บทที่ 529 ผู้หญิงชั่วร้าย

“แก...” เสี่ยวหงเดิมคิดว่าตัวเองได้เปรียบแล้ว ไม่คิดว่าจะมีคนแส่ไม่เข้าเรื่องโผล่ออกมา พอเห็นฉินเข่อเดินตามหลังผู้ชายตรงหน้า เธอยิ่งรู้ดีแก่ใจแล้ว เลยแค่นเสียงหึบอกว่า “ฉันเตือนแกดีๆนะว่าอย่าแส่ไม่เข้าเรื่อง ฉันถือว่าแกเป็นลูกผู้ชาย พาผู้หญิงของแกไปจากที่นี่ซะ”

คนอื่นที่หวังและเชื่อมั่นในตัวเขาพากันใช้สายตาบอกไม่ถูกแบบนั้นมองเขา ทุกคนไม่กล้าพูดรั้งไม่ให้เขาไป ตอนนี้สิทธิ์ในการเลือกอยู่ที่ตัวเขา เขาไม่มีหน้าที่หรือความรับผิดชอบไปช่วยคนไหนก็ตามในที่นี้ ตรงกันข้าม ตอนนี้เขาซ้ำเติมได้เลยด้วยซ้ำ แก้แค้นพวกคนที่พูดประชดแดกดันเขาเมื่อกี้

แต่ฟางเหยียนไม่ใช่คนแบบนั้น เขายิ้มเย็นว่า “ทำไม? คุณกลัวผมหรือไง? กลัวผมจะเปิดเผยความลับของคุณที่นี่?”

สีหน้าเสี่ยวหงเปลี่ยนสี เธอหรี่ตาถามว่า “หมายความว่ายังไง? ให้โอกาสแกแล้วไม่เอาหรือไง?”

“โอกาส!” ฟางเหยียนส่ายหัวอย่างหน่ายใจพลางว่า “แต่ไหนแต่ไรมา มีแต่ผมให้โอกาสคนอื่น ไม่เคยมีใครกล้าว่าให้โอกาสผมต่อหน้าผมมาก่อน! คุณพูดผิดหรือเปล่า?”

เย่อหยิ่ง อหังการ์ ทรงพลัง ดูแคลน！ไม่เห็นใครในสายตา ดูแคลนทุกสิ่งอย่างรังเกียจ ในสายตาเขาแล้วแสดงสิ่งเหล่านี้ออกมาได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน ประหนึ่งไม่มีใครสามารถยั่วโมโหเขาได้ ตรงกันข้าม สำหรับเขาแล้วคำพูดของทุกคนล้วนเป็นเรื่องตลกทั้งสิ้น!

เห็นฟางเหยียนพูดแบบนี้ด้วยน้ำเสียงมั่นใจอย่างยิ่ง เห็นสีหน้าเย่อหยิ่งที่เขาแสดงออกมา พวกคนแก่ที่เมื่อกี้เยาะเย้ยเขายิ่งรู้สึกผิดหนักขึ้น ต่างพากันก้มหน้าลงถอนหายใจในความไม่รู้ของตนอย่างเหนื่อยใจ

อยู่มาค่อนชีวิตแล้ว แต่จิตใจกลับเป็นผู้ใหญ่ได้ไม่เท่าชายหนุ่มคนนี้ นี่เป็นการโจมตีที่ใหญ่ที่สุดสำหรับหลายคน！

เสี่ยวหงอดมองสำรวจฟางเหยียนอีกครั้งไม่ได้ หลังจากการมองสำรวจไม่กี่วินาที เธอแค่นเสียงหยันพลางว่า “แกแน่ใจว่าจะออกหน้าให้ตระกูลหยางใช่ไหม? เดิมฉันเห็นแก่ที่แกเป็นลูกผู้ชายคนหนึ่งเลยไว้ชีวิตแก ในเมื่อแกไม่รู้ผิดชอบชั่วดี งั้นก็โทษฉันไม่ได้ที่ฆ่าแกทิ้งด้วยละกัน เจ้าวัวรอง ลงมือเลย ฆ่าคนไม่รู้ผิดชอบชั่วดีคนนี้ซะ”

เทียนขุยเงยหน้าขึ้นมองฟางเหยียน แต่แค่แวบเดียว เขาก็ก้มหน้าลงไปอีกครั้ง

ทันใดนั้นแววตาแปรเปลี่ยนเป็นเหมือนตกอยู่ในภวังค์ สายตาเริ่มเหม่อลอย มีหมอกควันดำมืดกลุ่มหนึ่งวิ่งวนอยู่บนใบหน้า

คิ้วเสี่ยวหงขมวดมุ่นขึ้นมาอีก เธอตะคอกเสียงดังว่า “เจ้าวัวรอง คุณทำอะไรน่ะ? รีบลงมือสิ! ฆ่าคนนั้นที่พื้นก่อนก็ได้ อย่าทำฉันเสียเวลา”

เทียนขุยจ้องเจ้าสามหยางที่พื้นเขม็ง เขากำหมัดแน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวน่ากลัว

ทันใดนั้น ดวงตาเขาเริ่มแดงก่ำไปด้วยเลือด จากนั้นเขาย่อลงพื้น มือกุมหัวอย่างเจ็บปวด

ไม่ต้องสงสัยเลย เทียนขุยคือโดนใส่ยาสั่งบางอย่าง หรือใช้วิชาอะไรสักอย่างควบคุมเขาไว้ คนนี้ก็คือเสี่ยวหง เขาไม่รู้ว่าเสี่ยวหงใช้วิธีอะไรกันแน่ สรุปแล้วเป้าหมายของเธอคือ ทำให้เทียนขุยกลายเป็นอาวุธของเธอ