ตอนที่ 776
บทที่ 776 เอาชนะ
October 21, 2026
เผด็จการที่สุด!
เด็ดขาดไม่ลังเล!
นี่คือวิธีการที่นายน้อยแสดงให้ทุกคนได้เห็น!
ยังมีใครกล้าไม่เห็นด้วยอีก?
ต่างก็รู้กันดีว่านายน้อยเชือดไก่ให้ลิงดู หากจะโทษต้องโทษที่หลินซิงพูดมากเกินไป ทำเรื่องเฉียดตายครั้งแล้วครั้งเล่า ท้าทายเกียรติยศศักดิ์ศรีของนายน้อยครั้งแล้วครั้งเล่า พูดได้ว่าหาเรื่องใส่ตัว จนทำให้ตัวเองต้องตาย!
ตายแบบถูกเข้าใจผิด!
จะว่าไปแล้ว หากหลินซิงไม่อวดดีเกินไป เขาอาจจะไม่ตายเร็วขนาดนี้!
คิด ๆ แล้วก็น่าเศร้า ตอนแรกเจ็บปวดด้วยความผิดหวัง ตอนนี้ก็ต้องมาเสียชีวิตไป!
ได้ไม่คุ้มเสียเลย!
ความจริงใจของหลินซิงก็เห็น ๆ กันอยู่ แต่เขากลับเป็นตาเฒ่าหัวแข็งเลอะเลือนคนหนึ่ง สนใจแต่ผลประโยชน์และสิ่งที่เสียไปเพียงเล็กน้อยตรงหน้า ทำให้สูญเสียโอกาสที่ใหญ่กว่านั้นไป ถ้าเขาไม่ตาย แล้วใครจะตาย?
การกระทำเช่นนี้ของนายน้อย ทำให้ทุกคนโกรธเคืองไหม?
ตอนนี้ ใครจะกล้าเอ่ยปากพูด?
“ในเมื่อไม่มีใครไม่เห็นด้วย ก็จัดการเรื่องของตัวเองกันให้ดี ฉันไม่อยากได้ยินเสียงต่อต้านอีกแล้ว เข้าใจไหม?”
ทั้งสิบเจ็ดคนที่เหลือพยักหน้าพร้อมกัน แล้วยืนเรียงสองฝั่ง เพื่อรอให้ฟางเหยียนเข้าไปในตำหนักด้วยความเคารพยำเกรง ตอนนี้ ทุกคนต่างก็ทุกข์ใจแต่พูดอะไรไม่ออก โมโหแต่ไม่กล้าปริปาก!
“ไอ้หนุ่ม ตาแก่นั่นควรฆ่าตายไปตั้งนานแล้ว พูดมากจริง ๆ เรื่องนี้ต้องบอกเลยว่า แกทำได้ดีมาก เพราะจอมพลโผ้จวินไม่ชอบเสียงจ๊อกแจ๊ก เขาชอบความสงบ!”
“ขอบคุณพี่ชายมากครับที่เตือน รบกวนเข้าไปพูดคุยกันในตำหนักด้วยเถอะครับ”
ฟางเหยียนเดินก้าวยาว ๆ เข้าไปในห้องโถงจงรักภักดีอย่างรวดเร็ว เดินตรงไปยังเก้าอี้ผู้นำ แล้วนั่งลง!
เมื่อเขานั่งลงไป ทั้งสิบเจ็ดคนมีสีหน้าบึ้งตึงทันที ทันใดนั้นอารมณ์โกรธยิ่งปะทุมากขึ้น!
ที่นั่งนั่นไม่ใช่ใครจะนั่งก็ได้!
ที่นั่งนั่นนอกจากเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกตำแหน่งฐานะแล้ว มันยังเกี่ยวข้องกับหน้าตาของเพลิงเสวนทั้งหมดอีกด้วย แต่ตอนนี้ ที่นั่งตรงนั้นกลับถูกจอมมารฆ่าคนลงไปนั่ง นี่ไม่ใช่เป็นการทำให้เพลิงเสวนสูญเสียเกียรติเหรอ?
ทันใดนั้นมีคนพุ่งออกมาเอ่ยพูดอย่างไม่พอใจ : “นายน้อยครับ เชิญมันเข้ามาในตำหนัก เดิมทีก็ถือว่าคุณใจดีมีเมตตามากพอแล้ว แต่มีบางคนกลับเอาความใจดีมีเมตตาของคุณมาเหยียบย่ำเล่น!”
นายน้อยปรายตามองเขาอย่างเย็นชา “อยากตายเหรอ?”
คนคนนั้นใจสั่นทันที จากนั้นได้ก้มหัวลงกะทันหัน สีหน้าดูไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง
ทันใดนั้นชิงตี้ได้นำน้ำและชามาเสิร์ฟ เหมือนสาวรับใช้ไม่มีผิด คอยยืนปรนนิบัติอยู่ข้าง ๆ
นายน้อยยืนอยู่ด้านล่างที่นั่งผู้นำ มองแวบเดียวก็รู้ว่าถ่อมตัวแค่ไหน และเขาไม่ได้เลือกที่จะนั่งลง ไม่อยากทำให้ฟางเหยียนขุ่นเคืองใจเพราะเหตุนี้ เพราะได้ไม่คุ้มเสีย ส่วนเทียนขุยนั่งลงทางด้านขวาของที่นั่งผู้นำ ซึ่งเป็นที่นั่งที่หลินซิงนั่งในเมื่อก่อนนั่นเอง
เมื่อนั่งลงดีแล้ว เทียนขุยได้มองไปยังนายน้อย แล้วแสยะยิ้มพลางเอ่ยพูด : “ไอ้หนุ่ม แกค่อนข้างจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้ดีนี่ ค่อนข้างมีการศึกษารู้กาลเทศะดี รู้ว่าฐานะของใครเป็นที่เคารพนับถือ ต้องบอกเลยว่า แกนี่มันรู้งานดีจริง ๆ เพียงแต่ลูกน้องพวกนี้ของแก......”
ขณะที่พูด เทียนขุยได้ส่ายหน้าไปมา สีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์
นายน้อยยิ้มเล็กน้อย น้อมรับความวิจารณ์ของเทียนขุยด้วยความยินดี “พี่ชายพูดถูกต้องแล้วครับ โทษผมเองที่ดูแลสั่งสอนไม่เข้มงวดพอ เลยทำให้พี่ชายต้องมาเห็นเรื่องตลกอย่างนี้ วางใจเถอะครับ จะไม่มีพวกสายตาสั้น มองการณ์ไม่ไกลอีกเด็ดขาด”
ใช่ได้นี่!
เทียนขุยพบว่า นายน้อยอดทนดีจริง ๆ ไอ้หมอนี่วางท่าซะจนเขาโจมตีต่อไปไม่ได้แล้ว!
ช่างเสแสร้งเก่งเหลือเกิน!
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบเจอคนที่หน้าด้านหน้าทนอย่างนี้!
เทียนขุยส่ายหน้าเล็กน้อย : “เป็นอย่างที่คนโบราณกล่าวไว้ไม่มีผิด คนหน้าด้านมักสามารถทำเรื่องต่าง ๆ ได้มากมาย!”
“หน้าตาไม่ใช่สิ่งที่คนอื่นมอบให้ แต่ต้องหามาด้วยตัวเอง ถ้าหากสามารถร่วมมือกับจอมพลโผ้จวินได้ อย่าว่าแต่ใบหน้านี้เลย ต่อให้ต้องถลกหนังของผมแล้วยังไงล่ะ? พี่ชายคิดว่าไงครับ?”
เทียนขุย : “......”
แกคิดว่าไงล่ะ?