บทที่ 435 คุณชายโล๋

กับแค่การทำลายสำนักไร้หน้า ไม่ต้องรอให้ร่างกายตนฟื้นฟูครบร้อยหรอก อย่างสำนักไร้หน้าอย่างนั้นยังไม่คู่ควรให้ตนใช้พลังเต็มร้อยหรอก พวกเขาไม่คู่ควร

หลังจากฟางเหยียนออกไป ก็เดินตรงไปเข้าห้างเลย นี่เป็นร้านขายเสื้อผ้าโดยเฉพาะ ถือว่าเป็นร้านเสื้อผ้าที่หรูที่สุดในหนานหลิงแล้ว ฟางเหยียน เดินตรงเข้าไปในร้านเลย ไม่ลังเลแม้แต่นิด

บางทีอาจเป็นเพราะราคาแพงมาก คนในร้านเลยน้อย ดูเงียบเหงาพิกล

ฟางเหยียนเดินผ่านกลางเสื้อผ้ามา ไม่นานก็มีพนักงานสาวสวยเข้ามาหา เธอสูงราวร้อยเจ็ดสิบ บวกกับรองเท้าส้นสูง มองดูแล้วยังสูงกว่าฟางเหยียนมากนัก ตอนเธอเห็นฟางเหยียน คิ้วขมวดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

เธอเห็นคนมาไม่น้อย ส่วนมากเป็นระดับชนชั้นสูงทั้งนั้น พวกเขาไม่แต่งตัวแบบฟางเหยียนนี่ ว่ากันว่าไก่งามเพราะคน คนงามเพราะแต่ง การแต่งตัวของคนจะบ่งบอกถึงฐานะในสังคมของเขาด้วย

แต่งตัวสบายๆอย่างฟางเหยียนนี่ เสื้อเชิ้ตกางเกงยีน แค่ดูก็รู้ว่าเป็นระดับพนักงานเงินเดือนธรรมดา ถ้าตนเดาไม่ผิด หมอนี่ต้องมาซื้อเสื้อผ้าเพราะไปงานแต่งงานเพื่อนหรือไม่ก็งานรวมรุ่นแน่

แต่เพราะตนเป็นพนักงาน เลยได้แต่ยิ้มหวานว่า “คุณคะ เชิญเลือกดูตามสบายเลยนะคะ”

ปากเธอว่าเลือกดูตามสบาย ก็หมายความว่าตามนั้น คนแบบนี้จะมีปัญญาซื้อเสื้อผ้าในนี้ได้ยังไง ชุดหนึ่งราคาเท่าเงินเดือนครึ่งปีเขาแล้วมั้ง

สายตาฟางเหยียนเฉียบมาก พริบตาเดินไปที่แผงยอดนิยมของร้าน นั่นเป็นเสื้อโค้ทกันลมตัวหนึ่ง คล้ายกับตัวที่เขาใส่ในกองทัพมาก เขาเงยหน้ามองเสื้อตัวที่แขวนไว้สูงสุด ไม่ลังเลสักนิด ชี้ไปที่ตัวนั้นพลางว่า “ชุดนี้ ผมจะลองหน่อย”

พนักงานสาวอึ้งก่อนเผยสีหน้ายิ้มหยันพลางว่า “คุณคะ เสื้อตัวนั้นลองไม่ได้ค่ะ เป็นเสื้อที่มีเพียงตัวเดียวในร้านเรา ถ้าลองแล้วจะส่งผลต่อการขายได้ค่ะ”

หมอนี่หน้าด้านจริงๆ เสื้อตัวนั้นราคาสามแสนแปดหมื่นแปด เป็นแบรนด์ระดับประเทศ ราคาพอให้เขาไม่ต้องทำงานไปหกเจ็ดปีเลย ในสายตาเธอ ฟางเหยียนก็แค่พนักงานกินเงินเดือนๆละสี่ห้าพันเท่านั้นแหละ

“ไม่เป็นไร ถ้าใส่พอดี ผมซื้อ!” ฟางเหยียนพูดเสียงเรียบ

พนักงานสาวคนนั้นสะอึกเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าจะว่าเขายังไงดีแล้ว

ตาแหลม? หรือจะพูดยังไงดีละ? คิดอยู่สักพัก เธอหัวเราะเหอะเหอะพลางว่า “คุณคะ ถ้าไงมาดูทางนี้เถอะค่ะ! ทางนี้มีเสื้อผ้าที่เหมาะกับคุณ เสื้อผ้าทางนี้เซตหนึ่งราคาไม่กี่หมื่น เสื้อตัวนี้ฉันว่าคุณอย่าซื้อเลยค่ะ คุณ...” เธอกวาดสายตามองฟางเหยียนตั้งแต่หัวจรดเท้า แสดงท่าเหยียดหยามออกมาตรงๆ เธอรู้สึกว่าฟางเหยียนไม่มีปัญญาซื้อหรอก

หลายหมื่นก็แค่พูดให้เขากลัวเท่านั้น พอได้ยินว่าหลายหมื่น เขาคงรู้ตัวและยอมจากไปล่ะมั้ง

คนแบบนี้เธอเห็นมามากแล้ว วิธีต่อกรกับคนแบบนี้เธอเองก็มีไม่น้อย

ในตอนนี้เอง ชายหนุ่มอายุรุ่นราวคราวเดียวกับฟางเหยียนเดินเข้ามา เขาใส่แว่น มีผู้หญิงเซ็กซี่สวยงามเดินเคียงกันเข้ามา ตัวผู้หญิงขายาวเรียว ร่างสูงราวร้อยเจ็ดสิบ แต่ออร่าดูดีกว่าพนักงานสาวตรงหน้ามากนัก ตัวผู้ชายใส่ชุดทันสมัยมาก แค่ดูก็รู้ว่าเป็นคนระดับสูง แต่สีหน้าผู้ชายดูไม่ดีนัก สีหน้าดูแย่มาก ดูแล้วไม่มีสีเลือดเลย น่าจะเป็นเพราะการใช้ชีวิตของเขา เขาน่าจะมีผู้หญิงไม่น้อยเลยทีเดียว

ผู้ชายที่ได้ชื่อว่าคุณชายโล๋นี่เป็นกรรมการผู้จัดการของโล๋ซื่อกรุ๊ปแห่งหนานหลิง พ่อเขาเป็นประธานกรรมการของโล๋ซื่อกรุ๊ป ตระกูลเขาทำธุรกิจการโรงแรม ในหนานหลิงมีโรงแรมครึ่งหนึ่งอยู่ภายใต้โล๋ซื่อกรุ๊ป หลายอำเภอนักที่มีธุรกิจของตระกูลเขาไม่น้อย