บทที่ 372 นี่คือระดับของผม

“ฮะฮะ!” เหมิงซานลูบเครา พูดอย่างไม่แคร์ใครว่า “โลกนี้สิ่งที่ไร้สาระที่สุดคือลางสังหรณ์! บางทีการกระทำของคุณอาจจะทำลายชีวิตของคุณชายน้อยก็ได้ คุณเข้าใจไหม?”

“ฉันเข้าใจค่ะ!” ผู้หญิงชุดดำพูดอย่างมั่นใจ

จากนั้นก็ถามต่อ งั้นขอถามผู้อาวุโสเหมิงซานหน่อยว่าจะรักษาอาการป่วยคุณชายน้อยเราได้ไหม?”

สีหน้าเหมิงซานชะงักอย่างเก้อเขิน พลางว่า “ไม่ได้ครับ แต่ผมสามารถทำให้อาการป่วยคงที่ได้”

“คงที่? คุณจะคงที่ได้ยังไง? ทำให้คุณชายได้แต่นอนบนเตียงหรือไง?” ผู้หญิงชุดดำย้อนถามหน้าตาเฉยพลางว่า “ในเมื่อผู้อาวุโสเหมิงซานตัวคุณเองก็รักษาไม่ได้ เทียบกับการให้คุณชายน้อยทนรับความทรมานต่อไป ไม่สู้ให้คุณคนนี้ลองดูหน่อย”

“ฉันคิดว่า การแพทย์ของเขาไม่ด้อยไปกว่าคุณเลย!”

“บังอาจ!” เหมิงซานโมโหมาก เย่โล่คนนี้เอาแต่ใจจริงๆ กล้าพูดว่าการแพทย์คนคนนี้ไม่ด้อยไปกว่าตนเลย ทั่วทั้งประเทศหวา ต่อให้เป็นจู่เห้อ น่ากลัวจะไม่กล้าพูดแบบนี้ด้วยซ้ำ

เขามีชื่อเสียงแต่ไม่มีความสามารถงั้นหรอ? มันผ่านการเก็บสะสมมาเรื่อยๆ สีหน้าเหมิงซานเปลี่ยนไปไม่หยุด มองเย่โล่ด้วยความโกรธจนตัวสั่น แต่เขาเกรงใจเจี่ยเกิงจื่อ เลยไม่ได้ย้อนเย่โล่อะไรไป ได้แต่หันไปมองเจี่ยเกิงจื่อที่อยู่ด้านข้าง

เจี่ยเกิงจื่อครั้งนี้ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองสำรวจเย่โล่อย่างแปลกใจ เย่โล่ตามติดเมียเขาแต่เล็ก เป็นบอดี้การ์ดคุ้มครองเมียเขา พูดน้อยมาก และเป็นผู้หญิงที่ลึกลับดูยาก ครั้งนี้กลับพูดแทนคนคนหนึ่งขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดาแน่

ดังนั้นเขาเลยถามขึ้น “เย่โล่ เธอไม่ควรพูดจาอย่างเมื่อกี้!”

เย่โล่กลืนน้ำลายหนึ่งเอื๊อกก่อนว่า “ฉันรู้ค่ะ คุณท่าน! แต่ฉันคิดว่าพวกเขาสามารถรักษาคุณชายน้อยได้”

“เหอะเหอะ!” เหมิงซานยิ้มเย็นออกมาพลางว่า “คุณแน่ใจหรอว่าฝีมือการแพทย์คนนี้อยู่เหนือกว่าผม?” เขารู้สึกว่าโดนท้าทายชื่อเสียงตน ดังนั้นน้ำเสียงเลยเปลี่ยนเป็นเย็นชา ฟังดูไม่สบอารมณ์เลย

เย่โล่ยังไม่ได้พูดอะไร เทียนขุยก็โพล่งออกมาก่อนเลยว่า “ใช่ ฝีมือแพทย์ของโผ้จวิน แกทาบไม่ติดหรอก”

เหมิงซานลูบเครา ตะคอกใส่เทียนขุยด้วยความโกรธจนตัวสั่นว่า “คนธรรมดาคนหนึ่ง กล้าพูดว่าฝีมืออยู่เหนือฉัน งั้นดี ขอดูหน่อยสิว่าแกอยู่ระดับไหน!” ระหว่างพูด เขาก้าวเท้าขึ้นหน้าหนึ่งก้าว ความหยิ่งผยองแผ่ซ่านทั่วตัว เขาหลับตาพลางก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ลมปราณแผ่ซ่านไปทั่วร่างเขา จู่ ๆก็มีลมพายุอยู่ด้านหลังเขา ชุดคลุมยาวโดนลมจนพลิ้วไสวขึ้นมา

นี่เป็นลมปราณชนิดหนึ่ง คนที่เรียนแพทย์มักจะฝึกฝน รวมวิชาไว้ในตัว

ดังนั้นพวกเขาเลยจะเป็นปรมาจารย์ระดับท็อปของโลกนี้ด้วย ปรมาจารย์หลีกเร้นโลก!

เทียนขุยกางสองแขนออก ตะคอกอย่างโกรธจัดว่า “ไอ้แก่นี่ ยังไม่คู่ควรให้โผ้จวินลงมือ!”

ฟางเหยียนหันกลับมา พลางยกมือขึ้นห้ามเทียนขุย พลางว่า “ฉันเอง!”

เขาพยายามประนีประนอมกับเหมิงซานคนนี้ แต่เหมิงซานกลับไม่ยอมถอยให้เลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับได้คืบจะเอาศอก ถือตนว่าอาวุโสกว่า

ฟางเหยียนไม่ใช่นักบุญอะไร เขาฆ่าคนมาหลายปี ความอดทนไม่มีขีดจำกัด

ถ้าเป็นเมื่อก่อน มีคนกล้าว่าเขาแบบนี้ คนนี้คงกลายเป็นศพไปนานแล้ว!