บทที่ 283 ตระกูลฟาง

ใช่แล้ว ก็มีเพียงแค่มาจากสนามรบเท่านั้นถึงจะสามารถขยายความถึงฐานะและตำแหน่งของพวกเขาได้อย่างหมดจด! พวกเขาต่างสวมรองเท้าคอมแบต นั่นไม่ใช่แรงงานข้ามชาติ แต่คือสัญลักษณ์ของตำแหน่งฐานะ

"เช่น เช่นนั้นตอนนี้จะทำอย่างไร?" หัวหน้าหลงเหงื่อไหลไคลย้อย ทั้งตัวคนวิตกกังวลมองไปยังประธานอู๋แล้วเอ่ยถาม

ประธานอู๋เอ่ยด้วยใบหน้าผ่อนคลาย "ฉันอายุมากแล้ว ก็ถึงเวลาที่จะเกษียณแล้ว"

"คุณ!" ประธานอู๋นั้นอายุมากแล้ว แต่ว่าตนเองยังอ่อนวัยนี่นา ปีนป่ายมาทั้งชีวิตถึงได้ปีนขึ้นมาถึงตำแหน่งนี้ หรือว่าจะถูกปลดจริงๆแล้วหรือ? อายุเท่านี้ออกจากตำแหน่ง นี่ไม่ใช่เรื่องที่มีเกียรติ!

จากนั้นห้านาที รถธุรกิจสีดำคันหนึ่งมาถึงที่นี่ คนในชุดสูทรองเท้าหนังไม่กี่คนลงมาจากบนรถ มองไปแล้วดูเหมือนเป็นคนตำแหน่งระดับสูง หนึ่งในพวกเขามีชายหนุ่มหน้าเคร่งขรึมเอ่ยถาม "ใครคืออู๋หย่งฉวน? ใครคือหลงต้าเซิง?"

ทั้งคู่สบตากันครั้งหนึ่ง พากันพยักหน้าให้กับชายชุดดำที่ลงจากรถเป็นคำตอบ

กระดาษสองแผ่นในมือของคนที่พูดคนนั้น เอ่ยว่า "นี่คือหนังสือแจ้งการออกจากตำแหน่งของพวกนาย กลับบ้านไปรอประกาศเถอะ! สำหรับเรื่องของพวกนายพวกเราจะทำการตรวจสอบอีกระดับหนึ่ง รอการเรียกหาทุกเวลา"

ประธานอู๋ไม่ได้มีความแปลกใจอะไรมากนัก เพราะว่านี่คือเรื่องที่คาดเดาไว้แล้ว!

แต่ว่าหัวหน้าหลงนั้นไม่เหมือนกันแล้ว ทั้งครอบครัวของเขาก็พึ่งพาตำแหน่งนี้ของตนเองใช้ชีวิต ตนเองใช้เวลาทั้งชีวิตปีนป่ายมาถึงตำแหน่งในตอนนี้ ตอนนี้เสียงานแล้ว ตนเองจะเลี้ยงครอบครัวได้อย่างไร?

ใบหน้าของเขามีท่าทางราวกับจะร้องไห้ แต่เขายังจะมีวิธีอะไรอีกล่ะ?

บนรถเบนซ์

ตั้งแต่ขึ้นรถ ฟางเหยียนก็เปลี่ยนเป็นขมวดคิ้วแน่น ไม่ใช่เพราะเขาฆ่าชายผมทองคนนั้นแล้วรู้สึกเครียดวิตกกังวลหรืออะไรก็ตาม เขาเพียงแค่กำลังคิดถึงผู้ชายที่นำหน้าเขาไปหนึ่งก้าวคนนั้น องค์กรนั้น! นี่เป็นรสชาติแบบหนึ่งที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน

ตั้งแต่ที่เขาเข้าสู่สนามรบ ตอนที่เริ่มเผชิญหน้ากับผู้ก่อการร้ายจากประเทศต่างๆ บนโลกใบนี้ก็ไม่มีคนที่กล้าจัดการเรื่องนำหน้าเขาไปก่อนก้าวหนึ่ง สายลับของประเทศเหล่านั้น ต้องการทำความเข้าใจการเคลื่อนไหวของตนเอง ครั้งนั้นไม่ใช่ว่าถูกตนเองมองทะลุแล้วหรือ แต่ว่าตอนนี้องค์กรนี้กลับทำเช่นนี้อย่างโจ่งแจ้งแล้ว หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะทำให้เขามีความรู้สึกที่ไม่ดี

เขาไม่กลัวใคร แล้วก็ไม่ได้หวาดกลัวองค์กรนี้ ก็กลัวแค่ว่าองค์กรนี้โผล่ออกมาครั้งนี้ก็จะไม่ออกมาอีกแล้ว ขอเพียงเขาออกมา สถานะเปิดเผยแล้ว ฟางเหยียนก็สามารถทำทุกวิถีทางทำลายเขา ถึงแม้จะไม่มีความมั่นใจเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ว่าฟางเหยียนก็ไม่เคยกลัวองค์กรเช่นนี้!

เขาเคยปรากฏตัวที่เมืองจินโจวมาก่อน องค์กรนี้ จะต้องมีความเกี่ยวข้องบางอย่างกับเรื่องที่ตระกูลเซียวทำแน่นอน ไม่เช่นนั้นพวกเขาไม่มีทางปรากฏตัวที่เมืองจินโจว หรือพูดได้ว่า องค์กรนี้มีความเป็นไปได้มากว่าก็คือองค์กรนั้นที่ฆ่าลุงเย่ของตนเอง!

ถ้าเกิดว่าใช่ ตอนที่ตระกูลเซียวถูกทำลาย แท้ที่จริงแล้วพวกเขาได้ปรากฏตัวหรือไม่?

นักเต๋าอีเหมยคนนั้นใช่ว่าเป็นคนในองค์กรเพลิงเสวนนี้หรือไม่?

ถ้าใช่ องค์กรนั้นควรจะเดือดดาลเพื่อการตายของนักเต๋าอีเหมยคนนี้สิ ถ้าเกิดว่าไม่ใช่ เช่นนั้นพวกเขาทำไมไม่ปรากฏตัวตอนที่ตระกูลเซียวถูกทำลายกันล่ะ?""

ในความเงียบ ฟางเหยียนรู้สึกว่านักเต๋าอีเหมยกับองค์กรนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกัน

"จอมพลโผ้จวิน ตอนนี้พวกเราจะไปที่ไหน?" เทียนขุยเห็นฟางเหยียนเงียบไปนาน ก็ไม่อาจตัดใจขัดขึ้น ผ่านไปนานถึงได้กล้าถาม

ฟางเหยียนปรับสายตากลับมาใหม่อีกครั้ง มองไปข้างหน้าครั้งหนึ่ง เอ่ยว่า "กลับไปเถอะ! ไปรีสอร์ทหยูฉวนก่อน"

เทียนขุยมองดูเวลาครั้งหนึ่ง ตอนนี้เวลายังเช้า เขาขมวดคิ้ว เอ่ยถาม "จอมพลโผ้จวิน มีอะไรที่ต้องการให้ฉันทำไหม?"