ตอนที่ 42
บทที่ 42 ฟ้าของจินโจวจะเปลี่ยนแล้ว
October 21, 2026
บทที่ 42 ฟ้าของจินโจวจะเปลี่ยนแล้ว
“แล้วยังไงล่ะ?” หลิวเอ้อหลงพูด “หรือเขาคิดว่าตัวเองมีปัญหางัดข้อกับบ้านเซียวในจินโจวหรือไง?”
“แกจะรู้อะไรล่ะ? แกรู้ไหมว่านายเทียนขุยนั่นเป็นใคร? นั่นน่ะเคยฆ่าคนสู้รบในสงครามมาก่อน ขนาดหวงหยวนฉาวยังเคารพพะเน้าพะนอเขาเลย เห็นได้ชัดว่าตำแหน่งเขาสูงมาก และเมื่อกี้เขากลับทำเหมือนตัวเองเป็นการ์ดของฟางเหยียนเท่านั้น พวกแกดูตำแหน่งฐานะของฟางเหยียนไม่ออกหรือไง? พวกแกคิดจริงหรอว่าเขาจะเป็นแค่ลูกเขยบ้านเย่ง่ายๆอย่างนั้น?”
คำพูดของหลิวจินหม่านเหมือนระเบิดพุ่งเข้ากลางใจทุกคน เขาพูดถูก ตำแหน่งของฟางเหยียนนี่ต้องสูงกว่ารองผู้นำกองทหารภาคตะวันตกเฉียงใต้แน่ ขนาดรองผู้นำกองทหารยังเป็นแค่การ์ด เห็นได้ชัดเลยว่าฐานะเขาสูงส่งกว่ามาก
หลิวซื่อหลงกลืนน้ำลายดังเอื๊อก คิดถึงคำพูดของฟางเหยียนก่อนหน้านี้ที่โรงแรมนานาชาติเทียนเยว่
เขาพยักหน้าเบาๆพลางว่า “พ่อพูดถูก ตำแหน่งฟางเหยียนคนนี้ไม่ใช่อะไรที่พวกเราจะต่อกรได้แน่ เทียนขุยเป็นคนของกองทหาร แถมยังเป็นรองผู้นำกองทหารภาคตะวันตกเฉียงใต้ของเรา งั้นฟางเหยียนต้องมาจากกองทหารเหมือนกัน และเป็นไปได้อย่างมากว่าจะเป็นผู้นำด้วย! ช่วงก่อนหน้านี้ได้ยินคนจำนวนไม่น้อยพูดถึงคนใหญ่คนโตคนนั้น ผมเดาว่าคงเป็นเขานี่แหละ”
ฟางเหยียนเป็นคนใหญ่คนโต นี่มันฐานะที่ทำให้คนตกใจมากเลยนะ!
“เจ้าสี่พูดถูก! เขายอมมาทักทายเรา แสดงว่าเขารู้เรื่องเกี่ยวกับบ้านเย่ทั้งหมดแล้ว! รู้ว่าเราไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องบ้านเย่ ถึงเตือนไม่ให้เราไปยุ่ง พวกที่มีส่วนเอี่ยวหนีไม่รอดกันหรอก! เขาเตรียมตัวมานะ” หลิวจินหม่านพยักหน้าน้อยๆ เขารู้สึกได้ว่า ท้องฟ้าเมืองจินโจวจะเปลี่ยนแล้วล่ะ
หลิวเหยาเหยาอึ้งตะลึงไปแล้ว เธอคิดยังไงก็ไม่ออกเลยว่า ฐานะของฟางเหยียนจะสูงถึงระดับนี้!
ฐานะของฟางเหยียนสูงขนาดนี้ ตัวเองยังไร้เดียงสาไปแย่งของของเมียเขา ไม่ใช่หาเรื่องตายแล้วจะเรียกว่าอะไร?
บนรถ
“จอมพลโผ้จวิน ตอนนี้จะไปบ้านตู้ไหมครับ?”
ฟางเหยียนครุ่นคิดสักครู่พลางว่า “ไม่ต้อง นายโทรหาเขาก็ได้แล้ว”
“ครับ!” เทียนขุยรับคำ
ถึงเขาจะอยากถามว่ามาบ้านหลิวด้วยตัวเองแล้วแท้ๆ ทำไมไม่ไปบ้านตู้ แต่คิดๆแล้วไม่ควรพูดมาก จอมพลโผ้จวินต้องมีการตัดสินใจของตัวเองแน่ เขาไม่ควรถามมากความ
ดึกมากแล้ว ฟางเหยียนถึงกลับถึงบ้าน
เย่ชิงหยู่นั่งบนโซฟาอย่างโมโห พอเห็นฟางเหยียนกลับมา ก็พูดประชดประชันว่า “ฉันนึกว่านายจะนอนด้านนอกซะอีก ทำไมยังจะกลับมาอีกล่ะ?”
ฟางเหยียนอึ้ง ถามว่า “ทำไมผมต้องนอนข้างนอกด้วยล่ะ?”
เย่ชิงหยู่แค่นเสียงหึ มองค้อนฟางเหยียนหนึ่งทีพลางว่า “ทำไม? นายไม่รู้ว่าทำไมงั้นหรอ?”
ฟางเหยียนยักไหล่ เป็นเชิงว่าตัวเองไม่รู้
“นายออกไปกับผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่หรือไง? ออกไปตั้งนานจนดึกป่านนี้พึ่งกลับมา มีอะไรกับหล่อนหรือไง?” น้ำเสียงเย่ชิงหยู่ไม่ดูเป็นมิตรเลย สีหน้าก็ดูโมโหมาก
ฟางเหนียนอึ้ง เห็นท่าทางน่ารักของเย่ชิงหยู่ เลยถามว่า “คุณ หึงหรอ?”
ไม่รู้ว่าเพราะโดนฟางเหยียนพูดแทงใจดำหรือเปล่า สีหน้าเธอเปลี่ยนฉับพลัน พูดอย่างร้อนตัวว่า “เปล๊า ไม่มีซะหน่อย! ใครจะไปหึงนายล่ะ ยังไงก็ตามนายก็แต่งงานกับฉันแล้ว ฉันไม่ควรถามเลยหรือไง?”
ฟางเหยียนพยักหน้าเล็กน้อยพลางว่า “เขาแค่มาขอความช่วยเหลือผม พอเสร็จเรื่อง ผมเลยแวะไปทำเรื่องอื่นนิดหน่อย”
เย่ชิงหยู่ยังคงไม่สบอารมณ์อยู่ดี ที่จริงยัยต่งยู่นั่นสวยขนาดนั้น แถมยังมีออร่า!
“ใครจะรู้ว่านายไปทำอะไรกันแน่ นายจะทำอะไรฉันไม่สน แต่นายอย่ากลับมาดึกแบบนี้อีกเป็นใช้ได้” พูดจบ เธอกอดอกเดินเข้าห้องไปทันที
ตอนนี้เอง เทียนขุยโทรมาหาเขา
“โผ้จวิน ผมแจ้งตู้วี่หลินแล้วครับ แต่ว่าเขาดูเหมือนไม่คิดจะทำอย่างนั้น”
“ต้องการให้ผมจัดการบ้านตู้ไหมครับ?”