บทที่ 565 บางที อาจจะไม่เจอกันแล้ว

เดิมทีประโยคหน้าถือว่าเป็นผลดีกับตระกูลโจว แต่เมื่อประโยคสุดท้ายดังขึ้น ใบหน้าอันเหี่ยวย่นของโจวปินคางจู่ๆก็ดูไม่ดีอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

เขาตาลุกโตมองฟางเหยียน ยังไม่ทันได้เอ่ยปากถาม ฟางเหยียนได้ตบไปที่หน้าของโจวเจิ้ง ได้ยินเสียงฟับ วินาทีถัดมา ฝ่ามือของโจวเจิ้งร่วงลงมาจากข้อมือ เลือดในเส้นเลือดก็กระฉูดตามออกมา

“อ้า!” เสียงคร่ำครวญดังสนั่นทั้งตระกูลโจว หลังจากเสียงร้องที่โหดร้ายมากจนนึกว่าไม่มีในโลกดังขึ้น ประสาทสัมผัสทั้งห้าของโจวเจิ้งบิดรวมเข้าด้วยกัน

“มือของผม!” โจวเจิ้งชี้ไปมือของตัวเองร้องอย่างทรมานออกมา จากนั้นก็เห็นเขากัดฟันแน่น

ทุกๆคนต่างเหงื่อตก มองไปยังเทพที่เหมือนกับปีศาจคนนี้ ตัวสั่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ แม้แต่ตระกูลโจวยังไม่กล้าแตะต้อง ถ้าพวกเขาเข้าไปยุ่ง ก็ไม่ใช่ว่าจะถูกล้างบางทั้งหมดเหรอ!

ยิ่งตลกกว่านั้นคือ จู่ๆโจวปินคางโค้งคำนับเก้าสิบองศาต่อหน้าของฟางเหยียน แล้วกล่าวอย่างเคารพว่า “ขอบคุณครับจอมพล!”

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาระแวดระวังกับคนแบบนี้

ทุกคนเห็นท่านโจวเข้าไปโค้งคำนับแล้ว แต่ครั้งนี้ เขากลับโค้งคำนับให้คนอื่นอย่างระวังเอามากๆ

“ไอ้เนรคุณ ยังไม่รีบเข้าไปขอโทษอีก!” โจวปินคางชักตาใส่โจวเจิ้งอย่างดุดัน

โจวเจิ้งอดกลั้นกับความเจ็บปวดแล้วกล่าว “ขอโทษครับ จอมพล!”

ฟางเหยียนไม่ได้ตอบเขา เพียงแต่มองหยางจิ่งเซียนที่นั่งอยู่ข้างๆ แล้วกล่าว “ท่านหยางครับ ภาคตะวันตกเฉียงเหนือมีเรื่องด่วน! ผมต้องไปที่กองทัพภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ช่วงหลายวันมานี้ รบกวนท่านแล้วครับ”

“พูดอะไรกัน เป็นเกียรติของผมครับ” หยางจิ่งเซียนยืนขึ้น ยกมือทำแสดงความเคารพอย่างไม่คัดค้านใดๆ

ทุกคนเห็นการณ์นี้ด้วยกันทั้งนั้น ในใจของผู้คนเกิดการคาดเดาขึ้นว่า ต่อไปตระกูลหยางจะผงาดขึ้นมาแล้วใช่มั้ย จอมพลโผ้จวินเผด็จการขนาดนี้ แม้แต่ตระกูลโจวยังไม่ให้ความสำคัญ แต่กลับให้ความเคารพกับหยางกงอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ นี่เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นแล้วว่าตำแหน่งของตระกูลหยางในอนาคตจะค่อยๆเลื่อนขึ้นไปอีกขั้นอย่างช้าๆ ไม่นาน พวกเขาก็สามารถที่จะเทียบกับตระกูลโจวได้แล้ว

“ผมยังมีเรื่องที่อยากจะขอ!” ฟางเหยียนจับแขนของหวังชิงชิงแล้วกล่าว “ขอหยางกงได้โปรดช่วยผมพาคุณหวังส่งฟางซื่อกรุ๊ปที่เมืองจินโจวโดยปลอดภัยด้วยครับ ที่นี่ ผมเชื่อคุณเพียงคนเดียวเท่านั้น”

คำพูดนี้ทำให้ผู้เฒ่าหลายคนของตระกูลโจวอับอาย โดยเฉพาะสีหน้าของโจวปินคาง กลายเป็นดูไม่ดีขึ้นอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

คำพูดนี้ ยิ่งทำให้ทุกคนมั่นใจว่าฟางเหยียนจะเป็นเบื้องหลังของกับตระกูลหยาง มีเบื้องหลังอย่างจอมพลโผ้จวินแบบนี้ ต่อไปตระกูลหยางต้องเรืองรอง ทะยานขึ้นสูงแน่ๆ

ทุกคนล้วนใช้สายตามองหยางจิ่งเซียนอย่างอิจฉา รวมทั้งโจวปินคางด้วย!

ฟางเหยียนมองเทียนหลัง แล้วกล่าว “ไปกันเถอะ เทียนหลัง!”

เพิ่งจะก้าวเดิน หวังชิงชิงรีบกล่าวว่า “คุณชายคะ!”

ฟางเหยียนหยุดเดิน แล้วถาม “ทำไม? มีธุระมั้ย? ถ้าคุณมีอะไร ก็พูดกับท่านหยางละกัน! ผมเชื่อว่าท่านหยางจะพยายามสนองความต้องการของคุณ”

“ฉัน!” หวังชิงชิงสะอึกไป เพียงแต่พูดออกมาว่า “ระวังตัวด้วยนะคะ!”

ต่อให้หวังชิงชิงไม่รู้ว่าสนามรบเป็นอย่างไร แต่นั่นจะต้องไปใช่สถานที่ที่ดีแน่นอน ในทีวีและในนิยายเธอรู้ว่า สนามรบเป็นสิ่งที่ทุกคนไม่อยากเข้าไปแตะต้อง และเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด

ฟางเหยียนอืมออกมา แล้วเดินออกจากประตูไปพร้อมกับเทียนหลัง

หลังจากที่ฟางเหยียนจากไปแล้ว บรรยากาศในห้องโถงเริ่มผ่อนคลายลง อากาศเหมือนจะสดชื่นขึ้นมาไม่น้อย

ขณะนี้ มีเสียงพูดคุยกันดังขึ้นมาไม่น้อย ต่อให้ยังมีศพนอนกองอยู่สามศพ แต่บรรยากาศในห้องโถงได้กลับมาแล้ว

หยางจิ่งเซียนมองท่านโจวแล้วมองอีก ยังคงกล่าวด้วยท่าทีที่เคารพว่า “ท่านโจว งั้น ผมขอตัวก่อนนะครับ!”

“เดินทางโดยสวัสดิภาพครับหยางกง!” โจวปินคางกล่าวด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด

คนที่อยู่ในเหตุการณ์ยืนขึ้นมา ต่างพากันพูดว่า “เดินทางโดยสวัสดิภาพครับหยางกง!”

หยางจิ่งเซียนพาลูกสะใภ้ของตระกูลโจวไปจากตระกูลโจวแบบนี้ งานแต่งที่เดิมที่ดีๆอยู่ก็จบไปเสียอย่างนั้น ทุกคนก็ไม่กล้าพูดอะไร ทำได้เพียงต่างพากันบอกลากับโจวปินคาง