บทที่ 512 ความกล้าหาญของฟางจินหยวน

จากนั้นเขายืนขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งเมื่อกี๊ แล้วกล่าว “ไป ตามฉันไปดูกัน ฉันล่ะอยากจะรู้ว่าใครมันกล้ามากขนาดนั้น นึกไม่ถึงว่าจะบุกรุกมาหาคนที่ตระกูลฟางได้!”

ไม่นาน ฟางจินหยวนพาลูกชายและหลายคนมาที่สวนของนอกห้องโถง นี่เป็นสวนที่ใหญ่กว่าสนามบาสสองสนาม สวนอยู่ที่ประตูของห้องโถง ที่ประตูห้องโถงมีสมาชิกทุกคนของตระกูลฟางยืนอยู่ มีภรรยาของฟางไห่เซิง มีภรรยาของฟางไห่ถาง แล้วยังมีลูกสาวและหลานชายและพวกหลานทั้งหลายอีกหลายคนของฟางจินหยวน ฟางฟังไม่อยู่ เธอไปเรียนแล้ว

หลังจากที่เห็นฟางจินหยวน ทักคนล้วนเดินมาที่เขา สายตาของฟางจินหยวนจ้องไปยังฉากที่อยู่ตรงหน้า ในสวนที่ใหญ่โต ล้อมไว้ด้วยชายฉกรรจ์ที่สวมชุดแดง มีประมาณหลายสิบคน ตรงกลางของพวกเขามีผู้หญิงที่ลักษณะสวย ดูๆแล้วมีเสน่ห์มาก หญิงสาวผมสั้น ผมสั้นเหมือนผู้ชาย เธอสวมชุดฮั่นฝู มือถือพัด มีลักษณะของความกล้าหาญสะท้อนออกมา ดูท่าทางแล้วมีความกล้าหาญไม่น้อยไปกว่าผู้ชายเลย

เธอยืนอยู่ตรงกลางของผู้คน ไม่ขยับ หลังจากที่เห็นฟางจินหยวนเดินเข้ามาแล้วนั้น สายตาของเธอมองไปที่ฟางจินหยวนโดยปริยาย จ้องฟางจินหยวน เธอยกมือขึ้นมากำหมัดแล้วถาม “ท่านฟาง ช่วงนี้มีความสุขดีนะ?” ที่แท้ นี่คือผู้หญิง เพราะเสียงของเธอไพเราะดี เพราะกว่าร้องเพลงเสียอีก

ฟางจินหยวนไม่รู้จักผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าว่าเป็นใคร เพียงแต่หัวเราะเหอะๆออกมา แล้วถาม “แกมาหาคนที่ตระกูลฟาง?” พูดจบสายตาของเขามองไปด้านล่างยังที่ๆคนพวกนั้นนอนกองอยู่

หญิงสาวพยักหน้า แล้วกล่าว “ฉันคือกู่ซู๋ ฉันมาเพื่อหาฟางเหยียนของพวกแก เดิมทีฉันแค่อยากมาแบบดีๆ ใครจะรู้ว่าจะเจอการขัดขวางของเจ้าที่ของพวกแก ช่วยไม่ได้นะ ฉันก็ทำได้เพียงบุกรุกเข้ามาแล้วล่ะ”

“อ๋อ? หาฟางเหยียน? แกคือแฟนสาวของเขา? หรือว่าเป็นคนที่ขอบเขา? ฉันรู้ว่าข้างนอกคนที่ชอบฟางเหยียนของเรานับไม่ถ้วน แต่คนที่มาให้เขารับผิดชอบถึงที่ไม่มีเลยนะ” ความจริงฟางจินหยวนรู้แต่ยังจะถาม เขารู้อยู่แล้วว่าผู้หญิงคนนี้คือกู่ซู๋ และเพราะแบบนี้ จึงได้ดูเหมือนว่าเขาไม่กลัวผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้านี้แต่อย่างใด

หญิงสาวดูแคลนเหอะๆออกมาสองครั้ง แล้วกล่าวอย่างไม่อ้อมค้อมว่า “ท่านฟาง หลานชายของท่านฆ่ากู่เฟิงศิษย์ของฉัน ฉันว่าท่านน่าจะรู้นะ? ที่วันนี้ฉันมาที่นี่ ก็อยากให้ท่านส่งฟางเหยียนมา เป็นการอธิบายให้ฉัน”

ขณะนี้ ชายฉกรรจ์ที่ไม่สวมเสื้อผ้าท่อนบนยกเก้าอี้มาอยู่ด้านหลังของฟางจินหยวน เอาเก้าอี้วางไว้ด้านล่างก้นของเขา ฟางจินหยวนนั่งลงราวกับไม่ลังเล แล้วกล่าวอย่างสูงส่งว่า “แกบุกรุกเข้ามาในตระกูลฟาง ทำร้ายและฆ่าคนมากมายขนาดนั้นของตระกูลฟาง หรือแกไม่คิดที่จะอธิบายให้ตระกูลฟางฟังหน่อยเหรอ?”

ในฐานะที่เป็นตระกูลอันดับหนึ่ง ถูกคนมาท้าทายถึงที่ ก็ต้องปกป้องเกียรติยศและศักดิ์ศรีของตระกูล หลายสิบปีแล้วตระกูลฟางไม่มีใครกล้าเข้ามาท้าทายถึงที่ นึกไม่ถึงว่าวันนี้จะมีคนท้าทายถึงที่ ก่อนอื่นก็เจอกับการโจมตีอย่างหนักมากทางการค้า แล้วยังถูกคนท้าทายถึงที่อีก นี่มันอยากให้ชื่อเสียงของตระกูลฟางป่นปี้เพียงชั่วข้ามคืน

ฟางจินหยวนถึงขั้นสงสัย พวกเขาทำอย่างนั้นอย่างมีเป้าหมายมีการปรึกษา เป้าหมายก็คือล้มตระกูลฟาง

กู่ซู๋ต้องฟางจินหยวนกล่าวพึมพำว่า “ถ้าพวกมันไม่ขวางฉัน ฉันก็ไม่ลงมือทำร้ายพวกมัน! ตระกูลฟางเป็นตระกูลที่มีศักดิ์ศรีขนาดไหน ถ้าไม่ใช่เพราะเกิดเหตุโดยเฉพาะ ใครจะกล้ามาหาคนถึงที่ได้กันเล่า!”

ฟางจินหยวนดูแคลนออกมา น้ำเสียงเข้มงวดขึ้น “ในเมื่อแกรู้ว่าตระกูลฟางไม่ใช่ที่ใครจะบุกรุกก็บุกรุกได้ แล้วแกยังบุกรุกเข้ามาที่ตระกูลฟางอีก! ถ้านี่ไม่ใช่กำลังท้าทายอำนาจของตระกูลฟาง แล้วมันคืออะไร?”

กู่ซู๋เงยหน้าขึ้น แล้วกล่าวอย่างช้าๆว่า “ฉันก็แค่มาหาฟางเหยียนมาขอคำอธิบาย ศิษย์ที่ฉันเลี้ยงมาตั้งแต่เล็กจนโตบอกว่าตายเพราะถูกเขาฆ่า ถ้าเขาไม่ชดเชยให้ฉัน ต่อไปยังไม่รู้เลยว่าคนในยุทธภพจะพูดถึงฉันว่าไงบ้าง อีกอย่าง คนมีจิตใจ ต่อให้เลี้ยงหมา ก็เลี้ยงมาสิบกว่าปี ยิ่งไปกว่านั้นฉันเลี้ยงคนนะ”