บทที่ 180 วันนี้เป็นวันเกิดของฉัน

เวินหลานพูดไป พลางถอดแว่นกันแดดออก แล้วพูดกับฟางเหยียนว่า "คุณฟาง ไปกันเถอะ เพื่อเป็นการขอบคุณที่ให้โอกาสนี้กับฉัน ฉันขอเลี้ยงข้าวคุณ"

ขณะที่เวินหลานพูด ก็ยกมือขึ้นคว้าแขนของฟางเหยียน แต่เขากลับไม่ขยับ เวินหลานชะงักครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ไปสิ คุณเป็นอะไรไปล่ะ?”

เมื่อเธอถาม ก็เห็นเย่ชิงหยู่และเฉิงฉู่ที่กำลังเดินออกมาจากร้านจุ้ยเซียน ดังนั้นเธอจึงรีบปิดปากของเธอ แล้วพูดว่า "อ้า ฉัน..." ทันใดนั้นเธอก็เข้าใจในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

ฟางเหยียนคงคิดว่าตัวเธอเห็นภรรยาของเขานัดพบกับชายอื่นแบบส่วนตัว จึงชวนเขาออกมา ดังนั้นเธอก็กลายเป็นหญิงเลวแสนเจ้าเล่ห์ในการบอกเล่าของคนอื่น แต่ที่จริงแล้วเวินหลานไม่รู้เรื่องราวทั้งหมดนี้ มันเป็นเพียงความผิดพลาด

เธอรีบอธิบายอย่างรวดเร็ว "ฟางเหยียน ฉันขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้ ฉันแค่อยากจะเลี้ยงอาหารค่ำคุณ อยากขอบคุณที่ทำให้ฉันได้เซ็นสัญญากับซีหนานกรุ๊ป ฉันไม่รู้ว่าภรรยาของคุณอยู่ที่นี่กับใคร คุณต้องไม่โกรธนะ"

ฟางเหยียนพยักหน้า แล้วพูดว่า "ฉันรู้!"

หลังจากเขาพูดจบ ก็เดินไปอีกฝั่งอย่างแยแส เมื่อเวินหลานเห็นท่าทีเย็นชาของฟางเหยียน ใครจะเชื่อว่าเขาไม่โกรธ ดังนั้นเธอจึงรีบไปที่ด้านหน้าของฟางเหยียน และอธิบายว่า "นี่ไม่ใช่ความตั้งใจของฉันจริง ๆ คุณฟาง โปรดเชื่อฉันเถอะ"

เมื่อฟางเหยียนเห็นท่าทางของเวินหลานที่ใกล้จะร้องไห้ออกมา ก็ยืนขึ้น แล้วพูดว่า "ฉันรู้"

มือทั้งสองของเธอคว้าแขนของฟางเหยียน แล้วพูดว่า "งั้นคุณกินข้าวกับฉันสักมื้อได้ไหม"

ฟางเหยียนขมวดคิ้ว และพูดว่า "ไม่ได้!"

ตอนนี้ฟางเหยียนไม่มีอารมณ์จะกินข้าวกับเวินหลาน แน่นอนว่าฟางเหยียนไม่พอใจกับการนัดพบกันของเย่ชิงหยู่กับเฉิงฉู่ แต่เรื่องนี้เทียบกับอาการบาดเจ็บของเทียนขุยก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่น่าใส่ใจ ฟางเหยียนไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อย ถ้าเขาเป็นคนแบบนั้น ก็คงเป็นจอมพลโผ้จวินของประเทศหวาไม่ได้!

ฟางเหยียนรีบออกจากร้านจุ้ยเซียน เขาไม่ได้โกรธเวินหลานจริง ๆ แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ฟางเหยียนไม่มีอารมณ์ที่จะกินข้าวกับเวินหลานแล้ว นอกจากนี้เขายังไม่ต้องการให้ความหวังใด ๆ กับเวินหลาน

เมื่อเวินหลานมองเห็นฟางเหยียนที่จากไป ก็คิดกับตัวเองว่าตอนนี้เธอสับสนมากจริง ๆ ฟางเหยียนคงคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงประเภทชอบสร้างความร้าวฉาน เมื่อเธอคิดว่าตนเองในความคิดของฟางเหยียนเป็นแบบนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะทุกข์ใจ

เวินหลานถอนหายใจยาว แล้วคิดในใจว่าไม่ได้ เธอจะไม่ปล่อยให้ฟางเหยียนจากไปแบบนั้น เธอจะไม่ปล่อยให้ฟางเหยียนคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงแบบนั้น จึงวิ่งไปตรงหน้าของฟางเหยียนอีกครั้ง

“ฟางเหยียน ที่จริงแล้ววันนี้ฉันยังมีคำขอร้อง” เวินหลานมองฟางเหยียนด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วพูด

“เรื่องอะไร พูดมา!” ฟางเหยียนถามอย่างตรงประเด็น

เวินหลานลังเลครู่หนึ่ง และพูดว่า "วันนี้เป็นวันเกิดของฉัน ฉันต้องการให้คุณเป็นเพื่อนฉันฉลองวันเกิด ตกลงไหม"

“ไม่ได้!” ฟางเหยียนปฏิเสธเด็กสาวที่เหมือนกับแม่เหล็กคนนี้อย่างเด็ดขาดและเด็ดเดี่ยว

หากแต่เวินหลานจับมือของเขาแน่น แล้วพูดว่า "ฟางเหยียน ก่อนที่ฉันจะได้พบคุณ ฉันไม่เคยมีวันเกิดมาก่อนเลย ฉันเป็นเด็กกำพร้า พ่อแม่ของฉันจากไปเร็วมาก ในความทรงจำของฉันไม่มีหน้าตาของพวกเขา และจำไม่ได้ว่าการได้รับการปกป้องเป็นอย่างไร หลายปีที่ผ่านมานี้ ฉันแสร้งทำเป็นเข้มแข็งเพื่อปกป้องตัวเอง ดังนั้นฉันจึงมักทำเหมือนไม่กลัวอะไรด้วยท่าทางแข็งแกร่งต่อหน้าคนภายนอก ฉันคิดว่าใช้ชีวิตอย่างอิสระมาเพียงพอแล้ว แล้วใครจะรู้ว่าหลังจากนั้นฉันจะเจอคุณ คุณช่วยให้ฉันพ้นจากเงื้อมมือของคนสามคนนั้น จนทำให้ฉันรู้สึกถึงความรู้สึกปลอดภัย นั่นก็คือครั้งเดียวเท่านั้นที่ฉันรู้สึกปลอดภัย ฉันรู้ว่าคุณแต่งงานแล้ว ฉันก็ไม่ได้วางแผนทำลายครอบครัวของคุณ ฉันแค่อยากให้คุณฉลองวันเกิดกับฉัน บางทีหลังจากนี้เราอาจจะไม่ได้เจอกันอีก ซีหนานกรุ๊ปตั้งโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าในเจียงตู บางทีฉันจะต้องไปที่นั่นแล้ว”

เมื่อฟางเหยียนเห็นหน้าตาเศร้าสร้อยของเวินหลาน หัวใจของเขาก็ถูกโจมตีในทันที