บทที่ 221 ฝันร้ายของหวังชิงชิง

ปีนั้นเธออายุห้าปี อายุเพียงห้าปี เธอกลับไปที่ตระกูลโจว และเล่นอยู่ที่บ้านของคุณตาของตัวเอง ขณะที่กำลังเล่นอยู่ เธอเพราะไล่ตามผีเสื้อตัวหนึ่งจนไปถึงสถานที่ที่ไม่รู้จัก ตอนที่เธอรู้ตัวอีกที ถึงได้พบว่าตัวเองหลงทางแล้ว

ตอนนั้นยังเด็กมาก รู้ว่าตัวเองหลงทางก็ร้องไห้ ร้องไห้อย่างไม่หยุด แต่ขณะที่ร้องไปร้องมา เธอรู้สึกว่ารอบตัวเริ่มเย็นลง เย็นจริงๆ ก็เหมือนราวกับว่าอุณหภูมิลดลงอย่างกะทันหัน และร่างกายของเธอก็ขนลุกขึ้นมา

ต่อจากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงลมหายใจของคนคนหนึ่ง ก็เหมือนเสียงหายของวัวแก่ หนักแน่นมาก อดกลั้นมาก และฟังดูแปลกๆ ทำให้คนหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

ตอนนั้นเธอหวาดกลัวมาก เสียงร้องไห้ก็ยิ่งดังมากขึ้นเรื่อยๆ สิ่งนี้ถึงได้ดึงดูดความสนใจของคุณตาและคนอื่นที่อยู่นอกประตู หลายคนตามเสียงไปอย่างรวดเร็ว เพิ่งจะเดินมาถึงที่นี่ คุณตาไม่แม้แต่มองตัวเอง ก็คุกเข่าลงบนพื้นทันที ตะโกนด้วยความโกรธให้แม่รีบพาตัวเองออกไป ต่อจากนั้นก็ร้องห่มร้องไห้ร้องขอความเมตตาอย่างต่อเนื่อง

และแม่ก็ถือโอกาสอุ้มตัวเองเดินออกไป ตอนนั้นตัวเองก็อยากรู้อยากเห็นมาก หลังจากที่เห็นแม่ ใจที่หวาดกลัวแบบนั้นก็หายไป ก็แอบมองดูแวบหนึ่ง พอมองไป ก็เห็นคุณตาพูดกับประตูเหล็กที่หนักแน่นบานหนึ่ง พูดว่าขอโทษบรรพบุรุษ เด็กไม่ได้มีเจตนาล่วงเกิน

นอกจากนี้แล้ว หวังชิงชิงยังเห็นร่างเงาสีดำโปร่งใสอยู่ภายในประตู ประสบการณ์ในครั้งนั้นยังคงติดค้างอยู่ในใจของหวังชิงชิง เมื่อใดก็ตามที่นึกถึงเรื่องนี้ เธอก็จะขนลุกไปทั้งร่างกาย

นายน้อยแข็งแกร่งมาก แต่ว่าเขาก็สะเพร่าจริงๆ สะเพร่าจนไม่ควรมีปัญหากับตระกูลโจว

แต่ว่าสิ่งนี้ไม่โทษนายน้อย ทั้งหมดนี้ต้องโทษตัวเธอเอง ถ้าหากไม่ใช่เธอ นายน้อยไม่มีทางมีที่จะทำให้โจวเจิ้งขุ่นเคือง

เมื่อขณะที่คิดอย่างนั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

หวังชิงชิงเห็นโทรศัพท์จากเซียวเจิ้นเที่ยน จึงปรับอารมณ์ครู่หนึ่ง สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วถามว่า: “สวัสดีค่ะ ท่านเซียว ท่านมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?”

เซียวเจิ้นเที่ยนพูดว่า: “คือแบบนี้ ประธานหวัง คนคนนี้ฆ่าคนในบ้านของพวกเราที่ห้องโถงของบ้านพวกเราไปหนึ่งคน ผมอยากจะลงโทษลงเขา ไม่รู้ว่าจะได้มั้ย”

หวังชิงชิงพูดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยว่า: “ไม่ได้นะ!”

สามคำนี้ พูดได้อย่างรวดเร็วมาก แต่ว่าเพิ่งจะพูดออกมา เธอก็รู้ตัวว่าไม่เหมาะสม ดังนั้นจึงเปลี่ยนท่าทีแล้วพูดว่า: “ท่านเซียว ท่านอย่าเพิ่งทำร้ายคน รอการแจ้งเตือนจากนายน้อย นายน้อยนิสัยไม่ดี ถ้าเขาจับจุดอ่อนของท่านได้ เกรงว่าจะไม่ดีต่อท่านเป็นอย่างมาก”

คำพูดนี้ก็คือกำลังข่มขู่เซียวเจิ้นเที่ยน แน่นอนว่าเธอไม่มีทางให้เซียวเจิ้นเที่ยนทำร้ายนายน้อย

ด้านเซียวเจิ้นเที่ยนนั้นก็เงียบอยู่นาน ถึงได้พูดว่า: “ประธานหวัง คือแบบนี้นะ ฟางเหยียนหมอนี่เหิมเกริมเกินไปแล้ว ก่อนหน้านี้เขาทำเรื่องที่ไม่ดีต่อพวกเรา หรือว่าฝั่งของผมก็ต้อง…..”

“ไม่ได้!” หวังชิงชิงก็ตอบอย่างคล่องแคล่วว่า: “ท่านคงจะไม่อยากทำให้นายน้อยขุ่นเคืองใช่มั้ย?”

“ไม่ๆๆๆ!”เซียวเจิ้นเที่ยน: “ผมจะกล้าทำให้นายน้อยขุ่นเคืองที่ไหนกัน ทุกอย่างมีนายน้อยมาตัดสินเลือกเอง”

“อือ! ท่านเซียวท่านวางใจเถอะ สิ่งที่ท่านอยากทำนายน้อยก็รู้ เพียงแต่ยังไม่ถึงเวลา”

“ใช่แล้ว ท่านเซียว อีกสามวันเป็นวันเกิดของท่านไม่ใช่เหรอ? นายน้อยต้องการให้ท่านจัดงานเลี้ยงราตรีที่เรียบง่ายในเมืองจินโจว ไม่ต้องเชิญใคร แค่ครอบครัวของพวกท่าน ถึงเวลาถือโอกาสพาคนที่ชื่อฟางเหยียนมาด้วย เขาจะจัดการเอง”

งานเลี้ยงวันเกิดของเซียวเจิ้นเที่ยนก็ครึกครื้นมีชีวิตชีวามาโดยตลอด ต้องเชิญมหาเศรษฐีมาไม่น้อย ครั้งนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น เขาก็คิดไว้แล้วว่าจะเชิญมหาเศรษฐีของเมืองจินโจว มาลบล้างภาวะซบเซาในช่วงนี้ของตระกูลเซียว และถือโอกาสงานเลี้ยงวันเกิดให้กำลังใจกับตระกูลเซียว

แต่นายน้อยตระกูลฟางหมายความว่าอย่างไร? ทำให้ถึงได้ให้เขาจัดงานเลี้ยงวันเกิดอย่างเรียบง่ายล่ะ?

เขาถามอย่างไม่เข้าใจว่า: “ประธานหวัง นี่เป็นเพราะอะไร?”