บทที่ 492 หยางซง เจ้าเจ็ดตระกูลหยาง

ความจริงฉินเข่อไม่ค่อยชอบเอาความสัมพันธ์ของตระกูลลุงใหญ่มาพูดสักเท่าไหร่ แต่เมื่อเจอกับคนเลวทรามแบบนี้ เธอต้องใช้ไม้แข็ง

“ผมไม่แจ้งความก็ได้นะ ดูพฤติกรรมของคุณก็แล้วกัน ถ้าคุณขอโทษผมอย่างจริงใจ ผมสามารถคิดทบทวนปล่อยคุณไปได้นะ” อาจารย์วัยรุ่นเริ่มโอหังขึ้นมา แววตาก็อดที่จะมองไปที่ร่างกายของฉินเข่อไม่ได้

การขอโทษที่เขาว่านั้นไม่ใช่การขอโทษธรรมดา สิ่งที่เขาต้องการคือสิ่งนั้นที่ยากจะเอ่ยออกมา ส่วนสิ่งนี้นะเหรอ ทุกคนเข้าใจอยู่!

ฉินเข่อดูแคลน แล้วกล่าว “เดิมทีฉันก็แค่อยากจะหาคุณเพื่อรู้เกี่ยวกับศาสตราจารย์คนนั้น ฉันไม่คาดคิดว่าแป๊บเดียวคุณก็จะแยกเขี้ยวของตัวเองออกมาแล้ว ฉันล่ะเศร้าโศกแทนผู้หญิงของมหาลัยแห่งนี้ที่ถูกคุณทำร้ายเสียจริงๆ”

“คุณหมายความว่ายังไง?” อาจารย์วัยรุ่นเอียงหัวถาม

“ปัง!” จู่ๆ ประตูของห้องทำงานถูกถีบออก มีชายที่สูงใหญ่ รูปร่างกำยำเดินเข้ามาจากด้านนอก ด้านหลังของเขายังติดตามมาด้วยรปภ. อีกทั้งผู้บริหารของมหาลัยหลายคน ทุกคนต่างพากันยับยั้งคนนั้น แต่ไม่มีใครกล้าไปห้ามเขาข้างหน้า ล้วนยับยั้งเขาด้วยปากเปล่าว่าอย่าวู่วาม

ผู้ชายลักษณะกำยำล่ำสัน อายุยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปี ใส่ชุดสูททั้งตัว ผิวค่อนข้างดำ แต่นี่ไม่ได้บดบังออร่าความเป็นชนชั้นสูงที่มีในตัวของเขาเลย หลังจากที่เดินเข้ามาแล้ว เขาสีหน้าเกรี้ยวกราด มองไปแล้วท่าทางโมโหสุดๆ แววตาคู่นั้นของเขาจ้องไปที่อาจารย์วัยรุ่นคนนั้นอย่างไม่ละสายตา เหมือนกับจะกลืนกินเขาทั้งเป็นก็มิปราณ!

อาจารย์วัยรุ่นตกใจกับการถีบประตู เขาหันไปมองวัยรุ่นอันกำยำคนนี้ตรงหน้าอย่างมึนงง จากนั้นได้เลื่อนสายตามองไปที่คณบดี แม้แต่อธิการบดีก็สีหน้าจำใจ เห็นได้เลยว่าคนนี้เก่งกาจมากขนาดไหน เขากลืนน้ำลาย แล้วถาม “อธิการบดี นี่มันอะไรกันเนี่ย? คนนี้เป็นใครกัน?”

อธิการบดีมองอาจารย์วัยรุ่นอย่างหน้าเสีย นัยน์ตามีความโกรธที่พูดออกมาไม่ได้ เขาพูดกับอาจารย์วัยรุ่นว่า “นี่คือลูกชายคนเล็กของท่านหยางดินแดนตะวันตกของเรา หยางซง! คุณชายหยาง”

“คุณชายหยาง!” อาจารย์วัยรุ่นพูดอย่างพึมพำออกมา

เขาอยากรู้มากว่าทำไมจู่ๆคุณชายหยางถึงได้ปรากฏกายที่ห้องทำงาน นี่คือห้องทำงานของคณะของพวกเขา

“พี่ชาย!” ในตอนที่อาจารย์วัยรุ่นยังคิดไม่ตกอยู่นั้น จู่ๆฉินเข่อก็ตะโกนใส่หยางซง เสียงนี้ทำเอาอาจารย์วัยรุ่นสั่นไปทั้งตัว เดิมทีตอนที่ได้ยินคุณชายหยางการเรียกขานนี้เขาก็รู้สึกตัวชาแล้ว ตอนนี้ฉินเข่อเรียกเขาพี่ขาย ยังต้องพูดอีกเหรอ เขามาเพื่อฉินเข่อไงล่ะ

เมื่อนึกถึงจุดนี้ เขากลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว มองไปที่ฉินเข่อ แล้วมองคนที่ชื่อหยางซงนั้น

อาจารย์วัยรุ่นไม่รู้ว่าฉินเข่อเป็นใคร แต่เขารู้ว่าตระกูลหยางทำอะไร ตระกูลหยางเป็นตระกูลใหญ่ของดินแดนตะวันตก ครอบครัวรวยมาก ว่ากันว่าที่ดินแดนตะวันตกนี้ มีธุรกิจมากมายล้วนเป็นของตระกูลพวกเขา รวมทั้งการก่อสร้างบางส่วนของมหาลัย ล้วนเกี่ยวพันกับตระกูลหยาง ตอนประชุม อธิการบดีเคยได้พูดไว้

เมื่อกี๊ตัวเองทำอะไรลงไปเนี่ย ยั่วใครไม่ยั่ว ดันไปยั่วโมโหคนที่มีความสัมพันธ์กับตระกูลหยาง

ตระกูลหยางไม่ใช่ใครจะแตะต้องได้ บางครั้งมีปัญหายั่วโมโหได้ แต่ไม่มีปัญหาเอาชีวิตเข้าแลกนี่แหละ ถ้าตระกูลหยางคิดจะบี้คนแบบเขาให้ตาย ก็ง่ายมาก เขามั่วมากไปแล้ว มั่วสุดๆ