ตอนที่ 837
บทที่ 837 ฆ่าชิงตี้
October 21, 2026
“อย่างน้อยตอนนี้ยังบอกไม่ได้ก่อน ตอนนี้สิ่งที่พวกเราสามารถทำได้คือลดช่องว่างที่เกิดขึ้นกับจอมพล หากเปิดเผยที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของเพลิงเสวนออกไป การโจมตีกลับเหมือนหมาจนตรอกของเสวียนเจิ้น จะสร้างความทุกข์ยากให้กับประชาชนมากที่สุด ฉันเชื่อว่าจอมพลโผ้จวินไม่ยอมเห็นเรื่องแบบนี้แน่ ๆ เธออย่าลืมสิ ว่าเพลิงเสวนกระจายไปทุกพื้นที่ แต่ละพื้นที่ต่างมีสายลับ ถ้าเกิดพื้นที่เหล่านี้ตอบโต้กลับ คนที่ลำบากก็คือประชาชน”
“ดังนั้น เรื่องแบบนี้ต่อไปอย่าพูดอีก กำแพงมีหูประตูมีช่อง ป้องกันไว้ก่อนดีกว่า!”
ชิงตี้วางสายไป รู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างมาก นี่ก็ทำไม่ได้ นั่นก็ทำไม่ได้ ติดอยู่ตรงกลางอย่างนี้ทรมานจริง ๆ!
“จอมพลโผ้จวินครับ เรื่องนี้มีมูลความจริง” เทียนขุยเดินเข้ามาพลางเอ่ยพูดไปพลาง : “จากที่ผมไปสืบข้อมูลมาเมื่อครู่นี้ แก๊งเก้ามังกรประกาศกฎอัยการศึกแล้วจริง ๆ เพียงแต่ว่าไม่ได้เข้าไปในแก๊งเก้ามังกร จึงไม่สามารถยืนยันเรื่องอื่น ๆ ได้”
เทียนพูดจบ ก็รู้สึกว่าคำพูดตัวเองมีความย้อนแย้ง จึงยิ้มออกมาอย่างฝืน ๆ แล้วไม่พูดอะไรต่อ
ฟางเหยียนนิ่งเงียบ
“จอมพลโผ้จวินครับ ต้องยอมรับว่าเรื่องนี้ ยัยจอมมารนั่นพูดไม่ผิดเลย ตอนนี้ไม่ต้องสนเรื่องความเป็นความตายของลูกชายหลงเซี่ยวเทียนก่อน แต่เพลิงเสวนเริ่มพุ่งเป้าไปที่สำนักกุ่ยกู๋แล้ว ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อพวกเราอย่างมาก และตอนนี้คุณต้องการสมบัติของสำนักกุ่ยกู๋ เรื่องนี้พวกเราจะนิ่งดูดายไม่ได้นะครับ โดยเฉพาะหลงเซี่ยวเทียน ดูเหมือนเขาตั้งใจตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากเพื่อคุณ พวกเรา......”
“เทียนขุย อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่านายคิดอะไรอยู่ นายรู้สึกว่าช่วงนี้ว่างมากเกินไป โดยเฉพาะได้ยินเสียงของเพลิงเสวน ก็จิตใจกระสับกระส่ายขึ้นมา ดังนั้นเลยยอมช่วยชิงตี้ออกหน้า ใช่ไหม?”
เทียนขุยหัวเราะแหะแหะ รู้สึกเขินอายเล็กน้อย : “มีแต่จอมพลโผ้จวินนี่แหละที่เข้าใจผม แหะแหะ......”
“งั้นก็ไปเถอะ เพียงแต่......” ฟางเหยียนเอ่ยพูดเสียงต่ำ : “เรื่องนี้พวกเราจำเป็นต้องไปเพียงลำพัง!”
เทียนขุยกลอกตาไปมา เข้าใจขึ้นมาทันที นี่ฟางเหยียนไม่เชื่อใจชิงตี้กับเสวียนเย่!
——
ทั้งสองคนมาถึงด้านหน้าของหน้าผาที่หลงเซี่ยวเทียนสองพ่อลูกกระโดดลงไป
เทียนขุยเอ่ยพูด : “จอมพลโผ้จวินครับ ที่นี่เป็นจุดที่หลงเซี่ยวเทียนสองพ่อลูกกระโดดลงไป แต่ผมกลับได้รับข่าวอื่นมาอีก ไม่รู้ว่าควรจะพูดดีไหม!”
“แล้วทำไมก่อนหน้านี้นายถึงไม่พูด?”
“ที่จริงยมราชไม่ให้ผมบอกคุณครับ” เทียนขุยฝืนยิ้มออกมา : “เพราะเมื่อคุณได้ฟังข่าวนี้ จะรู้สึกย้อนแย้งมาก!”
“ย้อนแย้ง?” ฟางเหยียนเอ่ยอย่างสงสัย : “ข่าวอะไรถึงทำให้ฉันรู้สึกย้อนแย้ง? หรือว่าชิงตี้วางกับดักเอาไว้? นายกลัวว่าฉันจะใจอ่อนงั้นเหรอ?”
“ไม่ได้เกี่ยวกับชิงตี้ครับ แต่เป็นเรื่องอื่น เอาเถอะ ผมเองเป็นพวกท่อตรงเก็บซ่อนอะไรไว้ไม่ได้อยู่แล้ว ฉันบอกคุณตามตรงเลยแล้วกัน”
เทียนขุยบอกข่าวที่ยมราชสืบมาได้ให้ฟางเหยียนฟังอย่างไม่ลังเล เล่าครบถ้วนไม่ขาดไม่เกิน
“ยมราชหมายความว่า การที่หลงเซี่ยวเทียนสองพ่อลูกประสบเคราะห์ร้าย เกี่ยวข้องกับชายชราตาบอดที่เอามีดให้ฉันในตอนนั้น?”
“จอมพลโผ้จวิน เป็นอย่างนั้นแหละครับ” เทียนขุยพยักหน้า : “ยมราชเดาว่า ชายชราตาบอดคนนั้นเป็นคนของสำนักกุ่ยกู๋ และสำนักกุ่ยกู๋เกิดกบฏขึ้น ดังนั้น......”
“ดังนั้น พวกเราเจอเรื่องลำบากแล้ว? ใช่ไหม?”
“ก็ไม่เชิงครับ ความหมายของยมราชคือ นี่เป็นการคาดเดาของเขา ยังไงซะหลงเซี่ยวเทียนสองพ่อลูกก็ต้องทุกข์ทรมานเพราะคุณ หรือเพลิงเสวนอาจรู้ข่าวอะไรแล้วก็เป็นได้ โดยเฉพาะยัยนางมารนั่น เหมือนรู้ความเคลื่อนไหวของคุณอยู่ตลอดเวลา”
“อย่าเอาแต่เรียกยัยนางมารยัยนางมาร ชอบพูดจาว่าร้ายคนอื่นลับหลัง นี่มันเป็นเรื่องไร้คุณธรรมสิ้นดี!”
เสียงพูดเงียบลง ชิงตี้ก็โผล่มาจากด้านหลังของทั้งสองคน!
“จอมพลโผ้จวิน คุณดูสิ พูดถึงปุ๊บก็มาปั๊บ!” เทียนขุยเอ่ยพูดด้วยท่าทางไม่พอใจ