บทที่ 454 คนด้านล่าง ตายหมดแล้ว

เห้ออีกางสีหน้านิ่ง แล้วถาม “อะไรนะ？”

“มาฆ่าถึงที่เลยเหรอ！อยู่ชั้นไหนแล้ว？” เห้ออีกางจัดเสื้อผ้า แล้วถาม

“เมื่อกี๊อยู่ที่ชั้นหนึ่ง！ตอนนี้ไม่รู้ถึงชั้นไหนแล้ว อาจารย์ถูกฆ่าแล้ว”

หลังจากที่เห้ออีกางเงียบไปสักพัก ก็ได้กล่าวว่า “ไม่เป็นไร สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ใครก็จะขึ้นมาได้”

เมื่อพูดถึงจุดนี้ ใบหน้าของเห้ออีกางภาคภูมิใจขึ้นมา จากนั้นก็ได้วางมือไว้บนขาของหญิงสาว

กู่เฟิงเมินเฉย แต่ในขณะเดียวกันนี้ จู่ๆด้านนอกประตูก็มีเสียง “ปัง！” ดังขึ้น

ประตูถูกถีบออก นอกประตูมีคนทำลายประตูแล้วเข้ามา ไม่ๆๆ ไม่ใช่พังประตูแล้วเข้ามา แต่ลอยเข้ามาจากด้านนอก รู้สึกว่าประตูไม่ได้ถูกถีบพัง แต่ถูกร่างกายของคนนั้นชนจนพัง

การกระทำนี้ทำให้หญิงสาวตกใจขึ้นมา หญิงสาวคนนั้นส่งเสียงอ้าออกมาโดยปริยาย จากนั้นก็จับกระโปรงรีบปกปิดเรือนร่างของตัวเองไว้ มองไปยังคนนั้นที่ประตูด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เห้ออีกางหรี่ตาลง ยังคงไม่ขยับเช่นเคย

ประตูที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ประตูไม้ในยุคโบราณ แต่เป็นประตูที่เพิ่มความหนา แม้ยังคงเป็นประตูไม้ แต่คุณสมบัติต่างกันมาก ประตูไม้ในยุคโบราณนั้นบางมาก ดังนั้นพอถูกคนถีบก็พัง แต่ตอนนี้ประตูนี้ผ่านการแปรรูปมาก่อนคิดจะถีบให้พังภายในครั้งเดียวนั้นยาก นี่ไม่ใช่กำลังถ่ายหนัง แต่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริง

มีลูกน้องที่ถือขวานไว้ในมือกำลังนอนอยู่ในจุดที่ไม่ไกลจากตัวเองมากนัก ลูกน้องนอนกองอยู่กับพื้น มุมปากมีรอยเลือด ไม่พูดอะไรทั้งสิ้น คอเอียงสลบเป็นตายไป

เห้ออีกางจ้องมองคนที่ยืนที่ประตู แล้วถามเสียงดังว่า “เกิดอะไรขึ้น？”

ด้านนอกบรรยากาศอึมครึม ค่อนข้างแปลกประหลาด ด้านล่างชั้นนี้ เขาจัดการ์ดป้องกันไว้จำนวนไม่น้อย ตัดพวกที่เฝ้าดูอยู่ภายนอกเหล่านั้นไป อย่างน้อยๆก็มีหลายพันคน ไม่ว่าคนนั้นจะแข็งแกร่งขนาดไหน ก็ไม่มีทางถึงที่นี่ได้อย่างรวดเร็วหรอก！

ในขณะเดียวกันนี้เอง มีร่างหนึ่งที่คุ้นเคยยืนอยู่ที่ประตูใหญ่ที่พัง นั่นก็คือหยิวอู่

เมื่อเห็นคนที่มาคือหยิวอู่ เห้ออีกางขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ขมวดคิ้วจนเป็นตัวอักษร“ชวน” เขาจ้องหยิวอู่ ตะคอกอย่างเกรี้ยวกราดว่า “แกกำลังทำอะไร？ คิดจะก่อกบฏหรือไง？”

หยิวอู่สั่นไปทั้งตัว เขาตัวสั่นยังไม่ทันพูดอะไรออกมา ก็ถูกขาที่อยู่ด้านหลังถีบลงไปกองกับพื้น

ร่างที่อ้วนท้วมของหยิวอู่ขวางไว้ที่ด้านหน้าของคนนั้น ทำให้บดบังไว้หมด หลังจากที่เขาล้มลงกับพื้นแล้ว ฟางเหยียนได้ปรากฏตัวต่อหน้าของหลายๆคนโดยปริยาย รร่างกายอันอ้วนท้วมของหยิวอู่กลิ้งตลบหลายรอบที่พื้น จากนั้นก็กล่าวอย่างหน้าซีดว่า “ลูกพี่เห้อ ลูกพี่เห้อ มันๆๆ มันๆๆ…...”

พูดคำว่ามันอยู่นาน เขาชะงักไม่พูดอะไรออกมา หันมามองเห้ออีกาง มองไปที่ฟางเหยียนด้วยแววตาเป็นประกาย ฟางเหยียนจ้องเห้ออีกาง ทั้งคู่สบตากัน หลังจากหลายวินาทีผ่านไป เขามองเสือขาวสองตัวที่อยู่ข้างๆลูกพี่เห้อ แล้วถามอย่างเย็นชาว่า “แกใช่มั้ยที่ให้หยิวอู่ไปซื้อกิจการบริษัทของภรรยาฉันเย่ชิงหยู่？”

เห้ออีกางจ้องไปยังคนที่หน้าค่อนข้างซีดขาว ผอมอ่อนแอที่อยู่ตรงหน้า แม้เขาจะใส่เสื้อกันลมที่ทันสมัย แต่ในสายตาของตนก็งั้นๆ

เขาหยิบซิการ์ออกมาหนึ่งตัวอย่างไม่สนใจ แล้วจุดอย่างสบายๆ จากนั้นก็ดูดเข้าไป หลังจากที่พ่นควันออกมาแล้ว เห้ออีกางบึนปากแล้วถาม “ใครคือเย่ชิงหยู่？”

ฟางเหยียนไม่ตอบ หยิวอู่กล่าวอย่างตัวสั่นว่า “ก็คือประธานของตงข่ายกรุ๊ป เธอก็คือเย่ชิงหยู่！”

“อ่อ！” เขาเข้าใจขึ้นมาทันใด แสดงท่าทางอย่างราชาออกมาแล้วถาม “ที่แท้เถ้าแก่ของตงข่ายกรุ๊ปเป็นผู้หญิงเหรอเนี่ย ฉันคิดว่าเป็นผู้ชายเสียอีก ฉันนึกออกแล้ว แกก็คือผัวของเย่ชิงหยู่？”