บทที่ 463 จุดจบของการยั่วโมโหเมียของฉัน

เดิมทีคิดว่าจะใช้ลูกเหล็ก แต่พบว่าพลังของลูกเหล็กเหมือนกับหิน ด้วยเหตุนี้เขาจึงได้ใช้ก้อนหินพกพา กรวดเล็กๆเหล่านี้ไม่ใหญ่ มีขนาดเท่าถั่วเหลือง

ความจริงใช้อะไรเป็นอาวุธไม่สำคัญแล้ว สิ่งสำคัญคือผลลัพธ์ของการฆ่าคน

เพียงแค่ฆ่าคนได้ จะใช้อาวุธอะไรสำคัญตรงไหนกัน！

ความจริงใช้อะไรฆ่าคนก็เหมือนกับแรงดันของน้ำ เมื่อแรงดันของน้ำไปถึงระดับหนึ่ง จะกลายเป็นสิ่งที่แข็งแกร่งและมั่นคง เป็นสิ่งที่แข็งแรงที่สุดในโลกนี้

และเมื่อความเร็วของบางอย่างไปถึงระดับหนึ่ง ก็สามารถปล่อยพลังที่คาดไม่ถึงออกมาได้โดยปริยาย เหมือนกับหลักการของเต้าหู้ก้อนหนึ่งที่หล่นลงมาจากฟ้าก็สามารถฆ่าคนได้ เพียงแค่สูงพอ เร็วพอ เต้าหู้ก็สามารถฆ่าคนได้แล้ว

อู๋หมิงจ้องฟางเหยียน แล้วกล่าวอย่างเนือยๆว่า “การฆ่าแก ใช้สวะก็เพียงพอแล้ว！”

ฟางเหยียนพยักหน้า ตอบรับ “ได้ งั้นฉันจัดการสวะพวกนี้ก่อนก็แล้วกัน จากนั้นค่อยสังหารสำนักไร้หน้าทั้งหมดของพวกแก”

พูดจบ ฟางเหยียนโยนกรวดที่อยู่ในมือของในอากาศ จากนั้นมือทั้งสองข้างของเขาปล่อยพลังไร้รูปออกมา พลังนี้ค่อนข้างแปลก ค่อนข้างอัศจรรย์ นึกไม่ถึงว่าจะควบคุมกรวดพวกนั้นในอากาศ จากนั้น กรวดพวกนั้นเรียงกันเป็นขบวน แล้วยังเล็งไปรอบๆด้านอย่างเร็ว ในมือของฟางเหยียน ปรากฏเป็นจานคำนวณปากว้าขึ้นมา

จานคำนวณปากว้านั้นค่อยๆ ล้อมร่างกายของเขาเอาไว้ กรวดก็เริ่มกระจายออก จากรวมตัวกันจนกระจายออกไป

วินาทีถัดมา ทันใดนั้นสองมือของฟางเหยียนผลักออกไปอย่างแรง กรวดกระจายตัว ฟางเหยียนลอยหายไปจากทัศนวิสัยของผู้คน เดิมทียังสามารถมองเห็นเขาได้ แต่แค่ระยะเวลาเพียงหนึ่งวินาทีเท่านั้น ก็ไม่เห็นเขาแล้ว

คนที่อยู่ชั้นสองล้วนหวาดผวา ใช้ปืนจ่อไปหาเขาโดยทั่ว แต่กรวดได้ลอยมาถึงด้านหน้าของพวกเขาแล้ว กรวดพวกนั้นมีลักษณะเหมือนกับดวงตา ลอยเข้าไปในคอหายของผู้คนหลากหลาย ทำให้คนที่ถูกโจมตีกระอักเลือดและตายคาที่่

คนพวกนั้นที่ถือปืนยืนอยู่ชั้นสอง ไม่มีแม้กระทั่งโอกาสได้ยิงปืน ก็ตายไปเกินครึ่งแล้ว

พลังของกรวดนั้นราวกับจะแข็งแกร่งกว่ากระสุนเสียอีก กระสุนยิงเข้าไป อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสให้หายใจบ้าง แต่ถ้าถูกกรวดโจมตีเข้าไป แม้แต่โอกาสจะหายใจยังไม่มี ตายคาที่โดยตรง！

ความเร็วของกรวดเร็วมาก ไม่รู้ว่าเร็วกว่ากระสุนกี่เท่าตัว ดังนั้นตอนที่กรวดลอยมา มันมาด้วยพลัง ด้วยความเร็ว ทะลุร่างกายของคนไป ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย

คนที่เหลือ ล้วนหวาดผวาทั้งหมด ถือปืนหาเป้าหมายไปทั่ว สอดส่องสายตาไปรอบๆ

ในห้องโถงแห่งนี้ เห็นเพียงเงาที่สลัวๆ

อย่าว่าแต่คนพวกนั้นเลย แม้แต่อู๋หมิงเองก็มองจนตาลาย

อู๋หมิงที่เดิมทีไม่สนใจใครเมื่อเห็นวิชานี้ เห็นความเร็วนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะยืดตัวตรง เพ่งมองไปยังคนที่ฆ่า