บทที่ 716 ใช้ตะกร้าไม้ไผ่ตักน้ำ เหลือแต่เพียงความว่างเปล่า!

ฟางเหยียนใช้พลังจนสุดกำลังความสามารถจนมาถึงที่ที่แสงสีขาวปรากฏ แต่เขาไม่สามารถสงบได้เมื่อมองเห็นสิ่งนั้น !

แสงสีขาวที่เขามองเห็น จริงๆแล้วมันไม่ใช่แสงสีขาวเลย แต่เป็นพวงของพืชที่คล้ายกับดอกบัว! มันมีขนาดเท่าฝ่ามือ รูปร่างคล้ายกับคนนอนตะแคงและถูกปกคลุมด้วยแสงสีขาว ในใต้น้ำที่มืดสนิทแบบนี้ มันเหมือนกับดวงอาทิตย์ที่ถูกปกคลุมด้วยก้อนเมฆสีดำ มันนอนนิ่งๆอยู่ด้านล่างของแอ่งน้ำ เหมือนกับเจ้าหญิงนิทราและรอเจ้าชายมาปลุกให้ตื่น

เงียบสงบ ดูสง่า และสวยมากๆ!

หรือว่ามันคือน้ำไร้หน้า?

ฟางเหยียนรู้สึกดีใจมากๆ ค่อยๆเข้าไปเด็ดดอกบัวนิทราอย่างเบาๆ จากนั้นเขาก็ว่ายน้ำขึ้นมาโดยไม่ลังเล

เมื่อแรงดันน้ำค่อยๆหายไป ฟางเหยียนก็ขึ้นมาจากใต้น้ำอย่างรวดเร็ว และโผล่ออกมาจากน้ำทันที เมื่อหลินถงมองเห็นฟางเหยียนขึ้นมา สีหน้าของเธอก็มีแต่รอยยิ้ม

"ทำไมคุณถึงไปนานจัง?"

ฟางเหยียนหยิบดอกบัวนิทราที่ได้ออกมา"คุณช่วยดูบริเวณโดยรอบด้วย ฉันต้องการเวลาเพื่อฟื้นฟูพลัง"

หลินถงจ้องมองดอกบัวนิทราที่อยู่ในมือของฟางเหยียน เธออึ้งอยู่สักพัก จากนั้นก็ตกใจทันที!

"นี่คือน้ำไร้หน้าเหรอ!"

ฟางเหยียนนิ่งเงียบ และนั่งสมาธิ และวางดอกบัวนิทราไว้ที่ต้นขา ทำจิตใจตัวเองสงบ และค่อยๆหลับตา ทำให้ตัวเองอยู่ในห้วงความคิดที่วิเศษ

หลินถงมองดูดอกบัวนิทราที่ฟางเหยียนได้มาอย่างละเอียด มองยังไงมันก็เหมือนกันตุ๊กตาดินเผาที่หลับใหลอยู่! นี่เป็นของวิเศษของสำนักไร้หน้าเหรอ?

เธอไม่รู้ แต่ในไม่ช้า ฟางเหยียนก็ลืมตาขึ้นมา และขมวดคิ้วทันที!

ใช่แล้ว!

เขาไม่ได้รู้สึกว่าพลังของตัวเองฟื้นฟูเลย นอกจากความเย็นจากดอกบัวนิทราแล้ว เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลย!

หรือว่ามันไม่ใช่?

มันเป็นไปไม่ได้!

มันเป็นของที่งูยักษ์ที่ร้ายกาจขนาดนั้นค่อยปกป้องอยู่ มันไม่ใช่ของวิเศษได้ยังไง?

แต่ของวิเศษนี้ ดูเหมือนจะไม่ใช่น้ำไร้หน้า เพราะฟางเหยียนเป็นเครื่องพิสูจน์อย่างดีแล้วว่ามันไม่ใช่

หลินถงลังเลที่จะพูด แต่ในที่สุดเธอก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆและถาม:"ฟางเหยียน นี่ไม่ใช่น้ำไร้หน้าเหรอ?"

จากข้อมูลเล็กๆน้อยๆที่รวบรวมมาก่อนหน้านี้ทำให้พวกเขารู้ว่า ดอกบัวนิทราที่พวกเขาได้มาจากด้านล่างแอ่งน้ำ มันไม่ใช้น้ำไร้หน้า มันอาจจะเป็นของวิเศษอย่างอื่น แต่ถึงแม้มันจะเป็นเห็ดหลินจืออายุพันปี แต่สำหรับฟางเหยียนมันไม่มีประโยชน์เลย เขาแค่ต้องการน้ำไร้หน้าเท่านั้น

"ไม่ใช่"ดูเหมือนฟางเหยียนจะคิดอะไรบางอย่างออก เขายื่นดอกบัวนิทราให้หลินถง:"ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องโกหกแต่ดอกบัวนิทรานี้คงมีประโยชน์กับคุณมากๆ ประสิทธิภาพของมันน่าจะเทียบเท่าเห็ดหลินจืออายุร้อยปี และมันสามารถทำให้ร่างกายแข็งแกร่งมากขึ้น"

"ไปกันเถอะ"สีหน้าของฟางเหยียนกลับมาเย็นชาอีกครั้ง

หลินถงเก็บดอกบัวนิทราอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็เดินตามไปทันที

แต่ขณะที่ทั้งสองคนเดินออกมาถึงสถานที่ที่งูยักษ์ตาย แต่สภาพแวดล้อมโดยรอบเปลี่ยนไปมาก มีรอยเท้ามากมาย เห็นได้ชัดว่ามีคนมากกว่าหนึ่งคนอยู่ที่นี่ หรือว่าพวกเขาตามมาแล้ว?

"คุณระมัดระวังตัวด้วย"

หลินถงไม่เข้าใจว่าทำไมฟางเหยียนต้องพูดคำเหล่านี้ออกมา แต่เมื่อเขาพูดมันก็ต้องมีอะไรอย่างแน่นอน

"จอมพลโผ้จวินไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ ในที่สุดคุณก็หาของวิเศษเจอจริงๆ"

ทันทีที่เสียงหายไป จู่ๆก็มีผู้คนสิบกว่าคนปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาสองคน คนพวกนี้ล้วนแต่ปิดหน้าตัวเองไว้ ในมือยังถือปืนกลและอาวุธต่างๆ คนพวกนี้คือคนที่ตามพวกเราเข้ามา

"เพลิงเสวน?"

ชายที่เป็นหัวหน้าพูดด้วยน้ำเสียหนักแน่น:"ถ้าเป็นเพลิงเสวนจริงๆ ไม่รู้ว่าจอมพลโผ้จวินมีความเห็นอย่างไร?"

"ฉันไม่ฆ่าคนที่ไม่มีชื่อเสียง!"

"เป็นจอมพลโผ้จวินจริงๆ ถึงกล้าพูดแบบนี้ คุณคิดว่าที่พวกเรามาหาคุณ พวกเราไม่มีวิธีต่อกรกับคุณเหรอ? ถ้ากล้ามาขอของวิเศษจากมือคุณ มันไม่ต่างอะไรกับการเจรจากับเสือที่ยังมีชีวิตว่าต้องการหนังเสือของมัน ถ้าเรื่องแบบนี้มันไม่มีความท้าทาย ฉันก็คงไม่มาอย่างแน่นอน!"

เขาใจกล้ามากๆ!

อะไรที่ทำให้เขามั่นใจขนาดนี้? พระเจ้าเหรอ?

ถ้าเทียนขุยอยู่ที่นี่ เขาก็คงจะฉีกปากของผู้ชายที่พูดมากคนนี้ ถ้าไม่เคารพจอมพลโผ้จวิน ก็ต้องสังเวยด้วยชีวิตและเลือด!

ในขณะที่หลินถงมองไปดูคนที่พูดมากโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้เป็นเพราะอะไร เธอรู้สึกว่าคนๆนี้คุ้นมากๆ แต่เวลานี้เธอกลับคิดไม่ออก

"สามสิบวินาที ถ้าพวกคุณไม่ตาย ก็ถือว่าฉันแพ้!"

ทันทีที่เสียงพูดหายไป ร่างกายของฟางเหยียนก็หายตัวไปอย่างรวดเร็วราวกับภูตผี!