บทที่ 677 สงสัยสำนักเจ็ดพิฆาต ประหาร

เปิดประตูต้อนรับแขก！

หกคำนี้ถ้าเป็นช่วงเวลาปกติ ทุกๆคนของสำนักเทียนซือต้องเปิดประตูด้วยความสุข

แต่ตอนนี้

หกคำนี้เหมือนกับยมบาลของนรก ที่กำลังตัดสินความเป็นความตายของทุกคนอย่างไรอย่างนั้น ทำให้พวกเขารู้สึกชีวิตมาถึงทางตันแล้ว

แต่คำพูดของเหอวี่เฉวียน ใครกล้าสงสัย？

ไม่นาน ประตูเปิดออก

ได้ยินเพียงเสียงเอี๊ยด！

เปิดประตูแล้ว！

ตอนที่เปิดประตู ทุกคนล้วนชะงักไป แม้แต่เทียนขุยก็ช็อกไปเล็กน้อย เพียงแค่แว็บเดียว คนที่อยู่ด้านนอกรีสอร์ทหยูฉวนยืนเป็นแถว ไม่นานก็ยืนเต็มทางที่ขนาดเท่าสนามบาสเกตบอล เมื่อจำนวนคนยิ่งอยู่ยิ่งเยอะขึ้น ทำให้พื้นที่ราบเริ่มเบียดเสียดขึ้น

พวกเขากลัวการซุ่มโจมตี？

ไม่！

นี่เป็นความเชื่อมั่นในฝีมือของตัวเอง โจมตีรีสอร์ทหยูฉวนนานขนาดนั้น คนของรีสอร์ทหยูฉวนความสามารถเล็กน้อยกำลังน้อยลงไปจนจะหมดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นฝีมือด้านใดๆหรือเปิดประตูใหญ่ สิ่งที่รอพวกเขาก็คือความตาย เพียงแต่สองฝ่ายมีความแตกต่างกันมาก ที่ทำแบบนี้เพียงแค่เหลือไว้ซึ่งศักดิ์ศรีสุดท้าย

ในเมื่อล้วนรอความตาย งั้นทำไมถึงไม่ตายไปด้วย‘เกียรติยศ’สะเทือนเลือนลั่นล่ะ？

ไม่มีใครรู้ว่าเหอวี่เฉวียนคิดอะไร แต่กลับไม่มีใครกล้าสงสัยในตัวเขา หลังจากที่รีสอร์ทหยูฉวนมีการเข้ามาของผู้ก่อจลาจล จิตใจทุกคนของสำนักเทียนซือล้วนอึมครึม จ้องมองผู้คนที่เข้ามาอย่างเตรียมพร้อม

ทุกคนล้วนเคร่งเครียด ไม่ต่างกัน เหงื่อไหลเต็มหลัง

ใช้อาวุธปะทะกัน สถานการณ์ตึงเครียด ความรู้สึกที่เคร่งเครียดห้อมล้อมรีสอร์ทหยูฉวนไว้ทั้งหมด！

ผุ้คนเงียบมาก แต่กลัวที่สุดคือจู่ๆก็บรรยากาศเงียบสงัด

เหอวี่เฉวี่ยนจ้องผู้คนที่อยู่ด้านล่าง และไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

และในเวลาเดียวกันนี้เอง จู่ๆผู้หญิงที่สวมชุดแดงข้างๆเทียนขุยคนหนึ่งก้าวออกมาด้านหน้า ยืนอยู่ตรงหน้าของทุกคน เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มกล่าว “เถ้าแก่เหอ จะเข้ามาในรีสอร์ทหยูฉวนของพวกคุณนี่ไม่ง่ายเลยจริงๆนะ？ต้องสูญเสียพรรคพวกไปเยอะเลยนะเนีย่！”

“ถ้าคนที่มาคือแขก ถ้าเป็นแขกพวกเราต้อนรับ แต่ถ้าผู้ที่มาเป็นคนเลว งั้นพวกเรารีสอร์ทหยูฉวนทำได้เพียงใช้กระบองปรนนิบัติ ดูแลไม่ทั่วถึง ขออภัยด้วยนะครับ！”

“ดูแลไม่ทั่วถึง เถ้าแก่เหอ ไม่สิ ควรจะเรียกว่าผู้อาวุโสถูกมั้ย？”

เหอวี่เฉวียนกล่าวอย่างสงบว่า “ชื่อก็เป็นเพียงการเรียกเท่านั้น ไม่พูดถึงก็ช่าง”

จู่ๆรอยยิ้มบนใบหน้าผู้หญิงก็หุบไป จากนั้นตวาดว่า “เหอวู่เฉวียน ยอมรับผิดเสียเถอะ！”

ปัง！

เหอวี่เฉวียนสั่นไปทั้งตัว สิ่งที่กังวลที่สุดและแล้วก็เกิดขึ้น

เขาคือคนในสำนักจริง แต่ก็เป็นส่วนหนี่งของประเทศหวา ถ้าไม่มีการทุ่มเทของจอมพลโผ้จวินและคนอื่นๆ สำนักของเขายังจะซ่อนตัวได้อย่างสง่างามแบบนี้มั้ย？สุดท้ายแล้ว พวกเขาก็คือประชาชนทั่วไป ถือว่าเป็นประชาชนที่มีความสามารถอยู่บ้าง

ต่อให้รู้ว่านี่เป็นคำสั่งของจอมพลโผ้จวิน แต่เขายังคงถามอย่างแสร้งไม่เข้าใจว่า “รับผิด？มิทราบว่าผมเถ้าแก่ของบ้านพักตากอากาศคนหนึ่ง ทำอะไรผิด？กรุณาบรรยาด้วยครับ”

“รู้แล้วยังจะถาม！” ผู้หญิงเสียงเย็นชา บรรยายความผิดของรีสอร์ทหยูฉวนอย่างชัดเจน “รวมตัวกันอย่างผิดกฎหมาย ก่อความวุ่นวาย รุกล้ำที่ของผู้อื่น ส่งเสริมศักดินา ก่อม็อบ ขัดขวางทุกอย่าง” สักพัก เสียงของหญิงสาวยิ่งอยู่ยิ่งเย็นชาขึ้น พูดออกมาหนึ่งประโยคว่า “แล้วยังต่อต้านแผนการทำลายล้างของจอมพลโผ้จวินผู้นำอย่างเปิดเผยอีกด้วย！”