บทที่ 690 เผารีสอร์ทหยูฉวน

เป็นผู้เฒ่าที่ดื้อรั้นจริงๆ! ฟางเหยียนกุมขมับอย่างเซ็ง ส่งสัญญาณให้เขารีบพูด

“สำนักเทียนซือไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด เป็นศิษย์ทั่วไปก็ได้ ไม่กระทบการควบคุมสำนักเทียนซือ ยิ่งไปกว่านั้น…...” เมื่อผู้อาวุโสท่านนั้นพูดถึงจุดนี้ ก็หยุดปากไป แล้วยังจงใจมองไปรอบๆ หลังจากมั่นใจว่าไม่มีคนอื่นแล้ว จึงได้พูดเบาๆอย่างลับๆ จากนั้นพูดว่า “ตราประทับซ่อนวิชาฝึกฝนไว้ ทำให้คนเป็นยอดฝีมือไร้เทียมทานที่สุดได้ เหมือนกับจางตุนเทียนเจ้าสำนักคนก่อนของเรา ฝีมือไร้เทียมทาน”

“อืม?”

หกคนแปลกใจอีกครั้ง จ้องฟางเหยียนอย่างงงๆ

จอมพลนิ่งสงบเกินไปแล้วนะ ได้ยินวิชานี้ยังไม่แสดงอาการอะไรออกมา หรือเขาไม่ต้องการ? หรือเขาไม่ได้ยินถึงความแข็งแกร่งของวิชานี้?

ไม่ได้!

ต้องพูดให้เขาเข้าใจ จะได้ไม่เสียใจภายหลัง!

ทั้งหกคนแทบจะใช้สายตา ก็เริ่มชื่นชมความแข็งแกร่งของวิชาที่ซ่อนอยู่ในตราประทับเทียนซืออย่างไม่หยุดหย่อน อะไรร้อยปีก่อนไร้เทียมทาน อะไรอยู่เหนือผู้แข็งแกร่งทั้งมวล แล้วยังไม่เคยแพ้ต่อเทพเจ้าหงจิ่วที่ชื่อดัง เฒ่าประหลาดของตระกูลโจวดินแดนตะวันตกอีกทั้งสัตว์เจ้าที่ในตำนานของตระกูลฟางเป็นต้น

ฟางเหยียนรู้สึกปวดหัว แต่เขากลับได้ยินสิ่งๆหนึ่ง เจ้าสำนักของสำนักเทียนซือเมื่อร้อยปีก่อนได้ไร้เทียมทานไปแล้ว แม้แต่เทพเจ้าสามองค์ที่พวกเขาพูดมา ก็ยังไม่เคยพ่ายแพ้ เพียงพอที่จะเห็นถึงความแข็งแกร่งของวิชาพลังอภิปรัชญาแล้ว

พูดตรงๆ ความแข็งแกร่งของวิชาพลังอภิปรัชญา ห่างไกลจากฟางเหยียนในตอนนี้มาก

“หยุด!” ฟางเหยียนรู้สึกหูจะระเบิด เขาเพิ่งจะตระหนักได้ ว่าถกเถียงกับผู้เฒ่าที่ดื้อรั้น เป็นเรื่องที่หนักหนาสาหัสขนาดไหน เพียงแค่ยังดี ที่หกคนไม่เอ่ยออกมา ฟางเหยียนเขี่ยหู แล้วจึงพูดว่า “ผู้อาวุโสทั้งหลายครับ สิ่งที่พวกคุณพูดผมรู้หมดครับ แต่ผมก็ยังยืนยันคำเดิม ผมเก็บรักษาตราประทับเทียนซือ ไม่ได้โลภอยากได้วิชาที่อยู่ในนั้น ไม่งั้นผมจะต่างอะไรกับผู้จลาจลที่โจมตีรีสอร์หยูฉวนล่ะครับ?”

ทั้งหกสอบตากันอีกครั้ง ก็เป็นตามนี้จริง

แต่ตราประทับเทียนซือในมือของฟางเหยียน พวกเขายอมรับแค่ของสิ่งนี้ ต่อให้เหอวี่เฉวียนให้เขารักษาแทน อย่างน้อยก็ให้ความสำคัญคนนี้ ไม่พูดถึงสถานะของเขาก่อน ความรับผิดชอบนี้ ก็เป็นเจ้าสำนักที่เหมาะสมของสำนักเทียนซือ พวกเขาไม่อยากให้คนที่ดีแบบนี้จากไปแบบนี้

“จอมพลเจ้าสำนักครับ ท่านฟังผมพูดก่อนนะครับ…...”

ฟางเหยียนหมดคำพูด เป็นครั้งแรกที่เขาเอือมระอากับกลุ่มผู้เฒ่า แต่ก็จะโมโหไม่ได้ ในขณะเดียวกันนี้เอง หนึ่งนาทีก่อนหน้านี้ รองผู้นำคนนี้จะทำลายทั้งรีสอร์ทหยูฉวน

“จอมพล ขอโทษครับ ผมไม่ได้กำจัดจักรพรรดิชิงตี้ ลงโทษผมเถอะครับ”

นี่มันตอนไหนกันแล้ว ฟางเหยียนจะไปมีเวลาตำหนิเขาที่ไหนกัน เขาไม่อยากกำจัดจักรพรรดิชิงตี้จริง จะหนีก็หนีไป เจ้านี่ไม่เข้าใจสถานการณ์หรือเปล่าเนี่ย ไม่เห็นว่าฟางเหยียนถูกคน‘ล้อม’อยู่หรือไง?

“ไม่เป็นไร หนีก็หนี”

เทียนขุยมายืนข้างๆทันใด จ้องมองผู้เฒ่าทั้งหกที่คุกเข่าต่อหน้าฟางเหยียนอย่างประหลาดใจ ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจขึ้นมา ว่าจอมพลถูก‘ล้อม’ไว้แล้ว

คิดถึงจุดนี้ เทียนขุยพูดอย่างเคร่งครัดว่า “คุณรู้มั้ยว่าพวกคุณกำลังทำอะไรอยู่? พวกคุณกำลัง‘ล้อม’เทพแห่งสงครามของประเทศหวาอยู่นะ จอมพลโผ้จวิน กำหนดโทษได้นะ!”

กำหนดโทษ!

หกคนอดไม่ได้ที่จะแข็งทื่อ ชะงักไปทันที

เทียนขุยเข้ามา เพื่อคลายล้อมให้ฟางเหยียน เขาออกจากห้องอย่างรวดเร็ว เขาไม่สนใจ การเรียกของหกคนที่อยู่ด้านหลังแม้แต่น้อย

ตอนที่กลับมาถึงรถหงฉี เทียนขุยก็ออกตามมา แต่กลับไม่กล้าขึ้นรถ ยืนอยู่ข้างๆรถไม่พูดไม่จา ราวกับอยากพูดอะไร ฟางเหยียนเข้าใจพี่น้องของตนดี ทำผิดอย่างมหันต์ ไม่สบายใจเป็นธรรมดา

“ขึ้นรถ” ฟางเหยียนพูดอย่างกะทัดรัด

เทียนขุยเงียบไปสักพัก เปิดประตูแล้วนั่งลง “จอมพล ผม…...”