บทที่ 471 เสียงกรีดร้อง

พอพูดจบ อู๋หมิงก็ยกปืนยาวในมือขึ้นอีกครั้ง ฟางเหยียนปาดเลือดที่มุมปากออก แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา ลุกขึ้นมาจากพื้น พูดต่อด้วยท่าทางราวกับดูแคลนทุกสิ่ง “แกคิดว่าอาศัยแค่แกจะฆ่าฉันได้หรอ? แกดูตัวเองสูงไปหน่อยแล้วมั้ง? รับมือ อู๋หมิง！”

พอพูดจบ เขาประกบมือและกระโดดขึ้นจากที่เดิม ร่างเขาพุ่งขึ้นไปสูงมาก เห็นแค่ร่างเขาหักงอกลางอากาศ และค่อยลอยลงมา ในจังหวะนั้นสองมือเขาปรากฏดาบใหญ่ขึ้นมาเลือนราง ดาบใหญ่นั้นฟาดฟันลงมาด้วยพลังทำลายล้างอย่างแรง

ดาบนี้ฟาดลงไปอย่างแรงจนอู๋หมิงรับไม่ทัน เขาคิดว่าฟางเหยียนไม่ไหวแล้ว ใครจะคิดว่าเขายังใช้พลังออกมาได้ถึงขนาดนี้

กว่าจะรู้ตัวก็ไม่ทันแล้ว ในยามที่อันตรายมาถึงตัว ผู้ฝึกยุทธ์มักจะมีการป้องกันตัวโดยสัญชาตญาณ สมองจะสั่งการให้ร่างกายมีปฏิกิริยาเฉียบพลัน มีภัยมาก็ต้องป้องกันตัวเอง นี่ไง ร่างของอู๋หมิงก็ด้วย

เขารีบยกหอกทองในมือขึ้นมากันรัศมีดาบของฟางเหยียน ได้ยินเสียงแกร๊งเสียงเดียว แต่ทำโต๊ะหลายโต๊ะในห้องโถงล้มพับลงพื้น ศพของหลายคนลอยติ้วไปทับอีกศพหนึ่ง

นี่เป็นพลังที่ปล่อยออกมาจากร่างทั้งคู่ และพลังนี้เองทำให้สิ่งของรอบด้านสั่นไหวไม่หยุดนิ่ง พอหันมาดูกิริยาของทั้งคู่ ต่างชะงักค้างกลางอากาศกันอีกครั้ง ครั้งนี้ตำแหน่งสลับกัน ฟางเหยียนเป็นฝ่ายรุก

ฟางเหยียนอยู่บน อู๋หมิงอยู่ด้านล่าง

อู๋หมิงไม่ได้คุกเข่าลง แต่จุดที่สองขาของเขาเหยียบผ่านกลับปรากฏรูหลุมขนาดใหญ่มาก พื้นดินแตกระแหงไปตามๆกัน

ศึกครั้งนี้ทำให้สภาพพื้นดินที่เคยราบเรียบกลายเป็นแตกกระจายไม่เหลือดี

สีหน้าของอู๋หมิงผุดเม็ดเหงื่อโตเท่าถั่วออกมา สองดวงตาแดงก่ำแล้ว สองมือของเขากำลังสั่น สองขาก็สั่น พลังนี่มันมหาศาลจริงๆ เหมือนมีภูเขาลูกใหญ่ทับถมตนไว้

ฟางเหยียนจ้องตาอู๋หมิงเขม็ง พูดเน้นทีละคำว่า “นับจากนี้ยุทธภพจะไร้ซึ่งสำนักไร้หน้าอีกต่อไป!”

อู๋หมิงอยากพูดอะไร แต่ที่ออกมากลับเป็นเลือดสดคำโตแทน ในที่สุดเขาก็รับรู้ถึงแรงกดดันของฟางเหยียนแล้ว

“อ๊า!” ในตอนที่ฟางเหยียนกำลังจะลงแรงทั้งหมด เสียงกรีดร้องของเด็กสาวคนหนึ่งดังออกมาจากในหุบเหวนี้

พวกฉินเข่อเดินตามแนวบันไดยาวเหยียดมาจนถึงตึกใหญ่ที่สูงชันแห่งนี้ ตึกนี้สร้างได้ประณีตตามแบบฉบับสิ่งประดิษฐ์จากมนุษย์จริงๆ ตอนยืนมองจากตีนเขา รู้สึกว่าตึกนี้เป็นอารามธรรมดา แต่พอเข้าใกล้ถึงพบว่าอารามกลับสูงกว่าที่พวกเธอคาดคิดไว้หลายเท่านัก หน้าประตูไม่ได้เป็นเสาไม้อย่างที่พวกเธอคิดไว้ แต่กลับเป็นเสาหลักที่สูงตระหง่านคอยค้ำจุนไว้

บนเสาหลักแกะสลักมังกรหินไว้หนึ่งตัว มังกรหินนี่แกะสลักได้ดีราวมีชีวิต ประหนึ่งว่าจะตื่นออกมาบินขึ้นฟ้าได้ทุกเมื่อ

เสาต้นนี้ดึงดูดความสนใจจากคนมากมาย พวกเธอเลยหยิบกล้องออกมาถ่ายรูปเก็บไว้

ในตอนที่พวกเขากำลังซาบซึ้งกับประติมากรรมดุจดังนรกสวรรค์สร้างพร้อมธรรมชาติอันงดงาม จู่ๆท้องฟ้าก็เปลี่ยนสี เกิดเสียงฟ้าร้องดังกึกก้องเสียงหนึ่งขึ้น

เสียงฟ้าร้องที่มาจากทางไหนไม่รู้นี้ทำเอาทุกคนตกใจกันยกใหญ่ ผู้หญิงที่ถ่ายรูปรีบเก็บกล้องกลับและพูดขึ้น “หรือเพราะพวกเราไม่ได้ทำการสักการะเคารพในอาราม เลยทำให้คนในอารามไม่พอใจหรือเปล่า? ฉันเคยอ่านนิยายมาเล่มหนึ่ง ในนั้นบอกไว้ สถานที่แบบนี้จะถ่ายรูปซี้ซั้วไม่ได้ ต้องทำความเคารพคนด้านในก่อน”