บทที่ 488 เบญจธาตุเชื่อมโยงกันไปมา

เจียวเบียวหยักหน้าเบาๆแล้วกล่าว “ใช่ พูดให้ถูกคือ เขาถอยออกมาจากสนามรบ แกรู้มั้ยว่าเขาได้รับชื่ออย่างไรในสนามรบ? ถ้าแกรู้ เกรงว่าแกก็จะต้องกลัวเขาเหมือนที่ฉันกลัว”

“ชูร่า!” เจียวเบียวเงยหน้าขึ้นอย่างไม่สนใจ ยืดอกแล้วพูดต่อว่า “ชื่อในสนามรบของเขาชื่อว่าชูร่า! รู้มั้ยว่าทำไมถึงเรียกว่าชูร่า? เพราะคนที่เขาฆ่ามันเยอะมากๆ นับไม่ถ้วนกันเลยทีเดียว ตอนที่ออกมาจากทะเลทราย เมื่อเขาหิวก็ได้กินอวัยวะภายในของผู้คนที่มาด้วยกันพวกนั้น เมื่อกระหายก็ดื่มเลือดของคนที่มาด้วยกัน มีเพียงเลือดและเนื้อหนังที่สามารถดับกระหาย ระงับความหิวได้ สำหรับเขาแล้วการเกิดการตาย ไม่ได้สำคัญขนาดนั้นมาตั้งนานแล้ว เขาเป็นหน่วยกล้าตายเพียงคนเดียวที่กลายเป็นข้าราชการและปลดประจำการออกมา และเป็นคนเดียวที่ได้รับการแต่งตั้ง ความสามารถของเขาได้พิชิตสนามรบมาแล้ว”

“งั้น เพียงแค่เขาออกโรง ไอ้นั่นไม่ใช่ว่าจบเห่เลยเหรอ?” ผู้ชายกล่าว

เจียวเบียวหัวเราะเหอะๆออกมา แล้วกล่าว “แล้วใครว่าไม่ล่ะ นึกไม่ถึงว่าไอ้นั่นกล้าฆ่าลูกศิษย์ของเขา กู่เฟิงเป็นลูกศิษย์คนแรกที่เขารับไว้ และเป็นลูกศิษย์เพียงคนเดียวเท่านั้น เป็นสิ่งล้ำค่าของเขาตั้งนานแล้ว หัวของมันอยู่ที่คอได้แค่ช่วงขณะนี้เท่านั้นแหละ ใช้เวลาไม่นาน หัวของมันก็จะแยกจากคอของมันโดยสิ้นเชิงแล้ว”

องค์กรนินจา

ผู้เฒ่าเคราขาวยืนอยู่ด้านล่างบันไดของห้องโถงองค์กรนินจา ท่านปรมาจารย์ขององค์กรนินจานั่งอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าที่เหี่ยวย่นของเขากำลังก้มอ่านหนังสือเล่มหนึ่งอย่างใกล้ นั่นเป็นหนังสือเก่าที่ขาดยับ เหมือนเขาต้องใช้พลังมากในการอ่านหนังสือ หนังสืออยู่ใกล้กับใบหน้าของเขามาก ใกล้มาก แทบจะแนบชิดกับหน้าของเขาไปแล้ว เขาพลางอ่าน พลางลูบคลำเครา แว็บๆก็พยักหน้าอืมๆ และแว็บๆก็ส่ายหน้าซะงั้น ดูๆแล้วมีความรู้สึกอย่างกำลังคิดอะไรอยู่

ผู้เฒ่าหลายคนที่ยืนอยู่ใต้บันไดต่างสบตากัน จากนั้นผู้เฒ่าที่อายุมากหน่อยหนึ่งในนั้นเดินเข้าไป แล้วกล่าวอย่างยกมือเคารพโค้งคำนับว่า “ท่านปรมาจารย์ เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! คนนั้นมันล้างบางสำนักไร้หน้า สำนักไร้หน้าถูกสังหารจนสิ้นซากแล้ว”

ท่านปรมาจารย์พยักหน้าอืมๆ คนที่อยู่ด้านล่างบันไดล้วนคิดว่าท่านปรมาจารย์จะตอบคำถามของพวกเขา ทุกคนต่างรอคอยท่านปรมาจารย์เอ่ยปากพูด แต่รอไปสักพัก ท่านปรมาจารย์กลับพยักหน้าอย่างไม่สนใจแล้วกล่าว “ดี เฉียบแหลม นี่สิถึงจะเป็นข้อมูลที่ฉันต้องการ และแล้วฉันก็หาแกจนเจอ แกไอ้นี่ เล่นเอาฉันหามาตั้งหลายวัน หาแกเจอจนได้”

พูดจบ ท่านปรมาจารย์เอามือวางไว้บนเก้าอี้ จากนั้นในปากก็ท่องคำไป การกระทำนี้ทำให้ผู้เฒ่าหลายคนที่ยืนอยู่ที่ด้านล่างบันไดค่อนข้างหมดคำพูด ทุกคนต่างมองหน้ากันอีกครั้ง นี่เป็นผู้เฒ่าคนที่หกที่ยืนขึ้นพูดแบบนั้นแล้ว ทุกคนท่านปรมาจารย์ล้วนไม่สนใจพวกผู้เฒ่า เพียงแต่อ่านหนังสืออย่างไม่สนใจ

การกระทำนี้ทำให้หลายๆคนเริ่มทนไม่ไหวแล้ว ด้วยเหตุนี้จึงเริ่มตั้งคำถามขึ้นมาว่า “นี่มันอะไรกัน? ท่านปรมาจารย์มึนหรือเปล่าเนี่ย? ช่วงนี้เขาเจ็บไข้ได้ป่วยอะไรบ้างมั้ย ระบบในร่างกายยังปกติอยู่มั้ย?”

“ร่างกายของท่านปรมาจารย์จะมีปัญหาได้อย่างไรกัน บำเพ็ญตนมาหลายร้อยปีขนาดนั้น อยู่เหนือคนธรรมดาไม่นานแล้ว กล่าวอีกนัยคือ ร่างกายนี้ไม่สามารถรับจิตวิญญาณของท่านปรมาจารย์ได้แล้ว แล้วเขาจะป่วยได้อย่างไรกัน?”

“แต่ปฏิกิริยาโต้ตอบของท่านปรมาจารย์ช้าไปหน่อยมั้ย หรือว่าเกิดปัญหาอะไร ทำไมพวกเราถามอยู่ที่นี่ตั้งนานแล้ว เขามักจะหลบหลีกคำถามของพวกเราแล้วไปที่เรื่องอื่นล่ะ”

“ชัดเจนมาก ว่าท่านปรมาจารย์ไม่อยากตอบคำถามนี้ของพวกเรายังไงล่ะ พวกเราอย่าถามต่อไปอีกเลยนะ! ในเมื่อท่านปรมาจารย์ได้ยินก็จะตอบมาเอง หรืออยู่กันมานานขนาดนั้นแล้ว ยังไม่รู้นิสัยของท่านปรมาจารย์อีกเหรอ?”

“แต่มันวิกฤตมากแล้วนะ คุณต้องรู้ก่อนนะว่าสำนักไร้หน้ามีมาพันกว่าปีแล้ว ไม่พูดว่าทำอะไรเพื่อประเทศชาติแห่งนี้มาบ้าง แต่พวกเขาเป็นเหมือนเสาหลักต้นหนึ่งของประเทศหวา หรือพวกคุณลืมสำนักทั้งห้าแก๊งประเทศหวาไปแล้วเหรอ? สำนักไร้หน้า แก๊งเก้ามังกร สำนักฉิวหลง สำนักกุ่ยกู๋ สำนักเทียนซือ สำนักทั้งห้านี้เป็นป้อมปราการอยู่ในเบญจธาตุประเทศหวาของเรา ครอบครองตำแหน่งที่สำคัญที่สุดของสำนักทั้งห้าแก๊งประเทศหวาของเรา แล้วยังเป็นตัวแทนความสมดุลของธาตุโลหะ ธาตุไม้ ธาตุน้ำ ธาตุไฟ ธาตุดินประเทศหวาของเราอีกด้วย ตอนนี้ล้มสำนักไร้หน้าไปแล้ว มันจะดีได้อย่างไรกันเล่า!”