บทที่ 2 นาย ไม่คู่ควรกับเย่ชิงหยู่

บทที่ 2 นาย ไม่คู่ควรกับเย่ชิงหยู่

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นไม่กล้าเอ่ยปากใด ๆ ทั้งหมดล้วนตกใจจนหน้าซีด

สถานการณ์แบบนี้ เคยเห็นแค่ในทีวี มันน่ากลัวมาก

“ตุ๊บ!” ฟางเหยียนปล่อยมือ เซียวฮั่วหลุดจากมือของเขาตกลงไปกองอยู่กับพื้น แล้วไออย่างหนัก

“แกจำไว้ให้ดี ที่นี่คือบ้านตระกูลเย่ และจะเป็นแบบนั้นตลอดไป กลับไปบอกพ่อของแก ฉันกลับมาแล้ว” พอฟางเหยียนพูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินจากไป

หลังจากที่ฟางเหยียนค่อย ๆ เดินออกไปไกลจากบ้านใหญ่ตระกูลเย่แล้ว ก็มีเสียงร้องโวยวายอย่างเจ็บปวดดังออกมาจากบ้านใหญ่ตระกูลเย่

ขาทั้งสองข้างของเซียวฮั่วได้ถูกตัดไปแล้ว นี่เป็นของขวัญชิ้นใหญ่ชิ้นแรกที่ฟางเหยียนมอบให้กับตระกูลเซียว

“โผ้จวิน ตอนนี้จะไปไหนดีครับ?” บนมือของเทียนขุยยังมีรอยเลือดเปื้อนอยู่ นั่นเป็นเลือดที่กระเด็นออกมาจากขาทั้งสองข้างของเซียวฮั่วที่ถูกตัดไปเมื่อสักครู่

“ตระกูลจาง” ฟางเหยียนตอบอย่างเย็นชา

ไม่นานรถก็ขับมาถึงหน้าบ้านตระกูลจาง

เทียนขุยมองใบหน้าที่ไร้อารมณ์ความรู้สึกของฟางเหยียน ลังเลอยู่ครึ่งค่อนวัน ถึงได้กล่าวขึ้น: “โผ้จวิน หวงหยวนฉาวเศรษฐีอันดับหนึ่งของทางภาคตะวันออกเฉียงใต้มาจินโจวเพื่อหาบริษัทคู่ค้า ได้ยินว่าท่านมาที่นี่ อยากจะเชิญท่านทานอาหารร่วมกัน ท่าน...”

“ฉันไม่ว่าง!” ฟางเหยียนขัดจังหวะเทียนขุย

เทียนขุยเม้มริมฝีปาก ไม่พูดอะไรอีก

หลังจากที่ฟางเหยียนได้ลงรถไปแล้ว เทียนขุยก็ได้ขับรถจากไป

หลังจากที่ตระกูลเย่ตกต่ำลง ภรรยาและลูกสาวของเย่เทียนก็ได้กลับบ้านพ่อแม่ของจางเจียวเจียว

ที่เมืองจินโจวตระกูลจางก็พอจะนับได้ว่าเป็นตระกูลชั้นสอง แน่นอน ทุกอย่างล้วนเพราะการช่วยเหลือจากตระกูลเย่

เขาไม่รู้ว่าแม่ลูกคู่นี้ต้องเจอกับอะไรมาบ้าง ฐานะทางครอบครัวตกต่ำลง ร่วงจากสวรรค์ลงสู่เหวในชั่วพริบตา พวกเขาคงพบเจอกับความลำบากมาไม่น้อย วันนี้เขากลับมาแล้ว เขาจะไม่ให้ใครมาทำร้ายพวกเธอได้อีก

เย่ชิงหยู่ ภรรยาของเขา ภรรยาที่เติบโตมาด้วยกันในวัยเด็ก

ขณะที่เขากำลังจะเคาะประตูนั้น มีเสียงคนสนทนากันดังออกมาจากข้างใน

“ชิงหยู่ เรื่องในวันนี้ลุงใหญ่ตัดสินใจให้เธอเอง สามวันให้หลัง ไปที่โรงแรมนานาชาติเทียนเยว่แล้วหมั้นกับหย่องถิงซะ” เป็นจางซื่อตงลุงใหญ่ของเย่ชิงหยู่

“ใช่ ชิงหยู่ หย่องถิงไม่ดีตรงไหน ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย อายุยังไม่ถึงสามสิบก็มีบริษัทเป็นของตัวเองตั้งสามบริษัท สินทรัพย์หลักร้อยล้าน” คนที่พูดคือจางเจียวเจียวแม่ของเย่ชิงหยู่

“ชิงหยู่ พี่หย่องถิงเป็นเหมือนเจ้าชายขี่ม้าขาวในใจของสาว ๆ เชียวนะ แต่งกับเขาเธอจะต้องมีความสุขมากแน่ ๆ ” เฉินหย่าเพื่อนสนิทของเย่ชิงหยู่คอยสนับสนุนอยู่ข้าง ๆ

“คุณตาคะ คุณแม่คะ หนูกับฟางเหยียนได้แต่งงานกันแล้ว ถ้าหากคุณพ่อที่อยู่ในยมโลกทราบเข้า ท่านคงไม่สนับสนุนให้หนูทำแบบนี้แน่” เย่ชิงหยู่พูดอย่างมีทิฐิ ตั้งแต่ตอนที่ฟางเหยียนยังไม่ได้เข้าร่วมกองทัพ เย่เทียนก็ได้จัดงานแต่ให้กับทั้งสองคนแล้ว

“เด็กคนนี้ ฟางเหยียนไปหลบอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนั้นขึ้นกับครอบครัวของเรา ถ้าเกิดเขารู้ เขาจะไม่กลับมาเหรอ? เมื่อกี้หย่องถิงก็ได้พูดแล้ว เป็นทหารก็เล่นโทรศัพท์ได้ ถ้าหากเขาเห็นว่าที่นี่เป็นบ้าน เขาจะไม่ถามไม่ใส่ใจได้ยังไง”

จางซื่อตงพูดเสริมอย่างมีเหตุมี: “แม่ของเธอพูดถูก ฟางเหยียนก็แค่คนไร้ความสามารถ ขี้ขลาดตาขาว เขาจะต้องรู้ว่าเกิดเรื่องขึ้นกับตระกูลเย่ แล้วหนีไปไกล ๆ อย่างแน่นอน คนที่ไม่มีประโยชน์เลี้ยงเสียข้าวสุกแบบนี้ จะฝากความหวังอะไรกับมันได้?”

“ใช่ ชิงหยู่ตอบรับพี่หย่องถิงเถอะ ฟางเหยียนคิ้วโจรตาหนูแบบนั้น ดูแล้วก็รู้ว่าไม่ใช่คนดีอะไร”

ฟางเหยียนกำหมัดแน่น หากเขาเป็นเพียงแค่ทหารธรรมดา เขาคงกลับมาตั้งนานแล้ว แต่ว่าตัวเขาอยู่ในสนามรบ เขาต้องเผชิญหน้ากับทหารต่างชาติที่น่าเกรงขามอยู่ตลอดเวลา เพราะเหตุนี้ถึงทำให้เขาได้รับรู้เมื่อเรื่องผ่านไปแล้วครึ่งปี

เขามาช้าไป ฟางเหยียนไม่โทษพวกเขาที่จะเข้าใจผิด

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาเคาะประตู หญิงวัยกลางคนสวมชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีดำ บุคลิกของเธอมีแววของผู้ดีมีสกุลเดินมาเปิดประตู

เมื่อหญิงวัยกลางคนพบเห็นใบหน้านั้น เธอตะลึงอยู่ครึ่งค่อนวันถึงได้รู้สึกตัว

“นายคือฟางเหยียน?”

รอยยิ้มที่เห็นได้อยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฟางเหยียน เขากล่าว: “ผมเองครับ คุณน้าจาง”