บทที่ 549 หวังชิงชิงคลำมีดออกมา

กล่าวจบ มือเขาก็เริ่มออกแรงมากขึ้น เริ่มลูบคลำไปทั่วร่าง

ความรู้สึกนี้เขาเคยผ่านมาในฝันนับครั้งไม่ถ้วน คิดไม่ถึงว่าครั้งนี้ถึงกับกลายเป็นความจริง เป็นความจริง ความจริงอย่างแน่นอน

ขณะที่เขาจมอยู่ในห้วงนั้น ตัวเขาก็เข้าสู่ระดับที่บ้าคลั่งขึ้นมาอีกขั้น จู่ๆ มือของหวังชิงชิงก็เอื้อมเข้าไปใต้ที่นอนในทันใด ปลายนิ้วของเธอคว้ามีดสั้นเล่มหนึ่งไว้อย่างรวดเร็ว

นี่คือของที่เธอเตรียมพร้อมไว้ก่อนหน้านี้ เธอรู้ว่าโจวเจิ้งไม่มีทางปล่อยฟางเหยียนไปทั้งอย่างนั้น พบเจอฟางเหยียน ช้าเร็วเขาก็ต้องแก้แค้นอีกฝ่าย โจวเจิ้งเป็นคนอาฆาตแค้น หากเขามองตนจนเบื่อแล้ว ย่อมไม่มีทางดีต่อตนเองอย่างแน่นอน นี่ล้วนมองเห็นได้ด้วยตา แทนที่จะแต่งให้เขาอย่างขมขื่น ยังไม่สู้ฆ่าเขาให้ตายไปเสียเลยดีกว่า

ฆ่าเขาแล้ว ไม่เพียงสามารถหลีกเลี่ยงให้เขาไม่ไปสร้างความยุ่งยากให้คุณชายได้อีก ยังสามารถแก้ไขปัญหามากมายได้ด้วย คิดหน้าคิดหลัง หวังชิงชิงถึงได้ทำการตัดสินใจอย่างแน่วแน่เช่นนั้นออกมา เมื่อทำการตัดสินใจแล้วเธอถึงยอมให้โจวเจิ้งทำเช่นนี้

หวังชิงชิงเวลานี้ปล่อยวางทุกอย่าง เธอคิดตกแล้ว จะต้องฆ่าโจวเจิ้งให้ได้

คิดมาถึงตรงนี้ เธอก็กัดฟัน ล้วงมีดสั้นเล่มนั้นออกมารวดเดียวจบ โจวเจิ้งกำลังกระทำการต่างๆ ออกมามากมายอย่างละโมบ หวังชิงชิงตัดสินใจแน่วแน่แล้ว มือเธอก็คว้ามีดสั้น แทงลงไปที่โจวเจิ้งผู้หื่นกระหายอย่างรุนแรง

ขณะที่เธอคิดว่ามีดได้แทงลงไปที่ตัวโจวเจิ้งแล้วนั้น ทันใดนั้น โจวเจิ้งก็หยุดการเคลื่อนไหวของปากลง เอื้อมมือคว้าแขนข้างหนึ่งของหวังชิงชิงไว้ฉับพลันทันที คว้าข้อมือเธอไว้ได้อย่างแม่นยำไม่มีพลาด ทำให้แรงของหวังชิงชิงหายไปในทันที

เวลานี้ อากาศราวกับหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงหัวใจของคนสองคนที่กำลังเต้นอยู่

“ตึกตักๆๆ!” หวังชิงชิงรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองใกล้จะหลุดออกมาแล้ว สีหน้าที่เรียบเฉยเมื่อสักครู่ของเธอเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกขึ้นมา

พลาดแล้ว เธอพลาดแล้ว เดิมคิดว่าจะทำสำเร็จ เธอถึงกับล้มเหลวเสียแล้ว

โจวเจิ้งเป็นนินจา ร่างกายจะไวเป็นพิเศษต่อผู้ที่ต้องการจะทำร้ายตัวเอง เหมือนกับตอนที่ฟางเหยียนยิงต่อหน้า สมองจะมีปฏิกิริยารับรู้ถึงอันตรายอย่างรวดเร็ว อีกทั้งเขาไม่ใช่พวกบุ่มบ่าม เขาเป็นคนมีสมอง หวังชิงชิงไม่ใช่ผู้หญิงที่เชื่อฟังผู้อื่น ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ออกไปตั้งหลายปีโดยไม่ยอมกลับมา ตอนนี้เชื่อฟังขนาดนั้น ใช้ก้นคิดก็คิดออกได้ว่าเธอมีแผนการบางอย่าง ดังนั้นขั้นตอนทั้งหมด โจวเจิ้งล้วนกำลังป้องกันหวังชิงชิงอยู่

หากหวังชิงชิงไม่ทำอะไรก็ดีไป นับว่ามีความคิดคล้อยตามเขาแล้ว หากเธอมีการเคลื่อนไหวอะไร เช่นนั้นตนก็จะได้ป้องกันได้ทัน เขารู้ว่าผู้หญิงเป็นสิ่งมีชีวิตที่เชื่องยากที่สุด โดยเฉพาะผู้หญิงอย่างหวังชิงชิง เชื่องยากยิ่งกว่า

เป็นอย่างที่คิดเวลานี้มาถึงจริงๆ สุดท้ายหวังชิงชิงก็ใช้มีดจ่อมาที่ตน

โจวเจิ้งค่อยๆ หันศีรษะมาประสานสายตากับหวังชิงชิง ดวงตาคู่นั้นเปลี่ยนเป็นแดงฉาน ทั้งใบหน้าเดือดดาลจนระงับไม่อยู่ เขาพยักหน้าติดๆ กัน พูดด้วยวาจาเย็นเยียบ “ดี ดีมาก ดีเหลือเกิน ถึงกับชักมีดออกมาใส่ฉันแล้ว!”

พดจบ เขาก็เพิ่มแรงไปที่มืออีกเล็กน้อย หวังชิงชิงร้องออกมา พร้อมกับมีดที่ตกลงไปบนเตียง

หวังชิงชิงหายใจหอบคิดจะผลักโจวเจิ้งออกไปโดยทันที แต่ถูกโจวเจิ้งจบข้อมือไว้อย่างแน่นหนา เธอเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง จะสู้แรงโจวเจิ้งได้อย่างไรกัน นี่ไม่ใช่มดสู้กับช้างหรอกหรือ?

ยิ่งกว่านั้นโจวเจิ้งในตอนนี้ก็เป็นช้างที่กำลังโกรธเกรี้ยวด้วย!