บทที่ 569 ผู้ที่ทำร้ายประเทศหวา ตาย

ต้องพูดว่าความโลภของคนนั้นมีอยู่ทุกที่ ต่อให้ชีวิตอยู่บนความอันตราย ล้วนไม่มีใครถูกเรื่องดีๆแบบนี้สะกิดใจได้

ทุกคนล้วนเป็นคนที่อยู่ในสนามรบ ใครก็รู้ว่าฐานันดรศักดิ์หมายถึงอะไร นั่นคือเกียรติคุณและทรัพย์สินเงินทอง คนตายเพราะทรัพย์นกตายเพราะอาหาร นี่เป็นคำคมตลอดกาล！ผ่านมาหลายปี ไม่มีใครสงสัยในความเป็นจริงของประโยคนี้

คนพวกนั้นเริ่มเคลื่อนกำลังพล พลซุ่มยิงพวกนั้นที่หลบซ่อนอยู่ตามที่ต่างๆก็เริ่มปฏิบัติการ

จากนั้น กระสุนจำนวนมากได้ยิงไปบนกำแพงเมือง แต่ ตอนที่กระสุนลอยไปที่ร่างกายคนนั้น เขาเหมือนกับผี หายตัวไปแล้ว

เมื่อกี๊ยังยืนอยู่บนกำแพงเมือง นึกไม่ถึงว่าแว็บเดียวจะหายไปอย่างไรร่องรอย เหมือนกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน

พลเอกแห่งยุโรปก็ส่งเสียงอย่างสงสัยขึ้นมา ดวงตาเริ่มมองไปรอบๆ เขาไม่เคยเห็นเรื่องที่แปลกประหลาดแบบนี้มาก่อน นึกไม่ถึงว่าคนๆหนึ่งจะหายไปจากสายตาของผู้คนได้ นี่มันขวานผีงานเทพอะไรกันเนี่ย

คนที่ยิงปืนเหล่านั้นต่างงงงวย เมื่อกี๊คนนั้นยังอยู่ในรัศมีการยิงของตนอยู่เลย แต่แว็บเดียวก็หายไปแล้ว หรือสิ่งนั้นที่พวกเขาเห็นเมื่อกี๊ไม่ใช่คน แต่เป็นเงาของจินตภาพงั้นเหรอ？

ในตอนที่สายตาของพวกเขาสังเกตการณ์ไปรอบๆนั้น จู่ๆไม่รู้ว่ามีกระสุนจำนวนไม่น้อยลอยออกมาจากตรงไหน ถึงขั้นยังมีอีกสามนัดยิงมาทางพวกเขา ถ้าไม่ใช่ฝีมือทั้งสามคนว่องไว อาจจะโดยยิงไปแล้ว

“ฟิ่วๆๆ！” ได้ยินเพียงเสียงดังสนั่น ได้เห็นคนที่ซ่อนอยู่ในมุมมืดหลายคนล่วงลงกับพื้น หัวของพวกเขาเป็นรูเลือดทั้งหมด เป็นกระสุนเจาะหัวของพวกเขาไป

“ผู้ที่เข้าประเทศหวาของฉัน ตัดหัว！” เสียงที่ราวกับปีศาจกระจายไปทั่วท้องฟ้าของสนามรบ นาทีนี้ เปลวไฟของสนามรบถูกจุดขึ้นทั้งหมด การต่อสู้นี้ได้เริ่มเข้าสู่จุดสุดยอดแล้ว

บุคคลที่ถูกสำนักเจ็ดพิฆาตขนานนามว่าจอมพลโผ้จวินนั้นปรากฏตัวต่อสายตาของผู้คนอีกครั้ง เขายังคงยืนอยู่บนกำแพงเมืองที่สูงนั่น แววตายังคงเย่อหยิ่งอย่างนั้น สิ่งเดียวที่ไม่เหมือนคือ ในฝ่ามือของเขามีคนเพิ่มขึ้นมาหนึ่งคน นั่นคือคนที่มากับพลเอกแห่งยุโรป และถือได้ว่าเป็นนักรบคนหนึ่ง ความสูงเพียงพอสองเมตร กำลังสู้รบเต็มเปี่ยม อย่างน้อยคนเดียวสามารถสังหารหลายร้อยถึงเป็นพันคนได้ พูดได้ว่าแข็งแกร่งไร้เทียมทาน

แต่ เขาถือจับไปเมื่อไหร่กัน ไม่มีใครรู้เลย ราวกับแว็บนั้นที่เขาหายไป ไม่เพียงยิงกระสุนออกมาเท่านั้น ยังจับคนไปอีกด้วย ในขณะนี้ ในมือของคนนั้นเหมือนกับลูกไก่ในกำมือ สูญเสียซึ่งการดิ้นรนโดยสิ้นเชิง

จู่ๆคนนั้นชูชายฉกรรจ์นั่นด้วยมือเดียว ตะโกนใส่นักรบที่อยู่ด้านล่างกำแพงเมืองว่า “สังเวย！”

เพิ่งพูดจบ เห็นเพียงมือของเขาปัดไป เลือดก็กระฉูดออกมา ชายฉกรรจ์แห่งยุโรปตายแล้ว ตายไปแบบนี้

“จอมพลโผ้จวิน！”“จอมพลโผ้จวิน！”“จอมพลโผ้จวิน！”“...”

เสียงตะโกนอย่างพร้อมเพรียงยังคงดังกระหึ่ม อารมณ์ของทุกคนเดือดพล่านขึ้นมา

“เอาชุดทำสงครามมาให้ฉัน！” ฟางเหยียนยกมือขึ้นมาถอดชุดกันลมสีดำบนเรือนร่าง แล้วโยนมันลงไปจากบนกำแพงเมือง ชุดกันลมนี้ราคาสามแสนแปดหมื่นแปดพัน แล้วเขาก็โยนมันไปแบบเนี่ย

ด้านหลังของเขา มีคนที่ลักษณะเหมือนกับมนุษย์หมาป่าอย่างกับแกะกันมาคนหนึ่งเดินมา ในมือของเขาถือชุดทหารสีดำตัวหนึ่งไว้ ชุดนั่นสำหรับคนที่สูงส่งที่สุดจึงจะสามารถสวมใส่ได้ และขณะนี้ ก็มีเพียงคนที่สูงส่งที่สุดคนนี้เท่านั้นที่คู่ควรกับมัน

ทันใดนั้น หลังจากที่เขาสวมชุดเสร็จแล้ว ทั้งตัวก็ดูดีมีราศีขึ้นมา เขาเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขายกมือขึ้น โบกมือ ตะโกนเสียงดังเหมือนพรั่งพรูออกมาว่า “คนที่รุกล้ำดินแดนประเทศหวาของเรา ตัดหัว!”

เลือดอันร้อนรุ่มของสำนักเจ็ดพิฆาตทุกคนกำลังปะทุขึ้นในนาทีนี้ เสียงที่พร้อมเพรียงและมีความกล้าหาญดังสะเทือนฟ้าดิน “ฆ่ามัน!”