บทที่ 46 เกิดเรื่องกับเย่ชิงหยู่

บทที่ 46 เกิดเรื่องกับเย่ชิงหยู่

เย่ชิงหยู่เข้ามาในห้อง เธอเอาหลังพิงกำแพง อารมณ์ของเธอใกล้จะระเบิดออกมา

ฟางเหยียนจะทำเกินไปแล้วจริงๆ ทำไมเขาถึงไม่ไว้หน้าเธอเลย

เธอบอกไปแล้วว่านั่นเป็นเพื่อนของเธอ เขาจำเป็นต้องหึงขนาดไหนไหม

ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ แต่คิดไปคิดมา เธอก็รู้สึกผิดปกติ

สิ่งที่เธอพูดไปเมื่อครู่มันแรงไปหรือเปล่า ช่วงนี้ฟางเหยียนทำทุกอย่างเพื่อเธออย่างเต็มกำลัง จะเรียกว่าบุกน้ำลุยไฟก็ไม่เกินไปเลย

ทำไมเธอถึงพูดแบบนั้นกับฟางเหยียนกันนะ?

ฟางเหยียนเติบโตอยู่ในบ้าน เขาโดนคนนอกดูถูกดูแคลนและเยาะเย้ยเขาตั้งแต่เล็ก

แต่เขากลับมา ไม่เคยแสดงอาการอะไรให้เธอเห็นเลยสักนิด ตอนนี้เธอกลับพูดแรงๆ ใส่ฟางเหยียน

จะกระทบกระเทือนใจเขาหรือเปล่านะ?

สิ่งที่เธอทำเมื่อครู่มันเกินไปจริงๆ

ความรู้สึกผิดก่อตัวขึ้นมาในใจของเธอ

เมื่อคิดได้เช่นนั้น เธอจึงเปิดประตูห้อง ต้องไปคุยกับฟางเหยียนให้ชัดเจน

แต่เมื่อเปิดประตู ฟางเหยียนไม่ได้อยู่ที่ห้องรับแขก เธอหาเขาอยู่รอบหนึ่งก็ไม่เจอ

“แม่เห็นฟางเหยียนไหม” เย่ชิงหยู่เดินมาที่หน้าประตูห้องของจางเจียวเจียวและถามขึ้น

“ไม่เห็น!” เสียงไม่สบอารมณ์ของจางเจียวเจียวดังออกมาจากห้อง

ไม่ได้การแล้ว คำพูดของเธอต้องทำร้ายฟางเหยียนแน่ๆ คำนั้นมันรุนแรงเกินไป

ฟางเหยียนเป็นผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ว่ายังไงเขาก็มีศักดิ์ศรี คำพูดของเธอเมื่อครู่ต้องทำร้ายความภาคภูมิใจของเขาแน่ๆ

เธอรีบลงไปหาฟางเหยียนข้างล่าง เธอโทรหาฟางเหยียนพลางเดินหาไปทั่ว แต่ไม่มีใครรับสาย คนก็ไม่รู้หายไปไหน

สามวันต่อจากนั้น ฟางเหยียนไม่ได้กลับมาที่บ้านเลย

เย่ชิงหยู่เป็นกังวลจนหาไปทั่วเมืองจินโจว แต่กลับไม่เจอเขา

ตั้งแต่เกิดเรื่องที่ตระกูลเซียว บริษัทของลู่หย่องถิงโดนเล่นงานอย่างต่อเนื่อง หุ้นส่วนจำนวนไม่น้อยเมื่อเห็นตระกูลเซียวต่างก็พากันถอนหุ้น และไม่ทำความร่วมมือกับเขา ไม่เพียงเท่านั้น ในระยะนี้คนในแผนกจำนวนไม่น้อยก็โดนตรวจสอบ

ด้วยเหตุนี้ ธุรกิจมูลค่าหลายสิบล้านก็ต้องล้มละลายภายในระยะเวลาไม่กี่วัน

เมืองจินโจวต้องการตัดหนทางของเขา เขาก็หมดปัญญาและทำได้เพียงถอดใจออกจากเมืองจินโจวไป

แต่ทว่าเขายังมีเรื่องสำคัญอีกหนึ่งเรื่องที่ต้องทำก่อนที่จะออกจากเมืองจินโจว นั่นก็คือได้ตัวของเย่ชิงหยู่

ตอนนี้เย่ชิงหยู่กำลังเจริญรุ่งเรือง ทำความร่วมมือกับเศรษฐีภาคซีหนานได้สำเร็จ

ภายในช่วงที่จับต้นชนปลายไม่ถูก เหมือนกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับบริษัทของเขาจะเกี่ยวข้องกับเย่ชิงหยู่อยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

แต่ตอนนี้เขาจะทำอะไรเย่ชิงหยู่ได้ เขาไม่ควรไปยั่วยุตัวซวยอย่างเธอ

เมื่อคิดได้เช่นนั้น จู่ๆ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น

ลู่หย่องถิงจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเอง แล้วพูดออกมาว่า “เข้ามา!”

ประตูถูกเปิดออก จางไห่เฟิงเดินขึงขังเข้ามา

“พี่ลู่อยู่ด้วยเหรอ” จางไห่เฟิงยิ้มแล้วถามขึ้น

ลู่หย่องถิงกลอกตามองบนใส่จางไห่เฟิง แล้วหัวเราะหึหึออกมา “จางไห่เฟิง นายจะมาหัวเราะเยาะฉันใช่ไหม”

“โถ!” จางไห่เฟิงรีบพูดขึ้นมาทันที “พี่ลู่พูดอย่างนี้ได้ยังไง พี่ยังคงเป็นคนหนุ่มที่มีความสามารถในสายตาของผม”