บทที่ 215 ฆ่าฟางเหยียนแก้แค้น

ฟางเหยียนไม่สนใจเขา ยังคงเดินไปเดินมาด้วยตนเองในห้องโถง

การกระทำนี้พอดีกับเซียวเหอที่เดินเข้ามาเห็นเข้าพอดี เขาเบิกตากว้างเอ่ยถาม "คุณพ่อ เขากำลังทำอะไร?"

เซียวเจิ้นเทียนไม่ได้ตอบคำถามของเซียวเหอตะโกนตำหนิด้วยความโกรธว่า "นายกำลังทำอะไร?"

ถึงแม้ว่าบนร่างของฟางเหยียนยังมีเชือกเส้นใหญ่มัดไว้อยู่ แต่ไม่มีความรู้สึกวิกฤตบนใบหน้าของเขาแม้แต่น้อย กลับกัน เขาเดินไปมาอย่างเอิกเกริกอยู่ในห้องโถงของตระกูลเซียว กลับรู้สึกว่าคือการที่แขกกลายมาเป็นเจ้าบ้าน

เซียวเหอเบิกตากว้าง คิดถึงโครงเรื่องในละครทีวีได้ ดังนั้นจึงเบิกตากว้างตะโกนว่า "ไม่ดีแล้ว คุณพ่อ นี่เขากำลังครุ่นคิดวางแผน รออีกสักพักจะต้องมีคนมาช่วยเขาแน่"

ประโยคเดียว ก็ทำให้จังหวะทุกอย่างเปลี่ยนไป เซียวเหอรีบร้อนตะโกนไปที่ประตู "ใครก็ได้เข้ามา!"

คำสั่งเดียว จากด้านนอกประตูมีชายร่างใหญ่หลายคนพุ่งเข้ามา เซียวเหอชี้ฟางเหยียนตะโกนว่า "จับเขาไว้ให้ฉัน"

ไม่กี่คนนั้นยังไม่ทันมาถึงข้างกายฟางเหยียน ฟางเหยียนก็ตะโกนออกมาเสียงดังคำหนึ่ง "ช้าก่อน!"

คำว่าช้าก่อนคำเดียว เปล่งออกมาอย่างรุนแรงจริงจัง ทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นั่นล้วนสั่นสะท้าน รูปร่างของเขาและสีหน้าต่างก็ไม่เหมือนกับคนที่สามารถพ่นคำที่แข็งแกร่งแบบนี้ออกมาได้ แต่เขาก็เปล่งออกมาแล้ว ทำให้ผู้คนต่างก็คิดไม่ถึง

เซียวเจิ้นเทียนกับเซียวเหอแลกเปลี่ยนสายตากัน เซียวเหอหรี่ตาลงโบกมือแล้วเอ่ยว่า "คุมตัวเขาไว้!"

นับตั้งแต่ฆ่าไอตาข้างเดียวไป พลังที่แผ่ออกมาของเซียวเหอก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว ทำเรื่องอะไรก็รู้สึกว่าท่าทางของตนเองนั้นเก่งกาจมาก

ฟางเหยียนหมุนตัวกลับมามองไปทางเซียวเหอ เอ่ยว่า "ตอนนี้ฉันโดนพวกนายยมัดไว้จนกลายแบบนี้ พวกนายยังกังวลใจว่าฉันจะหนีไป? ฉันจะหนีไปยังไง? ทำไมตัวเองถึงต้องสงสัยความสามารถของตัวเองด้วยล่ะ? หรือว่าพวกนายคนตระกูลเซียวล้วนเป็นของจัดแสดง?"

คำถามนี้ทำให้เซียวเหอกระอักกระอ่วนอยู่ชั่วขณะ เขายกมือขึ้นมาทำท่าทางให้ชายร่างใหญ่ที่เข้ามาออกไป

ฟางเหยียนถึงได้เหอะออกมาเสียงหนึ่งอย่างเย็นชา เอ่ยว่า "ห้องโถงใหญ่ตระกูลเซียวของพวกนาย เคยมีคนตายสินะ?"

"บังอาจ!" เซียวเหอตะโกนอย่างโมโหคำหนึ่ง จากนั้นตะโกนว่า "ห้องโถงตระกูลเซียวของฉันตลอดมาเป็นสถานที่ที่สะอาด ไม่เคยเปื้อนเลือด แกคนเหิมเกริมนี่ ถึงกับพูดจาบ้าบอ เชื่อหรือไม่ว่าตอนนี้ฉันจะทำให้ห้องโถงตระกูลเซียวมีเลือดของแกไหลออกมา?"

พูดจบ เซียวเหอควักปืนพกกระบอกเมื่อครู่ออกมา ชี้ไปที่หัวของฟางเหยียนเซียวเจิ้นเทียนยกมือขึ้นมาห้าม "เซียวเหอ อย่าวู่วาม!"

เซียวเหอมองเซียวเจิ้นเทียนครั้งหนึ่ง ถึงได้กระฟัดกระเฟียดวางปืนลง

เซียวเจิ้นเทียนมองฟางเหยียน เอ่ยถาม "นายรู้ได้ยังไงว่าห้องโถงตระกูลเซียวของฉันเคยถูกย้อมด้วยเลือดมาก่อน?"

ห้องโถงตระกูลเซียวเคยถูกย้อมด้วยเลือด เคยถูกย้อมด้วยเลือดจริงๆ อู๋เหมยครั้งก่อนไม่ใช่ว่าตายที่ห้องโถงตระกูลเซียวหรอกหรือ?

ฟางเหยียนกวาดสายตาทั่วทั้งห้องรอบหนึ่ง เอ่ยว่า "พูดไปอย่างนั้นเอง คิดไม่ถึงว่าจะเคยเปื้อนจริง! ท่านเซียว คุณควรจะรู้ว่าป้ายวิญญาณในห้องโถงนั้นไม่อาจเห็นเลือดได้ใช่ไหม? ถ้าเกิดเห็นเลือดแล้ว เช่นนั้นก็ต้องเกิดเรื่องใหญ่นะ!"

"แกไอ้บ้านี่! ปากไม่มีกาลเทศะ!" เซียวเหอตำหนิอยากโมโหอีกครั้ง ถูกมัดไว้แล้ว เขาคิดไม่ถึงว่าไอ้หมอนี่ยังสามารถอวดดีแบบนี้ได้อีก ไม่เอาความน่าเกรงขามของตระกูลเซียวมาไว้ในสายตาสักนิด

แต่ว่าเซียวเจิ้นเทียนและฟางเหยียนล้วนไม่สนใจเขา เซียวเจิ้นเทียนหรี่ตาลงถามว่า "นายรู้ได้ยังไง? หรือว่า อู๋เหมยถูกนายซื้อไปใช่ไหม? เป็นนายที่ให้อู๋เหมยมาฆ่าตัวตายที่ตระกูลเซียวของฉัน?"