บทที่ 599 ทำอะไรกันในป่า

เดิมทีมีพวกเขาสิบกว่าคนมาที่นี่เพื่อเก็บเงิน ตอนนี้ ตายกันหมดแล้ว ทุกคนที่มาที่นี่ ตายหมดแล้ว ตายแล้ว!

กลุ่มคนบนรถบัสเองก็ตกใจจนตัวทรุดไปแล้วเช่นกัน ปากแต่ละคนกำลังตะโกนดังลั่น “ฆ่าคนแล้ว! ฆ่าคนแล้ว"

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หญิงชราที่ขี้ตกใจหลายคนถึงกับตกใจกลัวจนเป็นลมไปหลายคน มีบางคนถึงกับขนลุกตกใจจนแทบเสียสติไปและร้องตะโกนอยู่อย่างนั้น ฟางเหยียนได้ยินแล้วก็รู้สึกบาดหู ดังนั้นจึงหันไปตะคอกใส่คนเหล่านั้น “ทั้งหมดหุบปาก!"

ประโยคเดียว ทำเอาปากของทุกคนหุบลงทันที จากนั้นก็จ้องไปที่ศพบนพื้นด้วยเนื้อตัวอันสั่นเทา

นี่มันน่าสยดสยองเกินไป ที่แท้เมื่อกี้เขากำลังนั่งรถมากับฆาตกรปีศาจร้ายมาโดยตลอด แทบจะทำลายล้างกระบวนการความคิดของทุกคนไปหมดแล้ว

เมื่อมองดูเลือดที่ไหลไปบนพื้น ชายผู้ออกคำสั่งรู้สึกแค่เพียงชาที่หนังศีรษะ ในหัวมีเสียงอื้ออึงดังขึ้น เขารู้ว่าคนผู้นี้จะต้องขุดรากถอนโคนแน่ คนต่อไปก็คือเขา คนที่ยังหวาดกลัวก็เพราะตนนั้นยังต้องการมีชีวิตอยู่

เขานับว่าเป็นคนประเภทมีปฏิกิริยาที่รวดเร็ว ทันใดนั้น เขาก็ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น น้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาทันที เขาสะอื้นสะอื้นแล้วพูดว่า “พี่ชาย นายท่าน นายท่าน นายท่าน! อันที่จริงพวกเราไม่ใช่คนประเภทชอบทำชั่ว พวกเราก็แค่อยากหาเลี้ยงชีพ เวลาปล้นเงินเราจะเลือกปล้นคนรวยทั้งนั้น ปกติเวลาเราจะปล้นใครเรามักจจะดูก่อน คนที่นั่งบนรถบัส พวกเราจะขอแค่คนละสองหมื่นเท่านั้น หากขับรถยนต์พวกเราก็จะขอห้าหมื่นถึงหนึ่งแสน พอได้เงินมาแล้ว พวกเราก็ยังเอาไปแบ่งให้กับคนจน ถือว่าเป็นการปล้นคนรวยช่วยเหลือคนจน"

ฟางเหยียนจ้องไปที่ผู้ชายคนนั้นและไม่ได้สนใจต่อคำพูดไร้สาระของเขา และทำแค่เอ่ยถามอย่างเย็นชาว่า “พวกนายไม่ใช่คนประเทศหวา?”

ผู้ชายคนนั้นส่ายหัวและพูดว่า "ไม่ใช่ ไม่ใช่!"

“อย่างนั้นนายก็ไม่มีเหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป!” สิ้นเสียงลง ก็เห็นแค่เพียงของสีดำอย่างหนึ่งบินเข้าหาชายคนนั้น ทันใดนั้น หน้าผากของชายคนนั้นก็แตกเป็นรู มีเลือดหลั่งไหลลงมาที่หน้าผาก วินาทีถัดมา ชายคนนั้นก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรง ในไม่ช้าเลือดก็ไหลนองปะปนไปกับดินบนพื้น

ตายแล้ว สำหรับฟางเหยียน การฆ่าขยะที่กลัวคนแข็งแกร่งรังแกคนอ่อนแอพวกนี้เหมือนการขยี้มดตัวหนึ่ง เขาไม่มีความเห็นอกเห็นใจแม้แต่น้อยสำหรับขยะประเภทนี้ ถ้าเขามีความเห็นอกเห็นใจ แล้วเขาจะกลายเป็นเทพแห่งสงครามได้อย่างไรกัน

ขณะที่ฟางเหยียนกำลังจะหันหลังกลับและให้คนขับรถเดินทางต่อไป ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็วิ่งเข้ามาหาเขาและล้มลงในอ้อมแขนของเขาทันที เธอก็คือผู้หญิงผมสั้นที่เพิ่งถูกปล้นไปเมื่อครู่

เขาไม่สนใจของสวยงาม สำหรับเขาแล้ว ไม่มีใครสวยไปกว่าเย่ชิงหยู่ นั่นเพราะเธอคือหนึ่งเดียวในใจของเขา

ช่วยชีวิตหญิงสาวคนหนึ่งไว้ถึงกับทำให้เธอส่งอ้อมกอดให้แบบนี้ ทำเอาฟางเหยียนถึงกับอธิบายไม่ถูก

“ฟางเหยียน เป็นคุณ เป็นคุณจริงๆหรือ?” ต่งยู่กอดฟางเหยียนเอาไว้แน่นและถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่น่าเชื่อ

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ฟางเหยียนก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นเสียงของต่งยู่ แม้ว่าเขาจะไม่ได้เจอต่งยู่มาเป็นเวลานานแล้ว อีกทั้งตนเองก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรกับหญิงสาวคนนี้มากนัก แต่ความทรงจำของเขานั้นแตกต่างจากคนทั่วไป เขายังคงแยกแยะเธอได้เมื่อได้ยินเสียง

เมื่อครู่เขาไม่เห็นว่าผู้หญิงคนนี้คือต่งยู่ ที่เขาลงมือทั้งหมดก็เพราะเขาไม่อนุญาตให้ใครทำตัวกำเริบเสิบสานในผืนแผ่นดินประเทศหวา โจรปล้นผู้คนกลางวันแสกๆ นี่มันคือเรื่องอะไร? นี่มันยุคไหนแล้ว เขาจะปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร

สำหรับผู้หญิงที่เขาช่วยไว้ก็คือต่งยู่ ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายของเขา

“ต่งยู่ ทำไมถึงเป็นเธอ?” ฟางเหยียนยกมือขึ้นและตบหลังเธอเบาๆเพื่อส่งสัญญาณ

ต่งยู่คลายออกจากฟางเหยียน จากนั้นก็มองขึ้นไปที่เขา เมื่อมองแบบนี้ ดวงตาทั้งสี่ก็สบเข้าด้วยกัน เธอเอ่ยพูดอย่างอับอายอยู่บ้าง “ขอโทษด้วย เมื่อกี้ฉันตื่นเต้นอยู่บ้าง เลยไม่ได้ยั้งเอาไว้...”

ภาพนี้ทำให้กลุ่มคนที่อยู่บนรถบัสรู้สึกอิจฉา ในฐานะผู้ชาย เกรงว่าจินตนาการที่มากสุดในชีวิตก็คงจะเป็นภาพฮีโร่ช่วยสาวงามนี่แหละ! แต่เมื่อเจอเรื่องแบบนี้จริงๆ ส่วนใหญ่ก็ล้วนที่จะหดหัว

ฟางเหยียนมองไปที่ต่งยู่และพูดว่า "ไม่เป็นไร!"