บทที่ 16 คืนนี้นอนด้วยกันไหม

บทที่ 16 คืนนี้นอนด้วยกันไหม

เมื่อสามปีก่อน หลิวเหอฉางเจรจาธุรกิจกับชาวต่างชาติที่ชายแดนภาคเหนือ ไม่คิดเลยว่าจะถูกทหารที่น่าหวาดผวาจับเป็นตัวประกัน คนรอบข้างของเขาถูกฆ่าตายไปทีละคน ในขณะที่เขาสิ้นหวัง ฟางเหยียนก็ได้ปรากฏตัวขึ้น

ทำให้กองทัพที่ดุร้ายอันน่าหวาดผวา กลับหวาดหวั่นขึ้นมาเมื่อได้พบกับฟางเหยียน หลังจากนั้น ฟางเหยียนคนเดียวจัดการกองทัพทหารจนราบคาบ เหตุการณ์นั้น เขาประจักษ์แก่สายตาด้วยตัวเอง

บางทีฟางเหยียนอาจจะจำเขาไม่ได้แล้ว แต่เขาไม่เคยลืมเลยแม้แต่วินาทีเดียว

“ผู้มีพระคุณ เมื่อสักครู่นี้ ต้องขอโทษจริงๆ”

“ไม่เป็นไร” ฟางเหยียนกล่าวตอบ

“ใช่สิ ท่าน จะซื้อของไปเป็นของขวัญให้กับใคร?”

ฟางเหยียนคงสีหน้าเรียบเฉย ไร้ปฏิกิริยาใด

“ภรรยาของผมเอง”

“หืม?” หลิวเหอฉางเพ่งพินิจฟางเหยียนด้วยความตกตะลึง ก่อนที่จะเอ่ย “ไม่คิดเลยว่าท่านยังหนุ่มยังแน่นขนาดนี้แต่กลับแต่งงานแล้ว! ภรรยาของท่านต้องงดงามอย่างยิ่งเป็นแน่”

ฟางเหยียนถ่อมตน “ก็พอใช้ได้!”

“ในเมื่อท่านจะ.ท้อไปให้กับภรรยา ถ้างั้นก็มากับผมเลย ภรรยาของท่าน ของธรรมดาพวกนั้นไม่คู่ควรเลยสักนิด”

ของที่ตั้งอยู่ข้างนอกอย่างน้อยก็15ล้านขึ้น จนถึงร้อยล้าน

แต่กลับกลายเป็นของธรรมดาในสายตาของหลิวเหอฉาง

หลิวเหอฉางพาฟางเหยียนมาที่ห้องลับพิเศษ เมื่อประตูถูกเปิดออกก็ได้พบกับเครื่องประดับแปลกตาสุดพิเศษมากมาย

ของเหล่านี้ล้วนแต่เป็นของหายากในท้องตลาด และไม่สามารถหาซื้อได้ตามร้าน

“ของวิเศษของคุณหลิวมีอยู่ไม่น้อยเลยนะครับ” ฟางเหยียนเอ่ยชม

เถ้าแก่หลิวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ท่านล้อผมแล้ว ของพวกนี้แค่จองภายนอก ผมสนใจในสิ่งของพวกนี้ ได้พบอะไรที่ว่าดีผมก็เก็บสะสมเอาไว้ ของที่อยู่ในนี้ไม่เพียงแค่เป็นของผมเท่านั้น ยังมีของที่ท่านพ่อและท่าปู่ของผมส่งทอดต่อมาด้วย”

“พ่อท่านและท่านปู่ของผมเป็นพ่อค้าที่เดินทางขายของไปทั่ว พวกท่านได้เดินทางไปตามชนบทเมื่อตอนยังหนุ่ม ก็เลยได้ของมีมูลค่ามาไม่น้อย”

“ของที่อยู่ในนี้ ท่านชอบชิ้นไหน เลือกได้เลยตามใจชอบ”

“ของที่อยู่ในนี้ แม้ว่าจะไม่ใช่ของที่มีมูลค่ามากมาย แต่ถ้านำออกไปตีราคายังท้องตลาด ผมคิดว่าอย่างน้อยก็ต้องหลายร้อยล้าน มีเพียงแค่ของพวกนี้เท่านั้น ถึงจะคู่ควรกับภรรยาของท่าน”

ฟางเหยียนไม่เกรงใจ เขาหยิบเครื่องประดับมาสองชิ้น ชิ้นหนึ่งเป็นอัญมณีเลือดทอง อีชิ้นหนึ่งคือมรกตที่ภรรยาของผู้ดีเคยสวมใส่ มรกตนั้นหาได้ทั่วไปตามท้องตลาด แต่อัญมณีเลือดทองนั้นเป็นของล้ำค่าที่ไม่สามารถตีค่าด้วยราคาได้

เมื่อเห็นฟางเหยียนหยิบอัญมณีเลือดทอง หลิวเหอฉางหัวเราะออกมาพลันยกนิ้วโป้งขึ้นให้กับเขา “ท่านผู้มีพระคุณ ของชิ้นนี้ไม่สามารถตีค่าด้วยเงินทองได้ ท่านสายตาหลักแหลม พริบตาก็ดูออกว่าของในนี้ชิ้นไหนที่ล้ำค่าที่สุด!”