บทที่ 25 จุดจบของการดูหมิ่นคนอื่น

บทที่ 25 จุดจบของการดูหมิ่นคนอื่น

“คุกเข่า?” โจวซื่อเฉียงนิ่งอึ้งไปสักพัก

“เพี๊ยะ!” หยางฮ่าวฟาดเข้าที่บ้องหูของโจวซื่อเฉียง ก่อนกล่าว “คุกเข่า! บอกให้แกคุกเข่า”

โจวซื่อเฉียงไม่กล้าเอ่ยแม้แต่คำเดียว พลันคุกเข่าลงต่อหน้าเย่ชิงหยู่

พร้อมร้องขอ “ขอโทษครับ ผมผิดไปแล้ว ผมมีตาหามีแววไม่”

ฟางเหยียนจูงแขนของเย่ชิงหยู่ที่ยืนตระหนก กล่าวกับหยางฮ่าว “ไปกันเถอะ ประธานหยาง”

อันที่จริงเย่ชิงหยู่ไม่คิดที่จะให้ใครคุกเข่า เมื่อสักครู่เธอโกรธจริงๆ นั่นแหละ แต่ก็ไม่ถึงกับต้องให้ใครคุกเข่า

แต่จะว่าไป ทำไมฟางเหยียนสั่งให้เขาคุกเข่าเขาก็คุกเข่าลงล่ะ

หรือว่าตัวเธอมีความสำคัญต่อตระกูลหวงขนาดนั้นเชียวหรือ

ความจริงแล้ว ตอนนี้เธอต่างหากที่ต้องเพิ่งพาตระกูลหวง ทำไมถึงได้สลับกันมั่วไปหมด

เย่ชิงหยู่ไม่เข้าใจ แล้วก็ไม่อยากจะคิดด้วย

ก่อนที่หยางฮ่าวจะเดินออกไป เขากำชับกับโจวซื่อเฉียงเสียงแผ่ว “หากพวกเขาไม่ได้สั่งให้แกลุกขึ้น ก็ห้ามลุกขึ้นเด็ดขาด! ไม่อย่างนั้นแกกับฉันต้องนายทั้งคู่”

โจวซื่อเฉียงทำหน้าจะร้องไห้ให้ได้ ครั้งนี้เขาพลาดไปมากจริงๆ

เมื่อมาถึงห้องโถง หยางฮ่าวดูแลเย่ชิงหยู่และฟางเหยียนอย่างดี ทั้งเสิร์ฟน้ำเทชาไม่ขาดตกบกพร่อง

สิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ในสายตาของเวินหลาน เธอจ้องมองทั้งคู่ที่ขี่จักรยานไฟฟ้าอย่างระมัดระวัง ด้วยความวิตกในใจ

แต่ในเมื่อเรื่องทั้งหมดได้เกิดขึ้นแล้ว ก็มีแต่จะต้องเผชิญหน้าเท่านั้น เธอเดินมาหยุดอยู่ที่ข้างหยางฮ่าว ก่อนกล่าวถาม “ท่านคือประธานหยางใช่ไหม?”

“ครับ คุณคงจะเป็นคุณเวินหลานสินะครับ” หยางฮ่าวกล่าวถาม

เวินหลานราวกับคนละคนกับที่ปฏิบัติของเย่ชิงหยู่เมื่อสักครู่

“ค่ะ ประธานหยาง สวัสดีค่ะ” เธอเอื้อมมือออกเพื่อจับมือทักทายหยางฮ่าว

หยางฮ่าวแนะนำ “อืม จะจะแนะนำให้รู้จัก ท่านนี้คือคุณเย่ ผู้ร่วมทุนขององค์เราเอง”

เวินหลายเอื้อมแขนหวังจับมือทักทายเย่ชิงหยู่ แต่ฟางเหยียนกลับกล่าวอย่างเย็นชา “พอเถอะ ประธานหยาง เซ็นสัญญาเถอะ”

“ครับครับ!” ประธานหยางขึ้นไปชั้นบนอย่างนอบน้อม

ในเวลานี้เย่ชิงหยู่ไม่ต่างอะไรกับกวางน้อย ที่ทำอะไรไม่ถูก

นายฟางเหยียนทำไมถึงได้จัดการเรื่องราวอย่างใจเย็นจังเลยล่ะ แถมทีท่ายังกับผู้มีอิทธิพล

เมื่อเวินหลานเห็นหยางฮ่าวเดินออกไป เธอยืนอยู่ตรงหน้าเย่ชิงหยู่ด้วยความลำบากใจ “ต้องขอโทษด้วยนะคะ คุณเย่ เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจ ดิฉันไม่รู้ว่าคุณเย่จะถ่อมตัวถึงเพียงนี้ หากฉันรู้ คงไม่…”

“ชิงหยู่ หลังกลับบ้าน เราทานอะไรดีล่ะ?” ฟางเหยียนตัดคำของเวินหลาน

เย่ชิงหยู่จับจ้องฟางเหยียนด้วยความอึ้งเล็กน้อย เธอยังคงสติหลุดลอยกับภาพที่โจวซื่อเฉียงคุกเข่าเมื่อสักครู่

เมื่อเห็นทีท่าสติไม่อยู่กับตัวของเย่ชิงหยู่ ฟางเหยียนจึงกล่าว “หลังจากที่ได้เซ็นสัญญา เราจะไม่ฉลองสักหน่อยหรือ?”

“นั่นสิ ถ้างั้นนายอยากทานอะไรล่ะ?” เย่ชิงหยู่เอ่ยถามด้วยสติที่ไม่อยู่กับตัว

“ขอเพียงแค่เป็นฝีมือของคุณ ผมอะไรก็ได้” ทั้งคู่สนทนาอย่างสวีทหวาน โดยไม่แยแสเวินหลานที่อยากจะขัดขึ้นหลายต่อหลายหน

ไม่นานหยาบฮ่าวก็หยิบเอกสารลงมา เวินหลานไม่มีโอกาสได้พูดอะไรออกมาสักคำ

ชายหนุ่มเดินเข้าไปยังเย่ชิงหยู่ พร้อมกล่าว “คุณเย่ ลองอ่านรายละเอียดก่อน มีอะไรที่ไม่พึงพอใจ เราจะเปลี่ยนกันเดี๋ยวนี้เลย”

ตามหลักแล้วเนื้อหาในสัญญาทางซีหนานกรุ๊ปต้องเป็นผู้กำหนด เย่ชิงหยู่ไม่มีสิทธิ์ในการเปลี่ยนแปลงใดๆ

แต่คำพูดของหยางฮ่าว กลับทำให้เย่ชิงหยู่ตกอกตกใจ

เธอดูรายละเอียด ข้อเสนอในนั้นมีผลประโยชน์ต่อเย่ชิงหยู่ทั้งนั้น สามารถบอกได้ว่า สัญญาฉบับนี้ตั้งใจร่างขึ้นมาเพื่อเธอโดยเฉพาะก็ย่อมได้!

ฟางเหยียนกระซิบที่ข้างหูของเธอ “คุณดูให้ละเอียด มีตรงไหนอยากจะแก้ไขไหม ประธานหยางจะแก้ให้เราเดี๋ยวนี้”

“ไม่ ไม่มี!” เย่ชิงหยู่วางเอกสารลง ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว “เพียง เพียงแต่….”

หยางฮ่าวเอ่ยถามทันที “คุณเย่ไม่พอใจตรงไหนครับ? ผมจะแก้ไขเดี๋ยวนี้”