บทที่ 502 เปลวไฟทะยาน

เดิมที่ฉาดนี้โจวเจิ้งจะตบหวังชิงชิง แต่ผู้จัดการคนนี้เข้ามาได้จังหวะพอดี นี่ เป็นการกระโดดเข้ากองไฟเองชัดๆ ทำให้โจวเจิ้งเอาความโกรธทั้งหมดที่มีตบลงไปที่หน้าของเขา

โจวเจิ้งชี้ผู้ชายคนนั้น แล้วเตือนว่า “ฉาดนี้ตบแกที่ไม่ดูตาม้าตาเรือ ขัดจังหวะการพูดของฉัน”

หลังจากพูดจบ เขาจ้องผู้จัดการแล้วย้อนถามว่า “ทำไม? แกคิดว่าฉันจะกลัวหยางจิ่งเซียน? ไม่พูดฉันจะมาที่นี่เพื่อหาเรื่องหรือไม่ แม้ฉันจะมาก่อความวุ่นวายที่นี่ แกคิดว่าฉันจะกลัวเขา?”

ผู้จัดการหนุ่มลูบหน้าแก้มที่ถูกตบ แม้จะเจ็บอย่างปวดแสบปวดร้อน แต่เขารู้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเขายั่วโมโหไม่ได้ ด้วยเหตุนี้เองทำได้เพียงอดทนกับความขมขื่น แล้วกล่าวด้วยสีหน้าลำบากใจว่า “ผมก็ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นครับ คุณชายโจว คุณก็พูดมาสิครับมาใครที่อยู่ที่นี่ยั่วโมโหคุณ! คุณก็เรียกมา พวกเราจะทำคล้อยตามคุณ จัดการตามคุณแน่นอนครับ”

“ใช่พนักงานหน้าฟร้อนท์มั้ยครับ?” ชายหนุ่มมองโจวเจิ้งพลางถามอย่างระมัดระวัง

โจวเจิ้งดูแคลนออกมา ยกมือขึ้นมาวางบนตัวของพนักงาน แล้วกล่าว “ถือว่าแกรับผิดชอบต่อหน้าที่ ได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันจะให้โอกาสแกหนึ่งครั้ง หาคนที่ฟางเหยียนให้ฉัน บอกฉันว่ามันพักที่ไหน ฉันจะไปหามันเอง! แล้วฉันจะไม่ไปวุ่นวายถึงหยางกงของพวกแก เข้าใจ?”

เมื่อได้ยินฟางเหยียนชื่อนี้ หวังชิงชิงหวาดผวา มือทั้งสองข้างของเขาลากแขนของโจวเจิ้งอย่างแรง แล้วกล่าว “โจวเจิ้ง แกจะทำอะไร? มีอะไรเรากลับไปคุยกันไม่ได้เลยงั้นเหรอ? จำเป็นต้องหาเรื่องที่นี่?”

“เหอะๆ!” โจวเจิ้งรู้สึกน่าขำจากใจจริง เขาจ้องหวางชิงชิงกล่าว “กลับไปคุยกัน? หาเรื่อง? แกคิดว่าฉันโจวเจิ้งเป็นไอ้โง่หรือไง? หวังชิงชิงฉันจะบอกให้นะ วันนี้ถ้าไอ้นั่นไม่ตาย เรื่องนี้ก็ไม่จบ!”

“แก น่าจะเข้าใจว่าฉันกำลังพูดอะไรอยู่นะ!” โจวเจิ้งกล่าวอย่างเย็นชา ความยึดมั่นที่อยู่นัยน์ตาไม่มีทางสั่นคลอนได้!

พูดจบ โจวเจิ้งหันไปมองผู้จัดการคนนั้น เห็นผู้จัดการยังไม่ขยับใดๆ เขากำลังเตรียมจะพูด หวังชิงชิงปล่อยมือนั้นที่จับโจวเจิ้งออก แล้วผลักโจวเจิ้งไป

แว็บเดียว ทำให้ร่างกายของโจวเจิ้งถอยหลังรัวๆไปหลายก้าว หลังจากที่เขาตั้งหลักได้แล้ว ก็ชะงักไป แล้วถาม “มึงแม่งจะทำอะไรวะ?”

หวังชิงชิงสีหน้าเปลี่ยนไป แสดงด้านของหญิงแกร่งของตัวเองออกมา แล้วกล่าวอย่างเด็ดขาดว่า “กลับบ้าน มีอะไรกลับไปคุยกัน!”

หวังชิงชิงรู้ดีมาก ถ้าเดี๋ยวฟางเหยียนรู้ความเคลื่อนไหวของด้านล่าง เขาต้องระงับอารมณ์ไว้ไม่อยู่แน่ๆ ถึงแม้จะใช้ชีวิตกับฟางเหยียนไม่ถึงกับนาน แต่เธอรู้ดีถึงสไตล์การทำงานของฟางเหยียน นั่นไม่ใช่คุณชายที่อารมณ์ดีคนหนึ่งเลยล่ะ

โจวเจิ้งจ้องแววตาของหวังชิงชิง เมื่อเห็นสีหน้าโกรธของหวังชิงชิง จู่ๆเขาก็ยกมือขึ้นมาจับคอหอยของเธอไว้ แล้วกล่าว “บ้านอะต้องกลับแน่อยู่แล้ว แต่ก่อนอื่นฉันต้องฆ่ามันก่อน! อย่าคิดว่าฉันกำลังล้อเล่นกับแกอยู่ ฉันโจวเจิ้งไม่ชอบพูดล้อเล่น”

หลังจากพูดจบ เขาปล่อยมือไป จากนั้นก็จับแขนของหวังชิงชิง ใช้แรงลากเธอไปที่ตน หลังจากที่เข้าถึงตัวเขาแล้ว เขาเข้าใกล้หวังชิงชิงแล้วดม หวังชิงชิงตัวสั่นกับการกระทำนี้ เธอดิ้นพลางพูดว่า “แกจะทำอะไร! ปล่อยฉันนะ”

โจวเจิ้งไม่สน เอาแต่กอดเธอไว้แน่นๆ หลังจากที่สูดดมอย่างลึกๆที่ตัวของเธอแล้ว เขากล่าวดูแคลนออกมาว่า “บนร่างกายของแกมีกลิ่นของคนอื่นแล้ว แกคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าพวกแกทำอะไรข้างบนนั้น?”