ตอนที่ 734
บทที่ 734 ครอบครัวพังพินาศ
October 21, 2026
“เป็นเพราะพ่อเก่งไม่ใช่หรือไง? วางกลยุทธ์ จนควบคุมทุกอย่างไว้ได้ เล่นเอาซ่งอู่ฮุยสองพ่อลูกหัวหมุนไปเลยทีเดียว อีกทั้งยังรวบอำนาจทั้งหมดของมันมาได้โดยไม่ต้องนองเลือด พ่อ ทำไมผมถึงรู้สึกว่าพ่อไม่ดีใจล่ะ?”
หลินชื่อส่ายหน้าเล็กน้อย : “ดูเหมือนพวกเราผูกขาดอำนาจไว้ได้แล้ว แต่ยังมีอุปสรรคอยู่อีกสองคน หนึ่งในนั้นก็คือซ่งหยิง ส่วนอีกคน ก็คือเสี่ยวหยู่สาวรับใช้ข้างกายหล่อน!”
ซ่งหยิงเป็นอุปสรรค หลินเทียนเข้าใจได้ดี แต่เสี่ยวหยู่นั้นเขาไม่ค่อยเข้าใจ หล่อนเป็นแค่สาวรับใช้คนหนึ่ง มีอะไรให้น่ากังวล?
“ฉันรู้ว่าแกคิดว่าเสี่ยวหยู่ไม่มีอะไรน่ากังวล แต่แกลืมไปแล้ว ว่าคืนนั้นนอกจากคนเฝ้าประตู ยังมีเสี่ยวหยู่ที่ตื่นกลางดึก ถึงแม้หล่อนจะซ่อนตัวอยู่ในที่มืด เก็บตัวค่อนข้างมิดชิด แต่ก็รับประกันไม่ได้ว่าหล่อนจะปริปากพูดขึ้นมาเมื่อไหร่”
หลินเทียนตกใจขึ้นมาทันที ตอนนี้เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อของตัวเองถึงเป็นกังวล!
เสี่ยวหยู่เป็นเหมือนกับระเบิดเวลานั่นเอง!
แต่คืนนั้น หลินเทียนไม่พบเห็นอะไรนี่นา!
ตอนนี้เขาเพิ่งคิดได้เรื่องหนึ่ง นั่นคือตัวเองสู้พ่อตัวเองไม่ได้จริง ๆ ยังห่างชั้นกับพ่อตัวเองอยู่ไม่น้อยเลย ทันใดนั้น เขาก็คิดอะไรขึ้นมาได้ แล้วเอ่ยพูด : “พ่อครับ เรื่องซ่งอู่ฮุยสองพ่อลูกจะให้เสี่ยวหยู่ลองชั่งน้ำหนักดู ว่าอะไรควรพูดอะไรไม่ควรพูด แต่จะทำแบบนี้ไม่ได้ ผมต้องดูแลพ่อแม่ของหล่อนให้ดี ๆ มีเพียงวิธีนี้ หล่อนถึงจะไม่กล้าพูดมาก”
“เทียนเอ๋อร์ แกโตขึ้นมากแล้วจริง ๆ แกเป็นแบบนี้ได้พ่อปลื้มใจมาก” หลินชื่อเหมือนคิดอะไรได้ขึ้นมา “จริงสิ พาคนเฝ้าประตูไปฆ่าปิดปากไกล ๆ หน่อย เพราะมีเพียงคนตายเท่านั้นที่จะเก็บความลับไว้ได้ตลอดไป!”
“ผมเข้าใจแล้วครับพ่อ แล้วซ่งหยิงล่ะจะเอายังไง? จะต้อง......” ขณะที่พูด หลินเทียนได้ลูบคอไปมา
หลินชื่อส่ายหน้า “ตอนนี้ยังกำจัดซ่งหยิงไม่ได้ อย่างน้อยตอนนี้พวกเราจะแตะต้องหล่อนไม่ได้ เพราะหล่อนยังเป็นนายน้อยแห่งสำนักฉิวหลง สามารถควบคุมอำนาจและตำแหน่งที่พวกเราไม่สามารถควบคุมได้ง่าย ๆ ที่จริงสำหรับซ่งหยิง ฉันต้องขอบคุณซ่งอู่ฮุยจริง ๆ เพราะหมอนี่สร้างความทรงจำอันเลวร้ายให้กับซ่งหยิง ทำให้พวกเราได้รับความสะดวกสบายไปโดยปริยาย ไอ้หมอนี่มันยกหินขึ้นมาทุบเท้าตัวเองชัด ๆ”
“ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์นี่คงคิดไม่ถึงหรอกมั้ง ฮ่าฮ่า......”
“เทียนเอ๋อร์ พวกเราต้องครอบครองสำนักฉิวหลงให้ได้ ส่วนซ่งหยิง กักบริเวณหล่อนเพื่อลดอำนาจให้มือหล่อนไปก็พอ รอให้พวกเราควบคุมสำนักฉิวหลงได้อย่างเบ็ดเสร็จแล้ว ค่อยส่งซ่งหยิงให้ไปอยู่กับพ่อแม่ของหล่อน!”
“ฮ่าฮ่า......”
ไม่นาน เจ้าสำนักก็ถูกฝังลงดิน ขบวนแห่ศพได้กลับไปยังห้องหลงเหมิน
ตัดสินความผิดซ่งอู่ฮุยสองพ่อลูก!
ซึ่งเป็นเรื่องเร่งด่วนที่ต้องการในทันที!
ทั้งสองคนถูกนำตัวมาในสภาพถูกมัดคอมัดมือไขว้หลัง แล้วคุกเข่าหลังตรงอยู่ตรงหน้าซ่งหยิง ซ่งหัวหลินดวงตาเลื่อนลอย เหมือนจิตวิญญาณหายไปแล้วครึ่งหนึ่งไม่มีผิด
ซ่งหยิงนั่งอยู่บนเก้าอี้พับโบราณรูปทรงมังกร สีหน้าดูเคร่งขรึมและเสียใจ จ้องมองไปยังอารองที่คุกเข่าอยู่ด้านล่าง จิตใจสับสนวุ่นวาย
หลินชื่อตวาดด้วยความโมโห : “ซ่งอู่ฮุย แกสมคบคิดกับเพลิงเสวน เจตนาแบกแย่งสำนักฉิวหลง ควรได้รับโทษยังไงห๊ะ!”
ซ่งอู่ฮุยหลับตาลง แล้วพูดเสียงเย็นชา : “คิดจะเล่นงานก็หาข้ออ้างได้เสมอ!”
“บังอาจ ท่าทีของแกมันหมายความว่าไง ตอนนี้ฉันจะบอกแกไว้นะ ซ่งอู่ฮุยไม่ใช่รองเจ้าสำนักผู้สูงส่งอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้แกเป็นคนทรยศที่ทรยศหักหลังสำนัก คนทรยศน่ะเข้าใจไหม!”
“ไอ้โจรหลิน เก็บน้ำลายไว้เถอะ เป็นลูกผู้ชายกันทั้งนั้น ทำอะไรให้มันตรง ๆ ไม่ได้หรือไง?”
“ดีมาก ฉันชอบคนตรง ๆ แบบแก” หลินชื่อก็ไม่อยากพูดมาก จึงได้พูดอย่างดุดันว่า : “แกยอมรับผิดไหม?”
“ไม่ยอมรับ!”
“หาเรื่อง! ใครก็ได้เข้ามานี่ โบยมันหนัก ๆ ห้าสิบครั้ง ดูสิว่ามันจะพูดไหม......”
ซ่งหยิงขัดหลินชื่อขึ้นมาทันที แล้วพูดด้วยเสียงเฉยเมย : “ไม่จำเป็นแล้วล่ะ ผู้อาวุโสใหญ่”
หลินชื่อเอ่ย : “นายน้อย แต่มันไม่มีความหวาดเกรงอะไรเลยนะ ไม่ทุบตีให้หนัก ๆ สักยก มันจะคิดว่ารังแกคุณได้ง่าย”
“อารอง นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะเรียกอาว่าอารอง ในเมื่ออากล้าทำแล้วทำไมถึงไม่กล้ารับล่ะ? ฉันถามอาหน่อย เพลิงเสวนให้อาทำอะไร ฉันคิดว่าไม่น่าจะแค่อยากได้ตำแหน่งเจ้าสำนักแห่งสำนักฉิวหลงหรอกมั้ง”
ซ่งอู่ฮุยหลับตาสนิท “ไม่มีอะไรจะพูด!”