บทที่ 71 ฆ่า

บทที่ 71 ฆ่า

“นายเป็นใครอีก” หวงหลงถามอย่างมึนงง เขาดูร้อนตัวเล็กน้อย

ท่าทางของคนที่อยู่ตรงหน้าเหมือนราชาที่ยโสโอหัง ซึ่งท่าทางเช่นนี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

หวงหลงเป็นนักพรต เขารู้ว่าครั้งนี้ตระกูลตู้ไปหาเรื่องคนที่ไม่ควรไปหาเรื่องด้วย

ฟางเหยียนไม่ได้ตอบคำถามของหวงหลง เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วพูดอย่างแปลกประหลาดว่า “ออกมาเถอะ ถึงฉันไม่รู้ว่านายเป็นใคร แต่อย่ามาทำลับๆ ล่อๆ ต่อหน้าฉัน”

ฟางเหยียนพูดอย่างแปลกประหลาด ทุกคนต่างพากันมองไปรอบๆ

ตรงนี้จะมีใครที่ไหนกัน พวกเขาไม่เข้าใจคำพูดแปลกประหลาดของฟางเหยียน

แต่ทว่าหลังจากที่ฟางเหยียนพูดจบ มีเงาดำของใครบางคนเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็ว เขาเดินไปเข้ามาจากข้างนอกประตูบ้าน

เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เพราะเขาสวมชุดสีดำ จึงดูเหมือนสายฟ้าสีดำ

เมื่อเธอเข้ามาในห้องโถงของคฤหาสน์ เธอจึงชะลอฝีเท้าลง ทุกคนในห้องโถงจึงเห็นหน้าตาของเธอ

เป็นผู้หญิงรูปร่างสะโอดสะอง ดูท่าทางหยิ่ง ผิวของเธอขาวงดงาม หน้าตาสะสวยเป็นอย่างมาก แต่ดวงตาของเธอไม่ค่อยเหมือนกับคนทั่วไป มันเป็นดวงตาที่ไม่สมบูรณ์ ลูกตาดำมีรอยแตกเป็นสีเทาหม่น

ไม่ว่าจะมองอย่างไร เหมือนลูกตาของเธอขาวโพลนไปหมด นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะเป็นกันได้

เธอดูดีมาก แต่มันต้องมาเสียเพราะดวงตาที่ไม่สมบูรณ์ของเธอ เมื่อเห็นลูกตาของเธอ เด็กและผู้หญิงในตระกูลตู้ต่างพากันตกใจ

“ธิดาศักดิ์สิทธิ์!” หวงหลงเบิกตาโพลง แล้วพูดออกมา ความโอหังเมื่อครู่หายไปในพริบตา

แม้กระทั่งธิดาศักดิ์สิทธิ์ของแก๊งเก้ามังกรก็มาถึงที่นี่ ดูเหมือนว่าสิบกว่าปีที่ผ่านมา แก๊งเก้ามังกรยังไม่ยอมแพ้ที่จะตามหาเขา เดิมทีเขาคิดว่าตัวเองจะหลบอยู่ที่นี่อย่างสงบ คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะโดนหาจนเจอ ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะหนีไม่พ้นแล้ว เมื่อคิดได้เช่นนั้น หัวใจของเขาก็เต้นไม่หยุด หัวใจที่เพิ่งกินเข้าไปเกือบจะกระเด็นออกมา

หญิงสาวไม่มองใครเลย ราวกับว่าสิ่งที่อยู่รอบๆ ไม่ได้อยู่ในสายตาของเธอ

เธอมาหยุดอยู่ตรงหน้าฟางเหยียน และคุกเข่าข้างเดียวลงบนพื้น จากนั้นจึงพูดอย่างนอบน้อมว่า “หญิงรับใช้เคยเจอจอมพลโผ้จวิน!”

หญิงรับใช้! นี่เป็นชื่อเรียกแทนตัวเองของข้ารับใช้ในสมัยโบราณ คิดไม่ถึงว่าสาวสวยราวกับดอกไม้คนนี้จะคุกเข่าลงตรงหน้าฟางเหยียน และเรียกตัวเองว่าข้ารับใช้

นี่มันเกิดอะไรขึ้น

“หญิงรับใช้ไม่มีเจตนาทำผิดต่อผู้นำ ฉันแค่มาทำตามคำสั่งของผู้อาวุโส มาเอาตัวของศิษย์ทรยศกลับไปรับโทษ” หญิงสาวพูดด้วยท่าทีจริงจัง ระหว่างที่พูด เธอไม่กล้าสบตากับฟางเหยียน

เมื่อกี้เธออยู่ห่างออกไปประมาณห้าร้อยเมตร สามารถรับรู้ถึงเสียงในอากาศที่ระยะห่างออกไปห้าร้อยเมตร แสดงให้เห็นถึงกำลังภายในของผู้นำ เธอไม่กล้าเหิมเกริมกับบุคคลนี้

ฟางเหยียนไม่ได้พูดอะไร เขาเดินมาหาหญิงสาวและหยุดอยู่ตรงหน้าของเธอ ราวกับราชาที่ก้มลงมองธิดาศักดิ์สิทธิ์อย่างไรอย่างนั้น

หวงหลงจ้องธิดาศักดิ์สิทธิ์ เขาตัวสั่นขึ้นมาโดยอัตโนมัติ จู่ๆ เขาก็เข่าอ่อนทรุดลงไปที่พื้น จากนั้นก็ตะโกนออกมา “ธิดาศักดิ์สิทธิ์!”

คนในตระกูลตู้พากันอึ้งไปหมด ผู้หญิงคนนั้นคุกเข่าลงต่อหน้าฟางเหยียน หลงหวงเทพที่ตระกูลเขาเลี้ยงดูมาตลอดสิบกว่าปีคุกเข่าลงตรงหน้าผู้หญิงคนนั้น

นี่มันหมายความว่าอะไร หมายความว่าหวงหลงไม่มีโอกาสได้สัมผัสฟางเหยียนยังไงล่ะ ไม่มีแม้แต่สิทธิ์ที่จะต่อกรกับคนในตระกูลตู้

ตระกูลตู้ไปยั่วโมโหใครกันแน่