บทที่ 228 ความกังวลของเซียวเจิ้นเที่ยน

ลู่หงปอเป็นคนตรงไปตรงมาโดยธรรมชาติ แต่เขาไม่ใช่คนประเภทที่ไม่มีสมองเลย

ฐานะของฟางเหยียน! ซ่อนเร้นไม่ประกาศ คงจะมีอะไรเรื่องในใจที่พูดยาก เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ลู่หงปอพูดว่า: “ถึงยังไงก็เป็นตัวตนที่แกแตะต้องไม่ได้!”

ในประโยคเดียว ทำให้ความหวังของเซียวเจิ้นเที่ยนถูกขจัดออกไป แต่ว่าพลังสังหารในประโยคนี้ยิ่งใหญ่มาก

จากการวิเคราะห์ของตัวเขาเอง หมอนั่นไม่ใช่คนธรรมดา ตอนนี้ลู่หงปอพูดแบบนั้น ก็ยิ่งยืนยันการคาดเดาของเขา

เขาอยากจะถามอะไรอีก แต่ว่าลู่หงปอกลับถามอย่างเยือกเย็นว่า: “แกแน่ใจว่าไม่ปล่อยตัวของเขา?”

เซียวเจิ้นเที่ยนอ้าปาก แล้วพูดว่า: “เรื่องนี้ฉันตัดสินใจเองไม่ได้ ฉันเพียงแค่จัดการธุระให้นายน้อยตระกูลฟางเท่านั้นเอง”

“ได้!”ลู่หงปอตอบคำเดียว หันหลังเดินออกไปนอกประตู เมื่อหลัวเทียนเยว่เห็นสถานการณ์นี้ ก็บอกลาออกจากคฤหาสน์ของตระกูลเซียว แน่นอนว่า คุณฟางเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่ธรรมดา แม้แต่ลู่หงปอที่ไม่ยุ่งเรื่องราวต่างๆในโลกก็มาขอความเมตตา

เมื่อเห็นทั้งสองคนจากไป ทำให้เซียวเจิ้นเที่ยนตกใจไม่น้อย

หลัวเทียนเยว่และผู้คนที่มาขอความเมตตาก่อนหน้านั้นเขาสามารถที่จะไม่ใส่ใจได้ แต่ตอนนี้คนที่มาคือลู่หงปอ เขาจำเป็นต้องให้ความสำคัญกับปัญหานี้

“พ่อ ฟางเหยียนเป็นใครกันแน่? ทำไมมีผู้คนมาขอความเมตตามากมายขนาดนั้น?”เซียวเจิ้นเที่ยนก็มองปัญหาที่มีอยู่ออก

เซียวเจิ้นเที่ยนส่ายหน้าแล้วพูดว่า: “ไม่รู้ แต่ว่านี่คงจะไม่ใช่สัญญาณที่ดีอย่างแน่นอน”

พูดไปด้วย เซียวเจิ้นเที่ยนก็เอาโทรศัพท์ออกมาด้วย เมื่อเห็นเขากำลังโทรศัพท์ เซียวเหอครุ่นคิดอยู่ครู่ ก็ถามว่า: “พ่อ พ่อจะโทรหาใครเหรอ?”

เซียวเจิ้นเที่ยนพูดว่า: “นายน้อยตระกูลฟาง ฉันจะบอกสถานการณ์ให้เขาทราบอย่างชัดเจน”

เซียวเหอไม่พูดอะไรอีก เพียงแค่รอให้พ่อโทรศัพท์

“ฮัลโหล ประธานหวัง! สวัสดีครับ”เซียวเจิ้นเที่ยนพูดอย่างสุภาพกับโทรศัพท์

เสียงของหวังชิงชิงที่อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์: “อือ ท่านเซียว ท่านมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

เซียวเจิ้นเที่ยนพูดว่า: “ประธานหวัง คือแบบนี้นะ ผมจับตัวฟางเหยียนแล้ว มีผู้คนไม่น้อยมาขอความเมตตาให้เขาถึงที่ หมอนี่เหมือนจะมีเกียรติมากมาย เหลียงจงของซีหนานกรุ๊ปก่อน นายน้อยของตระกูลเฉิงในเจียงตู ตอนนี้หลิวเหอฉางเถ้าแก่ของร้านหยกตี้เซิ่งหยวนก็มา หลัวเทียนเยว่เถ้าแก่ของโรงแรมนานาชาติเทียนเยว่ และที่สำคัญลู่หงปอเถ้าแก่ของป้อมจี๋หลงก็มาแล้ว”

พูดถึงตรงนี้ เซียวเจิ้นเที่ยนก็หยุดลงมา ฝั่งหวังชิงชิงก็เงียบเช่นกัน

หลังจากที่ผ่านไปประมาณห้าวินาที หวังชิงชิงก็ถามว่า: “ท่านเซียว ท่านต้องการจะพูดอะไร?”

เซียวเจิ้นเที่ยนพูดว่า: “ประธานหวัง ผมอยากรู้ว่าฐานะของฟางเหยียนเป็นอะไรกันแน่? ทำไมถึงได้มีคนมากมายขนาดนั้นมาขอความเมตตาให้เขา? คนคนนี้ดูจะไม่ค่อยเหมือนกับที่ผมรู้มา ว่ากันตามเหตุผล ภูมิหลังของเขาไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นถึงจะถูก”

ฝั่งของหวังชิงชิงยิ้มเล็กน้อย แล้วตอบว่า: “ท่านเซียวท่านไม่ต้องกังวล คนที่กล้าทำให้นายน้อยขุ่นเคือง ท่านคิดว่าเส้นสายของเขาจะแย่เหรอ? พวกเขามาขอความเมตตาแล้วยังไง ใครคิดว่าตัวเองเก่ง ท่านก็ให้พวกเขามาหานายน้อย พวกเราจะจัดการเอง ถ้าหากท่านเซียวท่านรู้สึกหวาดกลัว ถ้าอย่างนั้นก็พาคนมาที่บริษัทของพวกเราเถอะ!”

เซียวเจิ้นเที่ยนรีบพูดอย่างรวดเร็วว่า: “ประธานหวังท่านพูดอะไรของท่าน พวกเราจะหวาดกลัวได้อย่างไร ผมเพียงแค่ถามดู?”

ความน่าเกรงขามของตระกูลเซียวยังมีอยู่ บอกว่าตระกูลเซียวหวาดกลัว นี่ไก่คือกำลังสงสัยความน่าเกรงขามของตระกูลเซียว!

“อือ!” หวังชิงชิงตอบว่า: “ถ้าหากท่านเซียวไม่มีเรื่องอะไร งั้นก็แค่นี้นะ”