บทที่ 169 แค่ตระกูลจางที่เล็กๆ ไม่มีค่าควรแก่การเอ่ยถึง

ฟางเหยียนปล่อยแขนของจางฉี่เหา แล้วพูดว่า: “ฉันว่าคุณเข้าใจผิดแล้ว จางเจียวเจียวเป็นแม่ยายของฉัน เรื่องเธอก็เป็นเรื่องฉัน ถ้าหากคุณยังไร้เหตุผลขนาดนี้ รบเร้าโวยวาย คุณก็ไม่มีสิทธิ์เป็นผู้นำของตระกูลจางนี้”

คำพูดนี้เหมือนราวกับฟ้าร้อง! ระเบิดจนคนทั้งตระกูลจางลุกนั่งไม่ติดใจไม่สงบ!

ใบหน้าชราของจางฉี่เหาพังทลายทันที กลายเป็นรุนแรงหนักหนา นี่คือเขามีชีวิตมาตลอดชาตินี้ ใครก็ไม่กล้าพูดแบบนี้กับเขา คิดไม่ถึงวันนี้จะถูกชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าพูดแบบนี้

นี่เป็นเพียงหลานเขยของเขา กลับกล้าพูดคำพูดเนรคุณแบบนี้กับตัวเอง

ศักดิ์ศรีของจางฉี่เหา ถูกเหยียบย่ำอย่างสมบูรณ์แล้ว

เขากัดฟัน แล้วถามว่า:“แก! แกต้องการเป็นผู้นำของตระกูลจางของฉันเหรอ?”

ฟางเหยียนก็ไม่ได้ต้องการผู้นำของตระกูลจาง เขาเป็นคุณชายของตระกูลฟางในเจียงตู ถ้าหากพวกเขารู้แล้ว ทั้งตระกูลจางก็ต้องคารวะคาดหวัง ก้มลงกราบ ยิ่งไปกว่านั้น แค่ตระกูลจางที่เล็กๆ เขาจะให้ความสำคัญได้อย่างไร

บนใบหน้าของฟางเหยียนแสดงรอยยิ้มที่ดูถูก ต่อจากนั้นพูดว่า: “คุณท่าน ฉันคิดว่าพวกเราควรจะเคลียร์เรื่องที่จะจัดการให้ชัดเจนเถอะ? พวกเรามาก็เพื่อจัดการเรื่องที่จางซื่อตงลูกชายของคุณกล่าวหาภรรยาของฉัน! ไม่ใช่ว่าจะมาดูคุณแสดงอำนาจบารมีอย่างไม่มีความรู้ คุณจะแสดงอำนาจบารมี ไม่มีใครห้ามคุณ คุณก็กลับบ้านไปแสดง”

“แก!” จางฉี่เหาโกรธจนกัดฟัน เขาคาดไม่ถึงว่าฟางเหยียนกลับพูดอย่างเยือกเย็นได้ทะลุปรุโปร่งจนถึงแก่นแท้ขนาดนี้

แต่ตอนที่เขาเงยหน้าขึ้นมามองแววตาที่ทั่วหล้าต้องสยบคู่นั้นของฟางเหยียน เขาก็กลายเป็นว่าทำอะไรไม่ถูก ทำได้เพียงพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่าแล้วพูดว่า: “ได้ ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็มาคุยเรื่องนี้กัน”

เดิมทีต้องการจะแสดงอำนาจบารมี กู้คืนบารมีของตระกูล ใครจะรู้กลับโดนฟางเหยียนบีบให้ตาย ยังพูดจาทิ่มแทงออกมาต่อหน้าเขา นี่เป็นหนึ่งครั้งในจำนวนไม่มากที่เขาก้มหัว และยังก้มหัวต่อหน้าคนรุ่นหลังมากมายขนาดนี้

จางซื่อข่ายและจางซื่อตงคนรุ่นหลังของเขารู้จักนิสัยใจคอของเขาดี ถึงแม้ว่าเขาจะทำผิดจริงๆ ก็ไม่มีทางยอมรับ และไม่มีทางก้มหัวให้ใคร คาดไม่ถึงว่าคุณท่านที่น่าเกรงขามมาแต่ไหนแต่ไร กลับก้มหัวแล้ว

เย่ชิงหยู่เดินไปที่ข้างกายของฟางเหยียน ยกมือขึ้นมาจับแขนของฟางเหยียนไว้ พูดว่า: “ฟางเหยียน มากเกินไปหรือเปล่า?” เธอเข้าใจนิสัยใจคอของคุณตา ก้มหัวอย่างกะทันหันไม่ใช่วิถีของเขา

ฟางเหยียนยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า: “ไม่เป็นไร พวกเราไม่ได้ผิด ใครก็รังแกไม่ได้ ถ้าไม่ผิด ก็โดนกล่าวหาว่าผิด มีเพียงแต่จะทำให้คนเรียกร้องมากขึ้น เธอวางใจได้ ทุกอย่างมอบให้กับฉัน”

แม้ว่าในใจของเย่ชิงหยู่จะรักตา แต่สิ่งที่ฟางเหยียนพูดมาก็ถูก ครึ่งปีมานี้ ตกเป็นเป้าหมายมาโดยตลอด ถูกตำหนิมาโดยตลอด เธอไม่ได้พูดอะไร ตอนแรกคิดว่าอดทนยอมอ่อนข้อให้จะทำให้คนเหล่านี้ค่อยๆหุบปาก ใครจะรู้ว่าว่าพวกเขากลับยิ่งแย่ลงไปอีก

ตอนนี้ดีแล้ว จางไห่เฟิงถูกชนจนขาหัก ยังโดนกล่าวหาว่าเป็นฆาตกร นี่จะให้เธอชี้แจงข้อเท็จจริงได้อย่างไร!

“ไห่เฟิง เล่าเหตุการณ์ออกมา” จางฉี่เหามองไปที่จางไห่เฟิงที่นิ่งงันเป็นไก่นอนอยู่บนเตียงแล้วพูด

เมื่อจางไห่เฟิงได้ยินคำพูดของปู่ ก็ดึงสติกลับมาก่อน ต่อจากนั้นอืมคำหนึ่ง พยักหน้าพูดว่า: “ก็คือเธอ! เธอเป็นคนส่งคนขับมารถมาชนฉัน ขาทั้งสองของฉันกลายเป็นแบบนี้ ก็เป็นเธอที่นำมาให้ฉัน”

“เดี๋ยวก่อน!” ฟางเหยียนยกมือขึ้นมาทำท่าทางห้ามไว้

ทั้งครอบครัวมองไปที่ฟางเหยียนอีกครั้ง แล้วถามว่า: “นายทำอะไร?”