บทที่ 465 ตกหลุมพราง

ฟางเหยียนหรี่ตามองอู๋หมิง คนนี้ไม่ใช่ว่าควรจะโมโหจนอยากฆ่าตนไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมยังหัวเราะ? หรือเขาก็อยากให้อู๋เมี่ยนตายจะแย่แล้วงั้น? เป็นไปไม่ได้ อู๋เมี่ยนไม่ได้สร้างผลกระทบอะไรให้เขาแม้แต่น้อยเลยนะ

แต่สิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญแล้ว สำหรับฟางเหยียนแล้ว สิ่งสำคัญตอนนี้ก็คือต้องรีบทำลายสำนักไร้หน้าให้เร็วขึ้น ยิ่งเร็ว วิธีที่ใช้ยิ่งทารุณ คนของเพลิงเสวนก็จะยิ่งโมโหขึ้น มีเพียงความโกรธแค้นที่จะทำให้พวกเขาเปิดเผยออกมาได้ ถึงตอนนั้นฟางเหยียนถึงจะสามารถหาองค์กรที่หลบซ่อนอยู่ในที่มืดมิดมาโดยตลอดนี้ได้ เพียงแค่หาพวกเขาเจอ ต้องให้พวกเขาลงนรกฝังกลบเพื่อเทียนหม่า ฝังกลบเพื่อพรรคพวกสำนักเจ็ดพิฆาต!

เท่านี้ ก็สามารถคืนความปลอดภัยอย่างจริงๆจังๆให้กับเย่ชิงหยู่ได้แล้ว!

เสียงหัวเราะของอู๋หมิงค่อยๆหยุดลง เขาจ้องฟางเหยียน จากนั้นก็ได้มองไปที่เกราะทอง แล้วถาม “แกรู้ว่ามั้ยหอกทองนี้ของฉันเป็นหอกทองอะไร?”

ตอนตั้งคำถาม สายตาของเขาค่อยๆมองลงมาจากยอดของหอก จากนั้นก็ได้มองไปที่ฟางเหยียนอีกครั้ง

ฟางเหยียนสอดส่องไปที่หอกทอง ส่ายหน้าแล้วกล่าว “ขอโทษนะ ฉันไม่อยากรู้”

พูดจบ เขาจะเข้าไปฆ่าอู๋หมิง แต่อู๋หมิงได้ยกมือส่งสัญญาณ แล้วกล่าว “ไม่ต้องรีบ แกฟังเรื่องหอกทองนี้ของฉันก่อนสิ!”

“หอกทองนี้ของฉันติดตามมาสามคน เมื่อหนึ่งพันปีก่อน มีจักรพรรดิองค์หนึ่งให้ช่างตีเหล็กหลอมอาวุธทองคำบริสุทธิ์ เป็นรางวัลให้กับนายพลผู้ไม่แพ้ของเขา หลังจากที่นายพลผู้ไม่แพ้ของเขาได้รับอาวุธไปแล้ว ได้ใช้หอกทองนี้ฆ่าศัตรูไปนับไม่ถ้วน! ฆ่าปาดคอผู้รุกรานมากมาย จนกระทั่งสุดท้าย ผู้รุกรานทั้งหมดถูกเขาขับไล่ออกจากประเทศหวา หลังจากนั้นมา ชาวต่างชาติที่กระเหี้ยนกระหือรือได้ยินว่ามีคนใช้หอกทอง ก็กลายเป็นระมัดระวัง ขี้ขลาด ไม่กล้าเข้าประเทศหวา

“ต่อมานายพลท่านนั้นที่ใช้หอกทองเสียชีวิตลง ลูกของเขารับช่วงต่อตำแหน่งของเขา นั่งเก้าอี้ตำแหน่งนายพล แต่ความสุขมักจะอยู่ได้ไม่นาน เพราะลูกชายของเขาไม่ใช่เทพเจ้าสงครามผู้ไม่แพ้ ไม่นาน ลูกชายของเขาพ่ายแพ้ศึกสงคราม ด้วยเหตุนี้เองหอกทองจึงได้ลับหายไปจากโลกมนุษย์ หลังจากนั้นไม่มีใครรู้ถึงร่องรอยของมัน แต่ในยุทธภพยังคงส่งต่อเรื่องราวที่มันฆ่าคนนับหมื่นมาเช่นเคย ถ้าไม่มีมัน ก็ไม่มีทางป้องกันความสงบสุขประเทศหวาได้หลายปีขนาดนั้น

“ต่อมาอีก เพราะพรหมลิขิตแหละ หอกทองอันนี้ได้ตกอยู่ในมือของฉัน สำนักไร้หน้าของเราไม่เป็นปฏิปักษ์กับโลกมาโดยตลอด การที่มาตกอยู่ในมือของฉันบางทีอาจจะเป็นพรหมลิขิต ให้สำนักไร้หน้าของเราได้ปกป้องแทนเขามั้ง!

“ไม่เป็นปฏิปักษ์กับโลก?” ฟางเหยียนหัวเราะเหอะๆ “สำนักไร้หน้าในตอนนี้ไม่เป็นปฏิปักษ์กับโลกจริงเหรอ? ถ้าพวกแกไม่เป็นปฏิปักษ์กับโลก แล้วฉันจะมาหาพวกแกมั้ย? อู๋หมิง แกนี่มันน่าสมเพชสิ้นดี เป็นหมารับใช้ของเพลิงเสวน แล้วยังพูดแบบนี้อีก”

“แก แกมีสิทธิ์อะไรมาว่าสำนักไร้หน้าของฉัน!”

“ก็จากสิทธิ์ ที่ฉันจะทำลายพวกแกยังไงล่ะ!” ฟางเหยียนพูดอย่างชัดเจน

อู๋หมิงส่งเสียงเหอะออกมา แล้วกล่าว “งั้นก็มาดูกันว่าแกจะมีความสามารถมั้ย!”

“หยุดพล่ามได้แล้ว แกพูดมาตั้งมากมาย ก็แค่ไม่อยากต่อสู้กับฉัน! ไม่ต่อสู้ก็ได้ ตอนนี้แกสามารถเลือกที่จะฆ่าตัวตาย!”ฟางเหยียนกล่าวอย่างเยือกเย็น

อู๋หมิงหัวเราะฮ่าๆๆขึ้นมา แล้วกล่าว “ฆ่าตัวตาย! ความอวดดีของแกเปลี่ยนทัศนคติสามด้านของฉันใหม่จริงๆ ฉันก็แค่อยากใช้อาวุธเทพแบบนี้แทงทะลุร่างกายของแก จะเป็นการเหยียดหยามอาวุธเทพอันนี้หรือไม่นะ!”

“ไม่หรอก! เพราะแกไม่คู่ควรที่จะใช้อาวุธเทพอันนี้” พูดจบ ฟางเหยียนมองอู๋หมิง แล้วใช้น้ำเสียงเย็นชากล่าวต่อว่า “ไม่นาน สำนักไร้หน้าทั้งสำนักก็จะไปอยู่เป็นเพื่อนกับอู๋เมี่ยนแล้ว ไม่มีใครหนีรอดไปได้สักคน!”

“ฉันจำได้ว่าสำนักไร้หน้าของพวกแกยังมีคนหนึ่งที่ชื่อท่านปรมาจารย์ไร้หน้า ใช่มั้ย?”

ฟางเหยียนไม่รู้ว่าท่านปรมาจารย์ไร้หน้าคือใคร แต่เคยได้ยินอู๋เมี่ยนพูดถึง น่าจะเป็นคนที่ไม่ธรรมดามาก ส่วนอู๋หมิงที่อยู่ตรงหน้านี้ สถานะต้องไม่สูงไปกว่าท่านปรมาจารย์ไร้หน้าแน่นอน