บทที่ 432 เปลี่ยนชุดนิดเดียว สาวสวย

หลังจากเทียนขุยหยิบเสื้อผ้าไป พนักงานสาวก็แอบคิด ในเมื่อคนนี้สนใจตน ทำไมไม่ลองถามความเห็นตนดูสักหน่อยล่ะ ดูท่าแล้วเขาน่าจะเป็นเถ้าแก่ที่มีเงินมากโขอยู่

พอเข้าไปในห้อง เทียนขุยเอาเสื้อผ้าให้เสี่ยวหงพลางว่า “คุณไปอาบน้ำก่อนเถอะ!”

เสี่ยวหงรับชุดมา และเข้าไปในห้องน้ำ

ขนาดฝันเทียนขุยยังไม่คิดเลยว่าจะได้เจอเสี่ยวหงอีกด้วยวิธีแบบนี้ นี่เป็นอะไรที่เขาคิดไม่ถึงเลย เรื่องที่เกิดขึ้นกับเสี่ยวหง ไม่ได้ทำให้เขารังเกียจเสี่ยวหง กลับยิ่งเห็นใจเสี่ยวหงมากขึ้นซะอีก

เสี่ยวหงเป็นตัวแทนความรักทั้งหมดของเทียนขุย ในด้านความรักของเขามีแต่เสี่ยวหงเท่านั้นที่เคยมีตัวตน นอกจากแม่เขาแล้วเสี่ยวหงเป็นผู้หญิงที่ใกล้ชิดเขามากที่สุดเพียงคนเดียว ดังนั้นเสี่ยวหงเลยมีความสำคัญในใจเขามาก

เทียนขุยกำหมัดแน่น แอบสัญญาในใจว่า “คุณวางใจเถอะ เสี่ยวหง ผมจะต้องช่วยคุณจัดการตระกูลหยางให้ราบเลย”

ไม่นาน ประตูเปิดออก มีกลิ่นหอมของครีบอาบน้ำลอยออกมาจากในห้องน้ำ ตามมาด้วยร่างสาวสวยสะอาดคนหนึ่งเดินออกมาจากข้างใน

เสี่ยวหงที่อาบน้ำสะอาดแล้วยิ่งดูบริสุทธิ์ผ่องใสมากขึ้น เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ถึงจะอายุสามสิบแล้ว แต่ก็ดูน่ากอบโกยสมกับที่ขอทานสกปรกสองคนนั้นบอกว่าผิวเรียบเนื้อนุ่ม ถึงเสี่ยวหงจะผ่านความโหดร้ายมา แต่ยังคงรักษาใบหน้างดงามเอาไว้ได้ แถมบนตัวเธอยังพกพากลิ่นอายสาวเต็มวัยที่ดึงดูดใจคนไม่หยุดอีก

ถึงเธอจะเทียบกับหลินถงไม่ได้ แต่ถ้าดูตามความสวย เธอถือเป็นสาวสวยคนหนึ่งเลยทีเดียว ต่อให้อยู่ในชุดพนักงาน กลับทำให้เทียนขุยใจเต้นไม่เป็นส่ำเหมือนกัน จุดที่ควรนูนก็นูน ส่วนที่ควรโค้งก็โค้ง ไม่ว่าดูยังไง ก็มีเสน่ห์ของผู้หญิงเต็มเปี่ยม

ความเปลี่ยนแปลงของเสี่ยวหงมันมากเกินไป คำที่ว่าผู้หญิงเปลี่ยนแปลงไวมาก คำพูดนี้ไม่ผิดเลยจริงๆ มิน่าคนแก่อายุหกสิบคนนั้นอยากได้เสี่ยวหงเป็นเมียน้อย ต่อให้ตอนนี้เทียนขุยดู ก็ยังอดกลืนน้ำลายดังเอื๊อกไม่ได้

เทียนขุยเป็นผู้ชายคนหนึ่ง ถึงจะไม่เคยเจอผู้หญิงที่ไหนในสนามรบ แต่ในใจก็ยังคงคิดถึงผู้หญิงอยู่ เขาไม่ได้แน่วแน่มั่นคงเท่าฟางเหยียนขนาดนั้น พอมาเห็นเสี่ยวหงในตอนนี้ ในใจก็เริ่มมีความรู้สึกแปลกๆอย่างหนึ่งขึ้นมา

เขารีบดึงสายตากลับ ลุกขึ้นจากเตียงถามว่า “อาบเสร็จแล้วหรอ?”

เสี่ยวหงพยักหน้ารับ ดวงตากลมโตมองเทียนขุยพลางถามว่า “เจ้าวัวรอง ฉันใส่ชุดนี้ไม่สวยหรอ?”

เทียนขุยรีบพยักหน้าบอก “สวย สวยสิ ทำไมจะไม่สวยล่ะ”

“งั้น...ทำไมคุณไม่มองฉันล่ะ?” เสี่ยวหงถามอีก น้ำเสียงร้อนรนเล็กน้อย

เทียนขุยอ๋ามาหนึ่งคำ เงยหน้ามองเสี่ยวหงพลางว่า “เปล่านี่ ผมก็แค่...”

เขาจะพูดอะไร แต่ก็เงียบไปอีก และไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เขาเพียงแค่ลุกขึ้นพูดว่า “ไปเถอะ!”

ระหว่างพูด เทียนขุยเดินไปทางนอกประตู แต่พึ่งเดินไปไม่กี่ก้าว เขาก็โดนเสี่ยวหงจู่โจมเล็กน้อยด้วยการกระโดดกอด เสี่ยวหงพูดทั้งน้ำตาว่า “เจ้าวัวรอง คุณรู้ไหม? ในตอนที่ฉันหมดหวัง สมองฉันคิดถึงแต่คุณ หวังว่าคุณจะปรากฏตัวช่วยฉัน เพราะตอนเด็กที่โดนรังแกมีแต่คุณเท่านั้นที่ปรากฏตัวออกมาปกป้องฉัน และมีแต่คุณที่คอยปกป้องฉันเงียบๆ ตอนนั้นฉันหวังให้คุณปรากฏตัวจริงๆ”

เทียนขุยรู้สึกถึงความชื้นเปียกที่หลังตน เกิดจากน้ำตาและน้ำฝนที่ผมของเสี่ยวหง เสี่ยวหงที่ทุกข์ทรมานมามากนักร้องไห้ออกมาแล้ว

บางทีเธออาจจะไม่ได้ร้องไห้มานานแล้ว มีแต่ตอนเห็นเทียนขุย ผู้ชายที่เธอคิดถึงมานาน เธอถึงได้หลั่งน้ำตา นี่เป็นครั้งที่ห้าที่เธอร้องไห้แล้ว น้ำตานี้ไม่รู้เมื่อไหร่ถึงจะยอมแห้ง