บทที่ 724 อู๋จี๋ผู้ชั่วร้าย

อู๋จี๋นั่งบนเก้าอี้ไท่ซือ เล่นมีดสีทองในมือด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่ง มีดเล่มนี้มีความเย็นยะเยือกอย่างไม่รู้จบ ราวกับว่ามันสามารถทำลายทุกสิ่งในโลกได้ เขามาในชุดผู้นำของสำนัก จ้องมองไปที่ฟางเหยียนและเทียนขุยที่กำลังใกล้เข้ามาด้วยท่าทางที่ใคร่ครวญบนใบหน้าของเขา

ข้างบนหัวของเขามีศพหลายศพแขวนอยู่ จากซ้ายไปขวาศพแต่ละศพดูแห้งด้วยกระบวนการทางสภาพอากาศ

ตลอดทางเดินดูน่าขนลุกน่าขนพองมาก และที่แปลกประหลาดที่สุดก็คืออู๋จี๋!

เขาเหมือนชายชราที่หวนคืนกลับสู่วัยเยาว์ ใบหน้าหล่อเหลา แต่มีผมสีขาวและเคราสีขาวที่ยาว ดูเหมือนจะไม่ค่อยเข้ากับลักษณะของเขาเท่าไหร่ เหมือนกับสวมบทบาทแสดงเป็นชรา เหมือนกับกำลังเล่นตลก

แต่ถ้าคุณสนใจแค่ลักษณะภายนอกของเขาและเพิกเฉยต่อความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเขา แสดงว่าคุณอยู่ไม่ไกลจากความตาย!

อู๋จี๋มีความตั้งใจมาก ศพที่ห้อยจากซ้ายไปขวาแสดงถึงความแข็งแกร่งที่แตกต่างกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งชายชราผมรุงรังจากด้านขวาสุด คือนินจาระดับปรมาจารย์ของจริง

เมื่อนินจาที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดเห็นฉากนองเลือดและน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ทันใดนั้นก็ทำได้เพียงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

ข่าวลือไม่ใช่เรื่องเท็จ แต่อู๋จี๋มีความสามารถในการสังหารนินจาระดับปรมาจารย์จริงๆ!

คนประเทศหวามีความเคยชินที่ไม่ดีอยู่อย่างหนึ่ง คือ การดูสิ่งที่ตื่นเต้นไม่เคยเป็นปัญหาใหญ่สำหรับพวกเขา ตราบใดที่สิ่งนั้นไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขา พวกเขาสามารถคาดหวังสิ่งต่างๆ ให้พัฒนาได้ตามอำเภอใจ และเป็นการดีที่สุดถ้าเรื่องนั้นเป็นเรื่องใหญ่จนมีคนเสียชีวิต!

ตอนนี้พวกเขามีจิตใจแบบนี้

พวกเขาต่างตั้งตารอให้จอมพลโผ้จวินซึ่งเป็นที่รู้จักในนามเทพเจ้าแห่งสงครามกลายเป็นหนึ่งในซากศพที่แขวนอยู่ ยิ่งกว่านั้นคำตอบก็พร้อมจะออกมาแล้ว แม้ว่าโผ้จวินนั้นจะแข็งแกร่ง แต่เขาไม่ใช่ปรมาจารย์ และเขาก็ต้องตายเท่านั้น!

ทั้งสองต่างจ้องมองกันและไม่พูดอะไร

ในขณะนี้ดูเหมือนว่าเวลาจะหยุดนิ่ง แต่สิ่งที่ตามมาคือบรรยากาศโดยรอบค่อยๆ ลดต่ำลงจนติดลบ

เย็นยะเยือก!

หนาวจนปวดกระดูก

เทียนขุยอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น เมื่อมองไปที่ฟางเหยียนที่จิตใจไม่สั่นสะท้านใดๆ ราวกับว่าบรรยากาศหนาวเย็นรอบตัวเขาไม่มีผลกระทบอะไรต่อเขา

เมื่ออู๋จี๋มองมาที่ฟางเหยียน ฟางเหยียนก็มองไปที่อู๋จี๋ด้วยเช่นกัน ทั้งสองคนต่างก็ไม่มีใครยอมใคร ทั้งคู่ไม่มีใครยอมทำลายความเงียบนี้

หลังจากนั้นไม่นานอู๋จี๋ก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบและพูดติดตลกว่า “ไม่เลว สีหน้าไม่สั่นไหวใดๆ เลย มีศักดิ์ศรีก็ยังจะพาสหายมาด้วยตั้งคนหนึ่ง คนไหนคือฟางเหยียนเหรอ? คนไหนคือโผ้จวินที่ทำลายสำนักไร้หน้าของฉัน?”

ฟางเหยียนยังคงนิ่งเงียบ ใบหน้าของเขาเริ่มเย็นชามากขึ้น

เทียนขุยจ้องเขม็งแล้วพูดว่า"เรียกโผ้จวินโดยตรงนี่เป็นการไม่เคารพจอมพลเลย!”

“ไม่เคารพ?”อู๋จี๋หัวเราะเยาะ “เขาสมควรได้รับความเคารพจากคนอื่นงั้นหรือ? เจ้าเด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม? ควรได้รับความเคารพจากฉันงั้นหรือ? แน่ใจหรือว่านายพูดไม่ผิด? รู้ไหมว่าคนแก่อย่างฉันเป็นใคร? หนึ่งร้อยปีที่แล้วคนแก่อย่างฉันเป็นผู้ครองศิลปะการต่อสู้ที่ไม่มีใครเทียบได้ ตอนนี้มีทักษะที่ทรงพลังเหมือนพระเจ้า จะให้คนแก่อย่างข้าเคารพเด็กน้อยอย่างเจ้า ตลกอะไรเยี่ยงนี้ ”

การคุยโอ้อวดไม่ได้ผิดกฎหมายซะหน่อย และเจ้าเด็กน้อยสองคนนี้จะรู้อะไรเมื่อร้อยปีก่อน? และสิ่งที่ทำให้เขาโอ้อวดก็คือเขาต้องการให้ผู้ที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดรู้ถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเขา! ให้คนแก่แต่ตัวขององค์กรสัตว์เพลิงได้ดูไว้ ผู้นำของสาขาเหลืองไม่สามารถสนองความพึงพอใจของเขาได้!

ใช่แล้ว!

นอกจากต้องการฆ่าฟางเหยียนแล้วเขายังต้องการเขาต้องการครอบครองทุกอย่างบนโลก ให้โลกได้เห็นว่าอู๋จี๋ผู้ที่ถูกรังแกเมื่อร้อยปีที่แล้ว ตอนนี้กลับมาอย่างพระราชาและพวกเขาจะกลายเป็นหนทางสู่อำนาจของเขา!

“รนหาที่ตาย!” เทียนขุยกำลังจะพุ่งเข้าไป แต่ฟางเหยียนส่ายหัวห้ามไว้

“รนหาที่ตายงั้นหรือ? สภาพคนที่ป่วยระยะสุดท้าย ส่วนแก หืม……” อู๋จี๋พูดอย่างประหลาดใจ “คนระดับต้าชี่มีเจตนาฆ่าอย่างแรงกล้า กลับมีความสามารถเพียงเล็กน้อย น่าสลดใจ เห็นคนเหล่านี้ที่ด้านหลังของฉันไหม พวกเขาทั้งหมดเป็นคนระดับต้าชี่ทั้งหมด เป็นคนที่มีใครสู้ได้ แต่ผลลัพธ์คือ พวกเขาได้ถูกฉันฆ่าไปหมดแล้ว"

“แกคิดว่าแกทำได้งั้นหรือ? แต่ฉันอยากจะบอกแกว่าตราบใดที่ฉันคิด แกจะกลายเป็นหนึ่งในนั้นทันที” หลังจากนั้นเขามองไปที่เทียนขุยแล้วหัวเราะเยาะ “อาศัยบารมีคนอื่นมาอวดเบ่ง จะทำอะไรก็ต้องดูสถานการณ์ให้ชัดเจน การมีชีวิตอยู่มันไม่โอเคหรือ?”

“ถ้ารู้ว่าคนที่ทำลายสำนักไร้หน้านั้นอ่อนแอมากเร็วกว่านี้ ฉันคงไม่ต้องเตรียมทำศึกใหญ่ขนาดนี้ เฮ้ย ไร้คู่ต่อสู้มันช่างเหงายิ่งนัก ยังต้องให้ฉันพูดอะไรอีก? ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว!”