บทที่ 174 เทียนขุยเกิดเรื่องแล้ว!

ด้านเฉิงฉู่ผงะไปแล้ว นี่หมายความว่ายังไง? นี่คือเย่ชิงหยู่ต้องการนัดพบตนหรือ? พอนึกถึงที่อาสองเพิ่งเอ่ยเตือนว่าอย่าไปยุแหย่ฟางเหยียน แล้วนึกถึงถ้อยคำที่ฟางเหยียนเอ่ยกับตนในวันนั้น เขาก็สลดแล้ว

“นี่ เฉิงฉู่ คุณฟังอยู่ไหมคะ? คืนนี้คุณว่างหรือเปล่า?”

เฉิงฉู่ร้องอาคำหนึ่ง เอ่ยตอบ “อ่อ ชิงหยู่ ว่างสิ ทำไมเหรอ?”

ถ้าไม่ใช่เพราะโทรศัพท์จากอาสองเขาย่อมตอบไปว่าตนว่างอย่างไม่ลังเลเลย กับอีแค่ฟางเหยียน เขาจะเห็นอยู่ในสายตาได้ยังไงกัน! แต่ตอนนี้ต่างกันออกไป อาสองได้เอ่ยเตือนเขาแล้ว

อาสองของเฉิงฉู่เป็นตัวตนแบบไหน ตัวเขาก็ไม่ทราบแน่ชัดนัก แต่เจ้าบ้านตระกูลเฉิง คุณปู่ของเฉิงฉู่ไว้หน้าอาสองคนนี้อย่างยิ่ง

“คืนนี้ ไปเจอกันที่ร้านจุ้ยเซียนนะคะ! พอถึงเวลาฉันจะบอกกับคุณ”เย่ชิงหยู่ที่อยู่ปลายสายกล่าว

เฉิงฉู่ตอบอืม “ได้เลย!”

หลังจากวางสาย หัวใจเขาสะท้านขึ้นมา เพียงแต่รับปากไปแล้ว เขาไม่มีทางถอยแล้ว

....

หลังจากฟางเหยียนพาจางเจียวเจียวกับเย่ชิงหยู่กลับบ้าน ถึงแม้พวกเธอจะบอกความคิดในใจออกมาแล้ว แต่หลังจากกลับถึงบ้านก็ค่อนข้างโศกเศร้าอยู่บ้าง ให้ใครพูดจาตัดขาดกับครอบครัวของตัวเองแบบนั้น ในใจก็ต้องเสียใจกันทั้งนั้น

“แม่ ขอโทษนะคะ!” เย่ชิงหยู่กุมมือของจางเจียวเจียว เอ่ยขอโทษด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

จางเจียวเจียวถอนหายใจเฮือกหนึ่ง กล่าวอย่างจริงจังว่า “จะขอโทษทำไมล่ะ ทำให้ลูกต้องได้รับความอยุติธรรมมากขนาดนั้น เป็นแม่เองที่ขี้ขลาดถึงได้พาลูกมาด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้ แม่ก็คงยังไม่รู้ว่าพวกเขาทำกับลูกขนาดนั้น เกินไปแล้ว ไม่น่าเชื่อเลยว่ายัดเยียดข้อหาหักขาคนอื่นให้ลูก”

ขณะที่พูดอยู่ จางเจียวเจียวกุมมือของเย่ชิงหยู่เอาไว้ มองเย่ชิงหยู่อย่างปวดใจยิ่งนัก

เย่ชิงหยู่ก็รู้ความเช่นกัน จับมือของจางเจียวเจียวไว้ เอ่ยว่า “แม่ หนูไม่เป็นไรหรอกค่ะ!”

“เฮ้อ!” จางเจียวถอนหายใจอีกครั้ง กล่าวว่า “ยัยลูกคนนี้ทำไมถึงได้มีชีวิตลำบากลำบนขนาดนี้กันนะ อายุยังน้อย ยังเป็นเด็กสาวคนหนึ่งก็ต้องเผชิญหน้ากับเรื่องหน้าไหว้หลังหลอกมากมายขนาดนั้นแล้ว ถ้าพ่อของลูกยังอยู่ ไหนเลยจะปล่อยให้ลูกได้รับความลำบากพวกนี้”

ระหว่างที่พูด น้ำตาของจางเจียวเจียวก็ไหลลงมาจากหางตาแล้ว

เอเช็ดน้ำตาที่หางตาเล็กน้อย พลันมองไปที่ฟางเหยียน เอ่ยถาม “เสี่ยวเหยียน พวกเราทำแบบนั้น จะไม่เกินเลยไปใช่ไหม? งยังไก่อนหน้านี้ตระกูลจางก็เคยรับพวกเราแม่ลูกเอาไว้”

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จางเจียวเจียวถึงได้พูดแบบนี้กับฟางเหยียน คล้ายเธอจะเกิดความรู้สึกพึ่งพาในตัวของอีกฝ่ายแล้ว เป็นความพึ่งพาเหมือนที่พึ่งหาหัวหน้าครอบครัว เมื่อครู่นี้ฟางเหยียนทรงอำนาจจริงๆ มีมาดของผู้นำตระกูลอยู่

ฟางเหยียนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นไรหรอกครับ น้าจาง ผมเข้าใจความรู้สึกของน้านะครับ ถึงยังไงนั่นก็เป็นครอบครัวของน้า พวกเราทำแบบนั้นไปก็ไม่ได้คิดจะตัดขาดกับพวกเขาจริงๆ หรอกครับ แค่ทำให้พวกคุณได้รับความเคารพจากตระกูลจางบ้าง แม้ว่าพวกคุณจะเป็นชนรุ่นหลัง ผมก็รู้สึกว่าพวกเขาก็สมควรจะให้เกียรติพวกคุณด้วยเหมือนกัน ถ้าพวกเราอดทนและยอมถอยให้ต่อไป มีแต่จะทำให้พวกเขาได้คืบจะเอาศอก น้าคงไม่อยากให้ชิงหยู่ที่กำลังงานอยู่ตกเป็นเป้าของคนในครอบครัวตัวเองใช่ไหมครับ?”

ถ้อยคำเหล่านี้ของฟางเหยียนล้วนออกมาจากจิตใจ จางเจียวเจียวฟังเข้าหูแล้วก็รู้สึกว่าเรื่องราวควรเป็นเช่นนั้น

ด้วยเหตุนี้จึงพยักหน้าเอ่ยว่า “อืม เธอพูดถูกแล้ว ยังคงเป็นเธอที่คิดเพื่อชิงหยู่ของพวกเรา”

เย่ชิงหยู่ได้ยินประโยคนี้ ลอบมองฟางเหยียนแวบหนึ่ง ฟางเหยียนกำลังคิดเพื่อตนอยู่จริงๆ เธอยังมีข้อสันนิษฐานที่อาจหาญข้อหนึ่งด้วย ที่จางไห่เฟิงกลายเป็นเช่นนี้ ล้วนเป็นการจัดการของเขา

แน่นอน ความคิดนี้เธอไม่มีทางพูดออกมาต่อหน้าจางเจียวเจียว แต่เธอยังคงจะสอบถามฟางเหยียนดูสักหน่อย

สักพัก จางเจียวเจียวก็เดินเข้าห้องของตนไปอย่างหม่นหมอง ไม่ต้องบอกก็รู้ นางจะไปกอดรูปของเย่เทียนแล้วรำพึงรำพันกับตัวเอง ความรักระหว่างเย่เทียนกับจางเจียวเจียวดีมาก เมื่อมีเรื่องอะไร จางเจียวเจียวล้วนชอบไปกอดรูปของเย่เทียนแล้วเอ่ยระบาย

เมื่อเห็นจางเจียวเจียวไปแล้ว เย่ชิงหยู่ก็เอ่ยถามเลย “ฟางเหยียน ฉันมีเรื่องอยากถามคุณ”