย่างสั่นเครือ “เป็นคนในภูมิภาคครับ ดูเหมือนว่ามาจากสนามรบ”

คำนี้ทำให้ลู่หงปอสั่นสะท้านไปทั้งตัว มาจากสนามรบงั้นเหรอ！จะมีคนจากสนามรบต่อต้านเขาได้ยังไงกัน？เป็นเขางั้นเหรอ？“”

ถ้าเป็นเขาจริง เขาไม่ได้มาจากกองทัพหรอก！อาวุธของเขานั้นล้ำหน้าก็จริง แต่การเผชิญหน้ากับเหล่าวีรบุรุษนี้ มันช่างเป็นสิ่งที่ไม่ควรพูดถึงเลยด้วยซ้ำ！

ต่อให้เป็นอาวุธที่ล้ำหน้า แต่อยู่ต่อหน้าของวีรบุรุษที่ผ่านการต่อสู้มาแล้วล่ะก็ มันก็เป็นแค่เสือกระดาษเท่านั้นแหละ

เสือเหล่านั้น ในสายตาของคนที่เคยผ่านการสังหารผู้อื่นมาก่อน ก็เป็นเพียงแค่ตัวตลกที่กระโดดโลดเต้นไปมาเท่านั้น！

หากเริ่มลงมือ ก็จะมีความเสี่ยงมากยิ่งขึ้น！

ลูกน้องของเขาเป็นนักรบจากกองทัพ และบุคคลนี้ก็ต้องเป็นคนจากในกองทัพด้วยอย่างแน่นอน เขามองไปที่ฟางเหยียนและชายร่างกำยำโดยไม่ได้ตั้งใจ กัดฟันและพูดว่า “พวกนาย พวกนายมาจากกองทัพอย่างงั้นเหรอ？”

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฟางเหยียน พร้อมกับพูดว่า “ทายมาสิ！”

“แก！”ลู่หงปอเสียงดัง ตะโกนออกมาว่า “แกกำลังจะมาแข่งอำนาจกับฉันใช่ไหม？รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร？มาจากกองทัพแล้วมันทำไม？ฉันโทรแค่ครั้งเดียวก็จัดการย้ายแกได้แล้ว！”

ฟางเหยียนพูดอย่างช้าๆ “จริงเหรอ？งั้นนายลองดูสิว่าจะย้ายฉันได้ไหม！”

ลู่หงปอพ่นลมหายใจ พร้อมกับมองไปที่ชายคนนี้อีกครั้ง วุฒิภาวะของชายคนนี้นั้นไม่สอดคล้องกับอายุของเขาซะเลย เขาไม่สามารถที่จะประเมินตัวตนชายคนนี้จากอายุได้ ดังนั้นเขาจึงพูดว่า “ได้ แกรอเดี๋ยว！”

หลังจากพูดจบ ลู่หงปอก็หยิบโทรศัพท์พร้อมกับกดโทรออก เขาพูดกับคนที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งว่า“ใช่ชื่ออีไหม？ฉันมีเรื่องบางอย่างให้นายช่วยจัดการให้ฉันหน่อย งานประชุมรับช่วงต่อของท่าน อีกสักพักผมจะไป”

มีเสียงที่ไร้ประโยชน์อย่างมากจากสาย “ท่านลู่ เรื่องที่ให้ช่วยนี้ผมคงจะช่วยไม่ได้ครับ เพิ่งจะมีคำสั่งมาจากเบื้องบนว่าไม่ให้ไปยุ่งเรื่องของท่าน ผมเองก็ไม่ทราบว่าท่านกำลังหาเรื่องใครอยู่！”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก จากนั้นก็ตะโกนว่า “อะไรคือการไม่ให้มายุ่งเรื่องของฉัน？นี่เป็นเรื่องของเมืองจินโจวเลยนะ มีเรื่องเกิดขึ้นที่เมืองจินโจวของพวกนาย งั้นพวกนายจะไม่สนใจเลยงั้นเหรอ？ ”

“ไม่ใช่ว่าไม่สนใจครับ แต่ว่ามันสนใจไม่ได้จริงๆ ผมหวังว่าท่านลู่จะยกโทษให้นะครับ” หลังจากพูดจบ อีกฝั่งก็วางสาย

เมื่อได้ยินเสียงตู้ดตู้ดตู้ดลู่หงปอก็ระเบิดคำหยาบออกมาโดยไม่ตั้งใจ “เย็ด！”

เขาโทรหาโทรศัพท์ระดับสูงอีกเครื่องหนึ่งและเชื่อมต่อได้อย่างรวดเร็ว ลู่หงปอพูดว่า “พี่ชาย ฉันมีปัญหาที่นี่ มีคนมาก่อปัญหาในถิ่นของฉัน มาสร้างปัญหา แถมยังมีคนจากกองทัพอีก”